Sielpia Wielka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sielpia Wielka
Koło wodne – jeden z eksponatóww Muzeum Zagłębia Staropolskiego
Koło wodne – jeden z eksponatów
w Muzeum Zagłębia Staropolskiego
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat konecki
Gmina Końskie
Liczba ludności (2006) 220
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 26-200
Tablice rejestracyjne TKN
SIMC 0244133
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Sielpia Wielka
Sielpia Wielka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sielpia Wielka
Sielpia Wielka
Ziemia51°06′50″N 20°20′37″E/51,113889 20,343611

Sielpia Wielkawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Końskie[1].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Przez miejscowość przepływa rzeka Czarna Konecka dopływ Pilicy. W Sielpi Wielkiej powstał w latach 60 XX wieku zalew rekreacyjny (o powierzchni 57 hektarów) nad którym zlokalizowanych jest wiele ośrodków wypoczynkowych. Obecnie Sielpia Wielka jest największym ośrodkiem wczasowym na ziemi świętokrzyskiej i dysponuje w okresie letnim obszerną bazą noclegową dla ponad 5 tysięcy turystów.

Przez Sielpię przechodzi szlak turystyczny niebieski niebieski szlak turystyczny z miejscowości Pogorzałe do Kuźniaków oraz szlak turystyczny czerwony czerwony szlak turystyczny z rezerwatu przyrody Diabla Góra do Łącznej. Sielpia jest punktem początkowym szlak rowerowy czerwony czerwonego szlaku rowerowego prowadzącego poprzez tereny dookoła Końskich oraz szlak rowerowy zielony zielonego szlaku rowerowego prowadzącego do Błotnicy.

Zabytki[edytuj]

Zespół walcowni i pudlingarni z lat 18351841, obecnie Muzeum Staropolskiego Zagłębia Przemysłowego (filia Muzeum Techniki w Warszawie). Dawny zakład napędzany był olbrzymim kołem wodnym (9 metrów średnicy!) projektu Filipa Girarda. W 1843 roku w zakładzie pojawiła się pierwsza w Królestwie Polskim turbina wodna. Zakład zamknięto w roku 1921, ale jeszcze przed II wojną światową został przeznaczony na cele muzealne. W czasie wojny większość oryginalnego wyposażenia zakładu została rozkradziona i przetopiona przez okupanta, zachowany jednak został cały układ napędowy walcowni. Muzeum reaktywowano w 1962 roku, eksponaty przeniesiono z całego Zagłębia Staropolskiego, głównie z Białogonu.

Zespół zakładu i osiedla przemysłowego został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.491/1-2 z 3.12.1956 i z 15.06.1967)[2].

Przypisy

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-03-6].
  2. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 30 września 2017; 2 miesiące temu. [dostęp 2015-11-17]. s. 34.