Unia Centrum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Unia na rzecz Centrum)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Unia Centrum
Unione di Centro logo.png
Lider Pier Ferdinando Casini, Lorenzo Cesa
Data założenia 28 lutego 2008
Adres siedziby Via dei Due Macelli, 66 Rzym
Ideologia polityczna centryzm, chrześcijańska demokracja
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Chadecka
Europejska Grupa
Parlamentarna
Europejska Partia Ludowa
strona oficjalna

Unia Centrum[1] (wł. Unione di Centro, UdC) – włoska partia polityczna o profilu centrowym i chrześcijańsko-demokratycznym. Powstała w 2002 pod nazwą Unia Chrześcijańskich Demokratów i Centrum (wł. Unione dei Democratici Cristiani e di Centro, UDC), od 2008 funkcjonująca pod szyldem Unia Centrum z powstałej wówczas koalicji wyborczej. Partia należy do Europejskiej Partii Ludowej[2].

Historia[edytuj]

UDC została założona 6 grudnia 2002[3] w ramach Domu Wolności. Powstała z połączenia ściśle ze sobą współpracujących Centrum Chrześcijańsko-Demokratycznego (CCD, lider: Pier Ferdinando Casini) i Zjednoczonych Chrześcijańskich Demokratów (UDC, lider: Rocco Buttiglione), do których dołączyła także Europejska Demokracja (DE, założona przez Giulia Andreottiego, który nie brał udziału w organizacji UDC)[4].

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004 przyniosły partii 5 mandatów i poparcie na poziomie 5,9%[5], co pozwoliło wyprzedzić Ligę Północną i stać się wówczas trzecią siłą w ramach Domu Wolności. UDC popierała rząd Silvia Berlusconiego, kilkakrotnie jednak zapowiadała wyjście z koalicji. Do największych napięć doszło przed wyborami parlamentarnymi w 2006, gdy lider Forza Italia dopuścił do swojego bloku wyborczego ugrupowania neofaszystowskie. Ostatecznie UDC wystartowała w dotychczasowym układzie. Uzyskując wynik 6,76%, 39 mandatów deputowanych i 20 senatorskich, potwierdziła swoje istotne miejsce na włoskiej scenie politycznej. Jednak na skutek porażki całej koalicji partia znalazła się w opozycji.

W 2007 UDC formalnie opuściła Dom Wolności, jednak nie przystąpiła do koalicji rządowej popierającej gabinet Romano Prodiego. Od 2004 do 2008 z ugrupowania odeszło pięć większych grup działaczy. W 2004 Sergio D’Antoni przeszedł z grupą byłych polityków Europejskiej Demokracji do Margherity. W 2005 Gianfranco Rotondi powołał Chrześcijańską Demokrację dla Autonomii, opowiadającą się za bliską współpracą z Forza Italia. W 2005 prefekt Katanii i europoseł Raffaele Lombardo utworzył Ruch dla Autonomii, który pozostał w Domu Wolności. W 2006 senator Marco Follini i były sekretarz UDC zainicjował nowe ugrupowanie Środkowa Droga Włoch, które dołączyło do koalicji L'Unione. W 2008 grupa centrolewicowych działaczy (w tym Bruno Tabacci i Mario Baccini) powołała Białą Różę.

Po rozwiązaniu parlamentu XV kadencji w styczniu 2008 unia otrzymała zaproszenie od Silvia Berlusconiego celem wspólnego startu w wyborach, jednak UDC odrzuciła tę propozycję. Zwolennicy współpracy z Silviem Berlusconim, działający w ramach frakcji Liberalni Ludowcy (z byłym przewodniczącym klubu deputowanych Carlem Giovanardim i Vitem Bonsignorem na czele) odeszli wówczas z partii, przystępując do Ludu Wolności[6].

28 lutego 2008 UDC zainicjowała powołanie formacji wyborczej pod nazwą Unia Centrum. Prowadziła rozmowy m.in. z Włoską Demokratyczną Socjalistyczną Partią i UDEUR Popolari, które nie przyniosły rezultatu. Ostatecznie obok UDC do nowej koalicji weszli niedawni rozłamowcy z Białej Róży[7]. Sojusz poparły także marginalne pozaparlamentarne ugrupowanie chadeckie, w tym Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna i Partia Chrześcijańskich Demokratów, a także grupy regionalne (w tym Veneto na rzecz Europejskiej Partii Ludowej europosła Giorgia Carollo). Jednym z kandydatów bloku został były premier, Ciriaco De Mita[8], niewpisany na listę wyborczą Partii Demokratycznej. Kandydatem na premiera stał się lider UDC – Pier Ferdinando Casini. Startująca samodzielnie UdC uzyskała 36 mandatów w izbie niższej i 3 w Senacie[9][10]. Wkrótce po wyborach Francesco Pionati i Mario Baccini opuściło frakcję parlamentarną, opowiadając się nawiązaniem współpracy z Ludem Wolności.

