Stara Kuźnica (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stara Kuźnica
Kuźnia w Starej Kuźnicy
Kuźnia w Starej Kuźnicy
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat konecki
Gmina Końskie
Liczba ludności 140
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 26-200
Tablice rejestracyjne TKN
SIMC 0244245
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Stara Kuźnica
Stara Kuźnica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stara Kuźnica
Stara Kuźnica
Ziemia51°12′49″N 20°30′14″E/51,213611 20,503889

Stara Kuźnicawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Końskie[1].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim.

Przez miejscowość przepływa rzeczka Młynkowska Rzeka, dopływ Drzewiczki.

Przez Starą Kuźnicę przechodzi szlak turystyczny niebieski niebieski szlak turystyczny z miejscowości Pogorzałe do Kuźniaków oraz szlak rowerowy czerwony czerwony szlak rowerowy do Sielpii Wielkiej.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kuźnica wodna, obecnie oddział Muzeum Techniki NOT w Warszawie. Pierwsze wzmianki o funkcjonującej tu kuźnicy pochodzą z XVII w. Kuźnica napędzana była kołem wodnym na rzece Młynkowskiej. W 1860 wzniesiono wielki piec, który pracował z przerwami do 1893. W skład zakładu wchodzą: ujęcie wody, grobla, wypusty oraz dwa koła nasiębierne (na potrzeby pokazów działania kuźni woda może zostać czasowo skierowana na koło wodne). W kuźnicy znajduje się też drewniany młot, typowy dla polskich zakładów z tego okresu, oraz zabytkowa dmuchawa.

W kuźni podczas II wojny światowej ukrywał się żołnierz i egzekutor Armii Krajowej, dr Jacek Wilczur, uratowany i operowany przez kowala - Adama Niewęgłowskiego, który ratował od zagłady Polaków, Żydów oraz jeńców radzieckich zbiegłych z niewoli. Kuźnia została pokazana w 2015 w reportażu TVN24 o dr. Wilczurze.

W latach 80. XX wieku podmokły teren, z którego woda spływała na koło wodne, został uregulowany i w jego miejscu powstał zbiornik wodny z ciekawym sześciokątnym spływem, z którego woda odpływa pod ziemią. Zbiornik jest zarybiony, a ponadto wykorzystywany w celach turystycznych.

Kuźnica została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.492 z 18.10.1956 i z 15.02.1972)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-03-10].
  2. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 31 grudnia 2017; 6 miesięcy temu. [dostęp 2015-11-17]. s. 34.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia techniki. Metalurgia, Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice, 1978

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]