Liga Północna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy włoskiej partii politycznej. Zobacz też: inne znaczenia.
Liga Północna
Ilustracja
Lider Matteo Salvini
Data założenia 1989
Ideologia polityczna federalizm, eurosceptycyzm, narodowy katolicyzm
Poglądy gospodarcze ordoliberalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Europa Narodów i Wolności
Europejska Grupa
Parlamentarna
Europa Narodów i Wolności
Obecni posłowie
124 / 630
Obecni senatorowie
57 / 315
[potrzebny przypis]
Obecni eurodeputowani
9 / 73
[potrzebny przypis]
Strona internetowa
Włochy
Godło Włoch
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Włoch

Liga Północna (wł. Lega Nord) – włoska partia polityczna, której celem jest uzyskanie niezależności przez północną część Włoch, którą partia ta określa nazwą Padania (od Padu). Liderem partii jest Matteo Salvini.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki partii[edytuj | edytuj kod]

Za początek Ligi Północnej uważa się sojusz zawarty w grudniu 1989 roku pomiędzy Ligą Lombardzką (wł. Lega Lombarda) i pięcioma innymi partiami działającymi na północy Włoch i postulującymi autonomię regionalną. Liga Lombardzka nawiązywała do średniowiecznego związku miast włoskich o tej samej nazwie. W skład koalicji poza Lega Lombarda weszły: Liga Veneta, Piemont Autonomista, L’Union Ligure, La Lega Emilia-Romagnola i Alleanza Toscana[1]. Przywódcą partii w początkowym okresie był Umberto Bossi[2]. Bossi był przychylny gospodarce wolno-rynkowej, niechętnie patrzył na imigracje do Włoch, podkreślał mocno różnice pomiędzy bogatą, wysoko rozwiniętą północą Włoch a biednym południem[2]. W wyborach lokalnych w 1990 roku w Lombardii Liga Lombardzka zdobyła aż 1.2 mln głosów, prawie 19% wszystkich głosów ważnych[3]. Wszystkie partie lokalne będące częścią ligi zdobyły w sumie 4.4% głosów w skali kraju[3].

Najważniejszym postulatem Ligi w 1990 roku był postulat podziału Włoch na trzy regiony: środkowy, północny i południowy. Na północy postulowano utworzenie Republiki Północnej, złożonej z Lombardii, Piedmontu, Ligurii, Emilia-Romagna, Toskanii i Veneto[4]. W myśl postulatów partii Republika Północna byłaby praktycznie całkowicie suwerenna i niepodległa, rząd centralny zlokalizowany w Rzymie zajmowałby się jedynie utrzymaniem armii i polityką zagraniczną[5].

Lata 1992-2018[edytuj | edytuj kod]

W wyborach w 1992 roku partia zdobyła 3.3 mln głosów (8.7%) i zdobyła 55 mandatów w parlamencie, na północy stała się drugą pod względem wielkości poparcia partią polityczną[6].

W 1994 r. partia weszła w koalicje z Sojuszem Narodowym i Forza Italia, koalicja przyjęła nazwę Biegun Wolności[7] i później weszła w skład rządu Silvio Berlusconiego. W 2001 r. ponownie znalazła się w koalicji, mając 30 (na 630) miejsc w izbie niższej włoskiego parlamentu i 17 (na 325) w senacie. W wyborach we Włoszech w 2006 r. do izby niższej (Camera dei Deputati) partia startując wspólnie z Ruchem dla Autonomii otrzymała 4,58% głosów i uzyskała 26 miejsc. W wyborach parlamentarnych w 2008 r. otrzymała 8,29% głosów.

W 2012 roku lider ugrupowania Umberto Bossi został oskarżony o nadużycia finansowe i podał się do dymisji, nowym przywódcą partii został Roberto Maroni[8]. Odejście Bossiego i atmosfera skandalu otaczająca partie negatywnie odbiła się na wynikach partii, w wyborach w 2013 r. Liga zdobyła zaledwie 4,08% głosów[9]. W 2013 roku nowym przywódcą Ligi Północnej został Matteo Salvini[9]. Salvini porzucił separatyzm północy Włoch[9]. Symbolicznym wyrazem zmiany nastawienia było usunięcie przymiotnika "północna" z plakatów i loga partii w 2018 roku[10]. Salvini zdecydował o utworzeniu oddziału partii na południu Włoch[10] i przeprosił mieszkańców południowych Włoch za to, że partia ich obrażała[9].

W wyborach w 2018 r. partia osiągnęła najlepszy wynik w historii - 17,37%. Po wyborach Liga rozpoczęła negocjacje koalicyjne z Ruchem Pięciu Gwiazd. Rozmowy zakończyły się powołaniem nowego rządu z udziałem polityków Ligi - Matteo Salvini objął urząd ministra spraw wewnętrznych[11].

Symbolika[edytuj | edytuj kod]

Symbolem partii jest Alberto da Giussano, XII-wieczny włoski rycerz, który dowodził wojskami średniowiecznej Ligi Lombardzkiej w wojnie przeciwko Fryderykowi Barbarossie[12].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Izby Deputowanych[13].
rok wynik (%) mandatów
1992 8.6 55
1994 8.4 117
1996 10.1 59
2001 3.9 30
2006 4.6 26
2008 8.3 60
2013 4.1 18
2018 17.4 124

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 20.
  2. a b Eatwell 1999 ↓, s. 335.
  3. a b Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 21.
  4. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 22.
  5. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 23.
  6. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 28.
  7. Eatwell 1999 ↓, s. 338.
  8. bbc 2012 ↓.
  9. a b c d Kirchgaessner 2018 ↓.
  10. a b Charlemagne 2018 ↓.
  11. Bartosz Hlebowicz: W Rzymie właśnie zaprzysiężono rząd Giuseppe Contego. Kto jest kim w nowym gabinecie?. wyborcza.pl, 2018-06-01. [dostęp 2018-11-12].
  12. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 9.
  13. Parties and Elections in Europe. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Włoch. [dostęp 2018-11-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]