Matteo Garrone
![]() Garrone na 70. MFF w Berlinie (2020). | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Zawód | |
Współmałżonek |
Nunzia De Stefano |
Lata aktywności |
od 1989 |
Strona internetowa |
Matteo Garrone (ur. 15 października 1968 w Rzymie) − włoski reżyser, scenarzysta i producent filmowy.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wywodzi się z rodziny o zacięciu artystycznym. Jest synem krytyka teatralnego Nico Garrone i fotografki Donatelli Rimoldi. Jego dziadkiem był aktor Adriano Rimoldi.
Garrone zwrócił na siebie uwagę jako obiecujący reżyser filmem Balsamista (2002), zaprezentowanym na 55. MFF w Cannes. Jego kolejny obraz Pierwsza miłość (2004) startował w konkursie głównym na 54. MFF w Berlinie.
Prawdziwy rozgłos i sukces artystyczny przyniosła mu jednak Gomorra (2008), adaptacja bestsellerowej książki Roberta Saviano o neapolitańskiej mafii kamorrze. Film nagrodzono m.in. Grand Prix na 61. MFF w Cannes, pięcioma Europejskimi Nagrodami Filmowymi (w tym dla najlepszego filmu, za reżyserię i scenariusz) oraz Davidem di Donatello[1].
Po międzynarodowym sukcesie Gomorry Matteo Garrone stał się znaczącym reżyserem kina włoskiego i stałym bywalcem canneńskiego festiwalu. Jego gorzkie spojrzenie na świat telewizji Reality (2012) wyróżniono Grand Prix na 65. MFF w Cannes. Na kolejny obraz Pentameron (2015) złożyły się trzy opowieści, dla których kanwę stanowiły neapolitańskie baśnie autorstwa Giambattisty Basilego. Film zaprezentowano w konkursie głównym na 68. MFF w Cannes.
Dogman (2018) opowiadał z kolei o psim fryzjerze, który ze spolegliwego poczciwca przeobraża się pod wpływem lokalnego gangstera w krwawego mściciela. Grający główną rolę Marcello Fonte zdobył za nią nagrodę aktorską na 71. MFF w Cannes oraz Europejską Nagrodę Filmową dla najlepszego aktora[2].
Poza filmami Garrone tworzy również reklamy telewizyjne. Reżyser był członkiem jury konkursu głównego na 69. MFF w Wenecji (2012)[3].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]Reżyser
[edytuj | edytuj kod]Filmy fabularne
[edytuj | edytuj kod]- 1996: Terra di mezzo
- 1998: Ospiti
- 2000: Lato w Rzymie (Estate romana)
- 2002: Balsamista (L'imbalsamatore)
- 2004: Pierwsza miłość (Primo amore)
- 2008: Gomorra
- 2012: Reality
- 2015: Pentameron (Il racconto dei racconti)
- 2018: Dogman
- 2019: Pinokio (Pinocchio)
- 2023: Ja, kapitan (Io capitano)
Filmy dokumentalne
[edytuj | edytuj kod]Filmy krótkometrażowe
[edytuj | edytuj kod]- 1996: Silhouette
- 1998: Il caso di forza maggiore
- 2016: Before Design: Classic
- 2017: Delightful[4][5]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Gomorra: Awards. IMDb. [dostęp 2019-01-05]. (ang.).
- ↑ Dogman: Awards. IMDb. [dostęp 2019-01-05]. (ang.).
- ↑ The Venezia 69 International Jury chaired by Michael Mann. Portale di Venezia. [dostęp 2019-01-05]. (ang.).
- ↑ Matteo Garrone. IMDb. [dostęp 2019-01-05]. (ang.).
- ↑ Matteo Garrone. Filmweb. [dostęp 2019-01-05]. (pol.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Matteo Garrone w bazie IMDb (ang.)
- Matteo Garrone w bazie Filmweb
- ISNI: 0000000121147309
- VIAF: 163454776
- ULAN: 500471116
- LCCN: no2009003269
- GND: 137205678
- BnF: 160341256
- SUDOC: 088581071
- SBN: FERV075067
- NLA: 52351483
- NKC: js20090724003
- BNE: XX4836888
- NTA: 294565825
- BIBSYS: 9035123
- PLWABN: 9810639662605606
- NUKAT: n2020000908
- J9U: 987007384408005171
- KRNLK: KAC202035522
- LIH: LNB:Bh86;=BO
- Włoscy producenci filmowi
- Włoscy reżyserzy filmowi
- Włoscy scenarzyści
- Laureaci Europejskiej Nagrody Filmowej dla najlepszego reżysera
- Laureaci Europejskiej Nagrody Filmowej dla najlepszego scenarzysty
- Laureaci Nagrody David di Donatello
- Laureaci Srebrnego Lwa dla najlepszego reżysera
- Ludzie urodzeni w Rzymie
- Urodzeni w 1968