Trogir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trogir
Widok na Trogir
Widok na Trogir
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Chorwacja
Żupania Żupania splicko-dalmatyńska
Populacja (2012)
• liczba ludności

10 806
Położenie na mapie Chorwacji
Mapa lokalizacyjna Chorwacji
Trogir
Trogir
Ziemia 43°31′02″N 16°15′02″E/43,517222 16,250556
Historyczne miasto Trogira
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
P7170142.JPG
Widok z mostu na Trogir
Typ kulturowe
Spełniane kryterium II, IV
Numer ref. 810
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1997
na 21. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Ziemia 43°31′N 16°15′E/43,516667 16,250000

Trogir (włos. Traù) jest miastem portowym na wybrzeżu Morza Adriatyckiego, znajdującym się w środkowej Dalmacji, w okręgu Splicko-Dalmatyńskim w Chorwacji. Liczba mieszkańców miasta wynosi ok. 11 tys. (2001). Połączony podnoszonym mostem z wyspą Čiovo[1]

Starówka Trogiru wpisana jest na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO od 1997 roku. Zwarta, średniowieczna starówka Trogiru położona jest na wyspie. Wzdłuż portu znajduje się wysadzany palmami, szeroki bulwar, wokół którego skupia się wieczorne życie miasta. Znajdują się tam najważniejsze zabytki, ale też restauracje, bary i hotele. Historyczne centrum za pomocą mostu połączone jest z kontynentalną częścią Chorwacji. Drugi z mostów prowadzi na wyspę Čiovo. To właśnie na wyspie znajdują się kempingi i malownicze plaże najchętniej odwiedzane przez turystów w tym regionie[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założony w III wieku p.n.e. przez greckich kolonistów z wyspy Issa (dzisiejszy Vis) pod nazwą Tragurion (Kozia Wieś). Od tego czasu Trogir stał się znaczącym portem. W roku 304 cesarz Dioklecjan nakazał tutaj stracić biskupa Splitu Dujama za głoszenie wiary chrześcijańskiej. Od roku 1107 pod panowaniem węgierskim. W roku 1123 zniszczony przez Saracenów. Miasto odbudowano 70 lat później. Od 1420 pod panowaniem Weneckim[3]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Brama Lądowa (Kopnena vrata) - przebudowana w XVI wieku w jasnym kamieniu. Na gzymsie nad łukiem umieszczony jest lew św. Marka, a ponad nim figura bł. Jana z Trogiru - patrona miasta.
  • Pałac Stafileo (Palača Stafileo) - zbudowany pod koniec XV wieku. Charakterystyczne są gotyckie okna weneckie bogato zdobione rzeźbionymi motywami roślinnymi.
  • Katedra św. Wawrzyńca (Sv. Lovre) - zbudowana na ruinach kościoła zniszczonego przez Saracenów w 1123 roku. Budowa rozpoczęta została w roku 1193. Obok katedry stoi dzwonnica z XIV wieku.
  • Pałac Ćipiko (Palača Ćipiko), pałac w stylu renesansowym zbudowany w 1457 roku dla najzamożniejszej w tym czasie trogirskiej rodziny Ćipiko. Pierwsze piętro wyróżnia się dwoma dużymi triforiami z balustradą z jasnego kamienia. Na krańcach umieszczone dwa pilastry zakończone dekoracją o motywie spirali. Między łukami umieszczone są cztery figury aniołów, z których dwa środkowe trzymają zwój z herbami rodziny Ćipiko. Drugie piętro w podobnym stylu, ale skromniej zdobione i bez balustrady.
Trogir - spacer po starym mieście w zwolnionym tempie

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W Trogirze urodził się znany chorwacki tenor, nazywany chorwackim Pavarottim - Vinko Coce. Co roku odbywa się tam także Festiwal Tenorów.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Panorama Trogiru od strony wyspy Čiovo
Panorama Trogiru od strony wyspy Čiovo

Przypisy

  1. Dorothy Stannard: Podróże marzeń. Chorwacja. przygot. ed. pol. Bogdan Rudnicki; red. prow. Joanna Zaborowska; tłum. Maciej Falski. Warszawa: Mediaprofit Sp. z o.o., 2007, s. 201. ISBN 978-83-60174-64-7. Cytat: Trogir, malowniczo położony na wąskiej wysepce połaczonej mostem ze stałym lądem oraz drugim mostem z wysepką Čiovo.
  2. Ropczyński Ł.: Trogir (pol.). Kierunek Chorwacja. [dostęp 2015-07-01].
  3. Karolina Brusić, Zuzanna Brusić, Michał Jurecki: Wybrzeże Chorwacji, Słowenii i Czarnogóry. Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2009, s. 119. ISBN 978-83-7661-059-7. Cytat: W 1920 r. przeszedł pod panowanie Wenecji, co nie zahamowało jego prężnego rozwoju. Wenecjanie zadbali m. in. o rozbudowę istniejących tu od XII w. murów obronnych. Kolejnymi władcami miasta stali się Austriacy - z kilkuletnią przerwą na panowanie Francji na początku XIX w. - utrzymali się tu do końca I wojny światowej..