W kolejnych latach Unia Centrum faktycznie przekształciła się w jednolite ugrupowanie, co polegało na przekształceniu w ramach Unii Chrześcijańskich Demokratów i Centrum oraz porzuceniu tej ostatniej nazwy. Pod tą nazwą ugrupowanie wystartowała w 2009 w wyborach europejskich, kiedy to zasiliła ją grupa niezależnych polityków, m.in. Gianni Rivera. W 2010 UdC współtworzyła Nowy Biegun dla Włoch, blok centrowych i centroprawicowych ugrupowań[11], jednak koalicja ta w 2012 faktycznie zaprzestała działalności. W wyborach regionalnych centryści współtworzyli różne koalicje, w parlamencie XVI kadencji pozostali w opozycji, zaś w 2011 wsparli nowo utworzony techniczny rząd Maria Montiego.

Na potrzeby wyborów w 2013 UdC przystąpiła do koalicji Z Montim dla Włoch[12]. Do Izby Deputowanych XVII kadencji jej lista otrzymała poparcie około 1,8% głosów (8 mandatów)[13]. Z listy koalicyjnej paru działaczy UdC dostało się do Senatu. Partia przystąpiła do szerokiej koalicji współtworzącej rząd Enrica Letty, jej przedstawiciel Gianpiero D'Alia objął stanowisko ministra. W 2014 współtworzyła kolejny włoski gabinet, w którym reprezentantem centrystów został Gian Luca Galletti[14].

W wyborach europejskich w tym samym roku wspólna lista centrystów i Nowej Centroprawicy otrzymała blisko 4,4% głosów, co przełożyło się na 3 mandaty w PE VIII kadencji[15].

Przewodniczący i sekretarze[edytuj]

Honorową funkcję przewodniczącego ugrupowania w latach 2002–2014 pełnił Rocco Buttiglione, następnie zastąpił go Gianpiero D'Alia. Zarządzającym partią sekretarzem był Marco Follini (do 2005), a następnie został nim Lorenzo Cesa[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Monti założy listę do Senatu. tvn24.pl, 28 grudnia 2012. [dostęp 2013-01-08].
  2. Member Parties (ang.). epp.eu. [dostęp 2016-03-23].
  3. a b Leaders of Italy (ang.). zarate.eu. [dostęp 2016-03-23].
  4. Union of Christian and Centre Democrats, Italy (ang.). crwflags.com. [dostęp 2016-03-23].
  5. Europee 12/06/2004: Area ITALIA + ESTERO (wł.). interno.it. [dostęp 2016-03-23].
  6. Giovanardi lascia l'Udc per il Pdl (wł.). corriere.it, 4 lutego 2008. [dostęp 2016-03-23].
  7. Dall'unione di Udc e Rosa bianca nasce 'Costituente di centro' (wł.). rainews24.rai.it, 28 lutego 2008. [dostęp 2013-01-13].
  8. Ciriaco si presenta lo stesso con l' Udc «Non troverà nessuno che la sostenga» (wł.). corriere.it, 1 marca 2008. [dostęp 2016-03-23].
  9. Camera 13/04/2008 (wł.). interno.it. [dostęp 2016-03-23].
  10. Senato 13/04/2008 (wł.). interno.it. [dostęp 2016-03-23].
  11. Berlusconi punta ai «delusi» Fini-Casini: nasce il Polo della Nazione (wł.). corriere.it, 15 grudnia 2010. [dostęp 2012-01-08].
  12. Monti presenta il simbolo „Scelta civica”. Lista unica al Senato, tre alla Camera (wł.). la Repubblica.it, 4 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-08].
  13. Elezioni 2013 (wł.). corriere.it. [dostęp 2013-02-26].
  14. Nasce il governo Renzi, ecco i ministri. Alfano al Viminale, Padoan all'Economia. Mogherini agli Esteri, Pinotti alla Difesa (wł.). la Repubblica.it, 21 lutego 2014. [dostęp 2014-02-22].
  15. Elezioni 2014: Europee (wł.). interno.it. [dostęp 2014-06-01].