Władysław Rusin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Rusin
Ilustracja
Władysław Rusin w mundurze strzeleckim przed 1932
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1895
Lwów (Galicja)
Data i miejsce śmierci 30 marca 1949
Brazylia
Przebieg służby
Lata służby 1914–1935
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Formacja Legiony Polskie
Jednostki Główna Komenda Związku Strzeleckiego
Stanowiska komendant główny
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Wazów (Szwecja) Order Krzyża Orła II Klasy (Estonia) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Krzyż Kawalerski Orderu Białej Róży Finlandii Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa)
Odznaka „Za wierną służbę”

Władysław Rusin[a] (ur. 13 czerwca 1895 we Lwowie, zm. 30 marca 1949 w Brazylii) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, przewodniczący Obwodu Warszawa-Południe Obozu Zjednoczenia Narodowego w 1939 roku[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Władysław Rusin jako uczeń szkoły średniej wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich (PDS). Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. W lipcu 1917 roku jako podporucznik w 5 pułku piechoty wraz z innymi żołnierzami I Brygady Legionów odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec.

W roku 1918 po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Następnie brał udział w obronie Lwowa, a także w walkach z Rosjanami na Litwie, Ukrainie i Łotwie.

Po zakończeniu walk o granice nowo tworzącej się Polski został mianowany na stanowisko dowódcy Batalionu Manewrowego w Rembertowie. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy I batalionu 86 Pułku Piechoty w Mołodecznie[1]. W 1924 był przydzielony do 19 Dywizji Piechoty w Wilnie na stanowisko II oficera sztabu[3]. W 1926 został zastępcą komendanta miasta stołecznego Warszawy. W latach 1929–1931 pełnił funkcję zastępcy komendanta głównego Związku Strzeleckiego, a następnie w latach 1931–1934 funkcję komendanta głównego Związku Strzeleckiego. Z dniem 30 kwietnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[4].

Skierowany do obozu odosobnienia w Cerizay[5]. Zmarł w roku 1949 na emigracji w Brazylii.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Władysław II Rusin”, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 373, 406.
  2. [Inc.: Podajemy do wiadomości, że zgodnie z instrukcją Okręgu Stołecznego Obozu Zjednoczenia Narodowego został utworzony z dniem 1 kwietnia b.r. Obwód O.Z.N. Warszawa-Południe, obejmujący teren Starostwa Grodzkiego Warszawa-Południe...] : Warszawa, maj 1939 r.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 74, 324, 350.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 59.
  5. Mirosław Dymarski, Polskie obozy odosobnienia we Francji i w Wielkiej Brytanii w latach 1939–1942, [w:] Dzieje Najnowsze t. XXIX, 1997, 3, s. 116,
  6. a b c d e Władysław Rusin, kapitan WP – fotografia portretowa z profilu.. audiovis.nac.gov.pl. [dostęp 2017-08-11].
  7. Dekret Wodza Naczelnego L. 3393 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1606)
  8. Odznaczenia Krzyżem i Medalem Niepodległości. „Słowo Polskie”, s. 8, Nr 104 z 17 kwietnia 1931. 
  9. M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  10. M.P. z 1931 r. nr 75, poz. 123 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego”.
  11. Na podstawie fotografii
  12. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 191
  13. Eesti tänab 1919–2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 152–155, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  14. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 380, Nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  15. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 291, 11 listopada 1933. 
  16. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 292, 11 listopada 1933. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]