Solecka Dolina Wisły

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ptactwo na rzece
Łacha rzeczna
Wisła nieopodal Chełmna

Solecka Dolina Wisły (kod obszaru PLH040003) – obszar chroniony programem Natura 2000, o powierzchni 7030,1 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim[1].

Celem ochrony jest zachowanie siedlisk przyrodniczych i występujących na ich terenie gatunków roślin i zwierząt. Nad obszarem „Solecka Dolina Wisły” nadzór sprawuje Dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Chełmińskiego i Nadwiślańskiego oraz Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Toruniu[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2007 r. zaproponowano włączenie obszaru w sieć Natura 2000 jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty. W grudniu 2008 r. został zatwierdzony jako projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk (SOO) pod nazwą "Solecka Dolina Wisły"[2].

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Obszar obejmuje fragment doliny Wisły o długości 49 km, między Solcem Kujawskim a Świeciem. W odróżnieniu od Doliny Dolnej Wisły (obszaru OSO) obejmuje on nie tylko terasę zalewową (międzywale), lecz również fragmenty zboczy doliny Wisły.

Dolina jest położona na terenie pięciu powiatów: bydgoskiego, toruńskiego, miasta Bydgoszczy, chełmińskiego i świeckiego.

Ogólna charakterystyka obszaru[edytuj | edytuj kod]

Solecka Dolina Wisły obejmuje utwory przyrodnicze, charakterystyczne dla największej polskiej rzeki. Są to kolejno:

Większość terenów nadrzecznych porośnięta jest ziołoroślami i trawami z kępami drzew. W zakolu Wisły pod Bydgoszczą występują fragmenty łęgów wierzbowo-topolowych. W dolnych partiach zboczy, zwłaszcza na prawym brzegu Wisły, zachowały się natomiast fragmenty wielogatunkowych łęgów oraz grądy zboczowe. Miejscami występują fragmenty borów mieszanych i sosnowych z płatami muraw piaskowych[2].

Siedliska[edytuj | edytuj kod]

Wśród siedlisk na obszarze doliny, największy udział posiadają tereny rolnicze – 44% oraz wody śródlądowe (rzeki i akweny – 33%), zaś mniejszy: lasy liściaste (11%), łąki i zarośla (11%), lasy mieszane (1%) i sady (1%)[2].

Siedliska chronione zajmują ok. 6% całego obszaru, a wśród nich największą powierzchnię posiadają niżowe świeże łąki użytkowane ekstensywnie (3%), starorzecza, ziołorośla nadrzeczne i lasy łęgowe[2].

Formy ochrony przyrody[edytuj | edytuj kod]

Obszar chroniony niemal w całości znajduje się w obrębie Zespół Parków Krajobrazowych Chełmińskiego i Nadwiślańskiego. Na jego obszarze występuje również fragment Obszaru Chronionego Krajobrazu Strefy Krawędziowej Doliny Wisły (2% obszaru) oraz cztery rezerwaty przyrody[2]:

W zakolu Wisły projektuje się ponadto utworzenie rezerwatu przyrody Mała Kępa Ostromecka.

Wartość przyrodnicza[edytuj | edytuj kod]

Obszar Solecka Dolina Wisły chroni 11 typów chronionych siedlisk nadrzecznych oraz związanych z nimi gatunków roślin i zwierząt. W Dolinie notowano m.in.[2]:

W sieci European Ecological Network, Dolina Dolnej Wisły stanowi korytarz ekologiczny o znaczeniu międzynarodowym[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ministerstwo Środowiska: Polskie obszary Natura 2000 (pol.). 2010-06-10. [dostęp 10 czerwca 2010].
  2. a b c d e f g Natura 2000. Standardowy formularz danych. Obszar PLH040003. Solecka Dolina Wisły http://natura2000.gdos.gov.pl/natura2000/dane/pdf/pl/PLH040003.pdf
  3. Katarzyna Marcysiak: Ochrona przyrody – Bydgoszcz i okolice. W: Przyroda Bydgoszczy. Józef Banaszak (red.). Bydgoszcz: Wydawnictwo Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego, 2004. ISBN 83-7096-531-8.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]