Władysław Markiewicz-Dowbor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Markiewicz-Dowbor
pułkownik lekarz pułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1883
Łomża
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 19171938
19391940
Siły zbrojne Błękitna Arnia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Dowództwo Korpusu Ochrony Pogranicza
Stanowiska szef sanitarny
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Honorowa PCK II stopnia

Władysław Wincenty Markiewicz-Dowbor (ur. 15 grudnia 1883[1] w Łomży, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, doktor medycyny, chirurg, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wiktora i Stanisławy z Michałowskich. Absolwent Uniwersytetu Charkowskiego. W 1910 roku uzyskał dyplom lekarski[2].

W czasie I wojny światowej w szeregach Armii Polskiej we Francji. Po powrocie do kraju pełnił służbę w 13 Dywizji Piechoty, a następnie w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu na stanowisku starszego lekarza szkoły, pozostając jednocześnie oficerem nadetatowym VIII Batalionu Sanitarnego w Toruniu[3] i Szpitalu Wojskowym w Ciechocinku. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie lekarzy, a 31 marca 1924 roku został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie lekarzy. W listopadzie 1928 roku ogłoszono jego przeniesienie z Centrum Wyszkolenia Kawalerii do Szpitala Obszaru Warownego „Wilno” w Wilnie na stanowisko komendanta[4]. 12 marca 1933 roku został awansowany do stopnia pułkownikia ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie lekarzy. W czerwcu 1934 roku został wyznaczony na stanowisko szefa sanitarnego Korpusu Ochrony Pogranicza[5]. Swoje obowiązki wykonywał w Dowództwie KOP w Warszawie przy ulicy 6 Sierpnia 35. W maju 1938 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie przy ulicy Mianowskiego 3 m. 2.

W czasie kampanii wrześniowej po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Do wiosny 1940 roku przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD wiosną 1940 w Charkowie, pochowany potajemnie w zbiorowej mogile w Piatichatkach. Obecnie spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP, Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 189, sprostowano imię i datę urodzenia z „Władysław II ur. 25 grudnia 1888 roku” na „Władysław Wincenty urodzony 15 grudnia 1883 roku”.
  2. Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski ... s. 1163, 1309, jako datę uzyskania dyplomu lekarskiego podał 1909 rok.
  3. Rocznik oficerski z 1923 r. s. 1168, 1199, 1521. Rocznik oficerski z 1928 r. s. 710, 726.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 358.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 180.
  6. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  7. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie ochrony pogranicza”.
  8. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2028 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1546)
  9. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu wiedzy lekarskiej i lecznictwa w wojsku”.
  10. Polski Czerwony Krzyż. Sprawozdanie za 1935. Warszawa: 1936, s. 12.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]