Sulęczyno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sulęczyno
Herb
Herb Sulęczyna
Sulęczyno
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat kartuski
Gmina Sulęczyno
Liczba ludności (2006) 1500
Strefa numeracyjna (+48) 58
Kod pocztowy 83-320
Tablice rejestracyjne GKA
SIMC 0174852
Położenie na mapie gminy Sulęczyno
Mapa lokalizacyjna gminy Sulęczyno
Sulęczyno
Sulęczyno
Położenie na mapie powiatu kartuskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kartuskiego
Sulęczyno
Sulęczyno
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Sulęczyno
Sulęczyno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sulęczyno
Sulęczyno
Ziemia54°13′56″N 17°46′27″E/54,232222 17,774167

Sulęczyno (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Sëlëczëno; daw. Suleczyno) – duża kaszubska wieś letniskowa w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Sulęczyno na Pojezierzu Kaszubskim, nad rzeką Słupią, przy trasie drogi wojewódzkiej nr 228.

Miejscowość jest placówką Ochotniczej Straży Pożarnej i siedzibą sołectwa Sulęczyno (w którego skład wchodzą również Bukowa Góra, Kłodno, Ostrów Mausz, Zimna Góra i Nowy Dwór). Miejscowość jest siedzibą gminy Sulęczyno. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Turystyka[edytuj]

Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy w Sulęczynie

W pobliżu Sulęczyna znajdują się jeziora Mausz, Węgorzyno i Gowidlińskie. Wieś jest punktem etapowym spływów kajakowych i ma rozwiniętą infrastrukturę turystyczną (pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i agroturystyka).

Historia[edytuj]

Pierwsze wzmianki o Sulęczynie pochodzą z roku 1224. Miejscowość należała początkowo do kasztelanii w Chmielnie. W 1365 roku wieś stała się własnością Piotra z Rusocina, a następnie trafiła do rodziny Bellowów, której członkowie używali również nazwiska Sulęccy. Od roku 1466 podlegała administracyjnie pod powiat mirachowski. W 1585 Sulęczyno kupił prawnik i sekretarz króla Stefana Batorego Reinhold Heidenstein. Do 1751 wieś znajdowała się w posiadaniu rodziny Heidensteinów. W 1766 Sulęczyno nabyła rodzina Łaszewskich, która była właścicielem sąsiednich Sierakowic i Puzdrowa. W Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego z 1885 znalazła się informacja, że w Sulęczynie zamieszkuje 536 osób, w większości katolików, funkcjonuje kościół katolicki, zbór ewangelicki i dwie karczmy[1]. Przed 1920 miejscowość nosiła nazwę niemiecką Sullenschin[2].

W 1887 roku urodził się ksiądz Paweł Schütz[3]. Syn nauczyciela Wojciecha Schütz i Anny z domu Jereczek. Proboszcz parafii św. Antoniego w Gdańsku-Brzeźnie, proboszcz parafii NMP Gwiazdy Morza w Sopocie.

W 1938 roku urodził się tam prof. Antoni Jutrzenka-Trzebiatowski.

Od 1996 roku w Sulęczynie odbywa się doroczny lipcowy festiwal plenerowy Jazz w Lesie.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru zabytków NID[4] na listę zabytków wpisany jest kościół parafialny pw. Świętej Trójcy z lat 1872-74 oraz cmentarz kościelny, nr rej.: A-1258 z 14.10.2005.

Neogotycki kościół został wzniesiony w 1874 roku na miejscu drewnianej świątyni z XVII wieku, która spłonęła 4 września 1872.

Ponadto w Sulęczynie znajduje się zespół pałacowo-dworski z XVIII wieku, dawna rezydencja Heidensteinów i Łaszewskich. Centralną część wzniesiono w roku 1704, w XIX wieku dobudowano skrzydła boczne. Od początku XX wieku mieścił siedzibę nadleśnictwa. Od 1982 roku pełnił funkcję ośrodka wypoczynkowo-szkoleniowego[1]. Obiekt ten jest miejscem organizacij festiwalu muzycznego Jazz w Lesie.

Na stoku doliny znajduje się porośnięty młodym lasem świerkowym cmentarz ewangelicki z 1867 r. Zachowane stele, krzyże żeliwne i kute ogrodzenia. Uszkodzenia grobów powstały na skutek wiatrołomów[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Jarosław Ellwart: Sulęczyno i okolice aktywnie. Gdynia: Wydawnictwo Region, 2010, s. 3-4. ISBN 9788375911619.
  2. wg. dr F. Lorentza "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (​ISBN 83-60437-22-X​) (​ISBN 978-83-60437-22-3​)
  3. Ksiądz Paweł Schütz | Sopocianie - muzeum sopotu, sopocianie.muzeumsopotu.pl [dostęp 2016-09-23].
  4. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 31 marca 2017; 5 miesięcy temu. [dostęp 2017-02-26]. s. 45.
  5. Anna, Krzysztof Jakubowscy „Pomorskie cmentarze”, Gdańsk 2012, ​ISBN 978-83-62129-73-7​, str. 94

Linki zewnętrzne[edytuj]