Ciriaco De Mita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ciriaco De Mita
Luigi Ciriaco de Mita.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1928
Nusco
Premier Włoch
Przynależność polityczna Chrześcijańska Demokracja
Okres urzędowania od 13 kwietnia 1988
do 22 lipca 1989
Poprzednik Giovanni Goria
Następca Giulio Andreotti
Ciriaco De Mita (drugi od lewej) na spotkaniu przywódców "G7" w 1988

Luigi Ciriaco De Mita (ur. 2 lutego 1928 w Nusco) – włoski polityk, były premier, lider włoskiej chadecji, wieloletni parlamentarzysta i eurodeputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca w Mediolanie.

Działalność polityczną rozpoczął w ramach Chrześcijańskiej Demokracji. W 1963 po raz pierwszy został wybrany do Izby Deputowanych. W izbie niższej parlamentu zasiadał z dwuletnią przerwą (w okresie 1994-1996) do 2008, sprawując mandat poselski w IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XI, XIII, XIV i XV kadencji. Od 1984 do 1988 i ponownie od 1999 do 2004 pełnił także funkcję posła do Parlamentu Europejskiego[1].

Pod koniec lat 60. po raz pierwszy objął stanowisko sekretarza stanu w jednym z resortów. W latach 70. wchodził w skład Rady Ministrów jako minister przemysłu, a następnie handlu zagranicznego w gabinetach kierowanych przez Mariano Rumora, Alda Moro, Giulia Andreottiego.

Od 1982 do 1989 przewodniczył włoskiej chadecji jako jej sekretarz krajowy. W 1988 stanął na czele rządu jako kandydat koalicji Pentapartito. Seria afer korupcyjnych (tzw. Tangentopoli) z pierwszej połowy lat 90. doprowadziła do upadku jego partii. Sam Ciriaco De Mita tylko przez dwa lata pozostawał poza parlamentem. Powrócił do Izby Deputowanych w 1996 z ramienia powstałej na bazie części DC Włoskiej Partii Ludowej. Od 2002 należał do partii Margherita (współtworzonej przez PPI), a w 2007 został członkiem Partii Demokratycznej.

Przed wyborami w 2008 lider PD, Walter Veltroni, nie zgodził się na jego wpisanie na listę kandydatów. Ciriaco De Mita przeszedł wówczas do koalicji Unia na rzecz Centrum, z ramienia której bez powodzenia ubiegał się o mandat w Senacie. W latach 2009–2014 z jej listy ponownie sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego[1]. W 2014 został natomiast wybrany na burmistrza Nusco – swojego rodzinnego miast[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]