Subkarabin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Subkarabin – długa indywidualna broń palna (strzelecka). Rodzaj skróconego karabinu (najczęściej automatycznego) zasilanego amunicją karabinową, wyposażonego w lufę o długości do 450 mm[1].

Termin ten został wprowadzony w Wojsku Polskim w 2004 r. i od tego czasu funkcjonuje jako Polska Norma PN-V-01016[2]. Subkarabin jest terminem nowym, nie funkcjonującym nigdy wcześniej w terminologii dotyczącej broni palnej. Tradycyjnie wobec tej klasy broni stosuje się nazwę karabinek[3][4], a używanie terminu subkarabin jest kwestią dobrowolną a nie obowiązkową[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]