Stefan Kostrzewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Franciszek Kostrzewski
Kostrzewski i kusociński.png
Stefan Kostrzewski (po prawej) i Janusz Kusociński
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1902
Łódź
Data i miejsce śmierci 24 lutego 1999
Cambridge
Dyscypliny Lekkoatletyka, koszykówka

Stefan Franciszek Kostrzewski (ur. 4 sierpnia 1902 w Łodzi, zm. 24 lutego 1999 w Cambridge w Kanadzie) – polski lekkoatleta,koszykarz, wielokrotny mistrz i rekordzista Polski, dwukrotny olimpijczyk.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 4 sierpnia 1902 w Łodzi jako syn Stanisława i Stanisławy z Lewandowskich[1]. W 1912 rozpoczął naukę w Gimnazjum Państwowym humanistycznym im Mikołaja Kopernika w Łodzi. Pod koniec 1918 przerwał naukę w gimnazjum i wstąpił do Wojska Polskiego Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 12 sierpnia do 3 września brał udział w walkach pod Janowcem, Borkowem, Nowym Miastem, Makowcem, Przasnyszem, Chorzelami i Myszyńcem. W czerwcu 1922 zdał egzaminy i rozpoczął studia na wydziale architektury Politechniki Warszawskiej. Studiował do początku lat trzydziestych nie uzyskując dyplomu inżyniera architekta. Od 1 października 1929 do 30 czerwca 1930 odbywał służbę wojskową. Ukończył z pierwszą lokatą szkołę podchorążych rezerwy piechoty w Śremie. Z dniem 1933 został awansowany na stopień podporucznika. W latach trzydziestych pracował w ministerstwie przemysłu i handlu.

Kariera sportowa[edytuj]

Sport zaczął uprawiać na początku lat dwudziestych Był wychowankiem Łódzkiego Klubu Sportowego (pierwszy mistrz Polski w barwach tego klubu), w którym startował w latach 1920-1923. W latach 1923–1937 reprezentował barwy AZS Warszawa. W barwach AZS Warszawa po raz pierwszy wystąpił 28 października 1923. Z tym klubem był związany do końca kariery. Był biegaczem, który z powodzeniem startował na różnych dystansach. Dwadzieścia siedem razy zdobywał tytuł mistrza Polski:

Ponadto zdobył czternaście medali srebrnych i trzy brązowe. W okresie dwudziestolecia międzywojennego zdobył najwięcej medali w mistrzostwach Polski.

Również 27 razy ustanawiał lekkoatletyczne rekordy Polski w biegach na 400 metrów, 800 metrów, 1500 metrów, 2000 metrów, 110 metrów ppł., 400 metrów ppł. oraz w sztafetach. 1 września 1929 ustanowił rekord w biegu przez płotki na 400 metrów przez płotki który przetrwał do 11 września 1954 roku[2]. W latach 1927-1937 18 razy wystąpił w meczach międzypaństwowych reprezentacji Polski.

Dwukrotnie startował w igrzyskach olimpijskich. W Paryżu w 1924 wystąpił na 800 metrów i 1500 metrów, a w Amsterdamie w 1928 na 400 metrów, 400 metrów ppł. i w sztafecie 4 × 400 metrów. Z wyjątkiem biegu na 400 metrów przez płotki, gdzie doszedł do półfinału, odpadał w przedbiegach[3].

Znaczące sukcesy odnosił na Akademickich Mistrzostwach Świata. Podczas Letnich Mistrzostw Świata Studentów w 1924 roku w Warszawie zwyciężył na 800 metrów, 400 metrów ppł., 3000 metrów drużynowo oraz sztafetach 4 × 100 metrów i 4 × 400 metrów. Zdobył także srebrne medale na 3000 metrów i w sztafecie 100+200+400+800 metrów oraz brązowy medal na 1500 metrów. Na mistrzostwach w Rzymie w 1927 zdobył brązowe medale na 110 metrów ppł. i w sztafecie 4 × 400 metrów, a w Paryżu w 1928 srebrny medal na 400 metrów ppł.[4].

Rekordy życiowe:

W 1. Plebiscycie Przeglądu Sportowego (1926) zajął 4. miejsce. W 1927 był trzeci, w 1928 i w 1929 czwarty, a w 1933 siódmy[3].

Koszykówka[edytuj]

Uprawiał także koszykówkę. W 1924 wszedł w skład pierwszej drużyny AZS Warszawa. W 1928 zdobył mistrzostwo Warszawy. W styczniu 1930 grał w pierwszym międzynarodowym meczu koszykówki rozegranym w Polsce przeciwko Latwijas Uniwesitetas Student Padome Ryga. udzielał się społecznie w sekcjach gier sportowych AZS[3].

Wojna i dalsze losy[edytuj]

Walczył w kampanii wrześniowej w stopniu podporucznika. Był internowany na Węgrzech, brał udział w walkach we Francji w 1940, a następnie walczył w szeregach 1 Dywizji Pancernej. Osiągnął stopień kapitana. Zaczyny bojowe został odznaczony Krzyżem Walecznych [3].

Po II wojnie światowej nie wrócił do Polski .Po zakończeniu wojny mieszkał początkowo w wielkiej Brytanii, a następnie w Kanadzie, gdzie pracował jako architekt w mieście Galt (obecnie Cambridge)[3]. Tam zmarł.

Przypisy

  1. Wryk 2015 ↓, s. 316.
  2. Wryk 2015 ↓, s. 317.
  3. a b c d e Wryk 2015 ↓, s. 318.
  4. Wryk 2015 ↓, s. 317-318.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]