Felicjan Sterba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Felicjan Sterba
podpułkownik dyplomowany obserwator podpułkownik dyplomowany obserwator
Data i miejsce urodzenia 9 czerwca 1896
Lwów
Data i miejsce śmierci 30 lipca 1948
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Odznaka obserwator
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Felicjan Sterba (ur. 9 czerwca 1896 we Lwowie, zm. 30 lipca 1948 w Londynie) – podpułkownik dyplomowany obserwator Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Służył w armii Cesarskiej i Królewskiej Armii, a od 1918 w Wojsku Polskim. Do 1923 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie, pozostając oficerem nadetatowym 40 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich. W latach 1923–1925 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1925 przydzielony został do Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej.

W 1926 został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów aeronautyki. Od 1927 wykładał w Oficerskiej Szkole Lotnictwa. Był następnie oficerem sztabu 1 Grupy Lotniczej. 18 lutego 1930 awansowany na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 5. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. Z dniem 1 grudnia 1934 wyznaczony został na stanowisko dowódcy II Dywizjonu Liniowego w 2 Pułku Lotniczym. Od lutego 1937 był dowódcą Dywizjonu Szkolnego, a później zastępcą dowódcy 2 Pułku Lotniczego. Od listopada 1938 do marca 1939 był słuchaczem Kursu doskonalącego dla oficerów dyplomowanych przy Wyższej Szkoły Wojennej. W marcu 1939 przydzielony został do „Kierownictwa Ćwiczeń Antoni” będącego zalążkiem Dowództwa Armii "Kraków", w charakterze oficera łącznikowego lotnictwa. Na tym stanowisku był odpowiedzialny za opracowanie planu użycia lotnictwa armii. W kampanii wrześniowej był szefem sztabu Lotnictwa i OPL Armii „Kraków”.

Kariera sportowa[edytuj]

Felicjan Sterba był także sportowcem oraz działaczem sportowym. Jako lekkoatleta był mistrzem Polski w 1920 w biegu na 400 metrów oraz w sztafecie 4 × 400 metrów, a także brązowym medalistą na 200 metrów. W roku 1921 był wicemistrzem Polski na 400 metrów i na 800 metrów. W tym samym roku był również inicjatorem powstania klubu sportowego Lublinianka. Jako sportowiec reprezentował barwy Pogoni Lwów.

Znalazł się w gronie zawodników nominowanych do kadry na igrzyska olimpijskie w 1920[1]. Z powodu wojny polsko-bolszewickiej Polska nie wysłała jednak ostatecznie reprezentacji na te zawody[1].

Rekordy życiowe:

Był członkiem zarządu Polskiego Związku Łyżwiarskiego (1921–1922), Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (1924-1934) i Polskiego Związku Szermierczego (1929-1931), a także wiceprezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego (1931-1932).

Po zakończeniu II wojny światowej pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 252, 253. ISBN 978-83-7338-663-1.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. z 1922 r. Nr 12, s. 375
  3. Odznaczenia lotników. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 176 z 3 sierpnia 1928. 

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Bartel, Jan Chojnacki, Tadeusz Królikiewicz, Adam Kurowski, Z historii polskiego lotnictwa wojskowego 1918-1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, wyd. I, Warszawa 1978
  • Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1989, ​ISBN 83-206-0760-4
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931