Włodzimierz Julian Korab-Karpowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Julian Korab-Karpowicz
Ilustracja
W. J. Korab-Karpowicz
Rodzina Karpowicze herbu Korab
Data i miejsce urodzenia 24 października 1953
Gliwice
Ojciec Zbigniew Karpowicz h. Korab
Matka Danuta Miller h. Pomian

Włodzimierz Julian Korab-Karpowicz (ur. 24 października 1953 w Gliwicach[1]) – polski filozof, historyk myśli politycznej, politolog, były wiceprezydent Gdańska.

Życiorys[edytuj]

Rodzina[edytuj]

Dziadek Włodzimierza Juliana Korab-Karpowicza, Jan, był w 20. leciu międzywojennym sędzią Sądu Okręgowego w Białymstoku oraz prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego[2]. Po wojnie nie mógł już wykonywać swego zawodu. Z uwagi na spotykające go po wojnie szykany, ojciec Zbigniew, studiujący wówczas na Politechnice Warszawskiej, skrócił szlachecko brzmiące nazwisko „Korab-Karpowicz” do formy „Karpowicz”, które w roku 1990 syn Włodzimierz przywrócił do oryginalnej formy. Jego matka, Danuta z Millerów, była córką Lucjana Millera, inżyniera chemika i oficera w stopniu kapitana, pracownika służby intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych oraz wykładowcy na przedwojennej Wyższej Szkole Intendentury w Warszawie. Wuj Wiesław Miller był członkiem Kedywu i zginął w Powstaniu Warszawskim[3]. Ojcem chrzestnym matki był wiceadmirał Jerzy Świrski. Ma żonę Katarzynę oraz troje dzieci[4].

Wykształcenie i działalność naukowa[edytuj]

Uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr. 35 w Gdańsku-Oliwie, a następnie do V Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Żeromskiego w Gdańsku-Oliwie i I Liceum Ogólnokształcącego im Marii Skłodowskiej-Curie w Sopocie. W 1972 roku zdał egzamin maturalny.

Ukończył magisterskie studia inżynierskie z zakresu elektroniki na Politechnice Gdańskiej w 1977 roku. W roku 1978 rozpoczął studia filozoficzne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które z uwagi na stan wojenny i emigrację, ukończył w 1987 na Katolickim Uniwersytecie w Waszyngtonie. W 1999 roku doktoryzował się z filozofii na Uniwersytecie Oxfordzkim (tytuł pracy doktorskiej: The Presocratic Thinkers in the Thought of Martin Heidegger)[5]. W 2009 roku uzyskał tytuł Associate Professor. W 2014 uzyskał habilitację w zakresie filozofii na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Wykłada na Anglo-Amerykańskim Uniwersytecie w Pradze i Uczelni Łazarskiego w Warszawie[6]. Specjalizuje się w filozofii politycznej i społecznej, historii filozofii, historii myśli politycznej i teorii stosunków międzynarodowych. Jest autorem wielu prac naukowych w tym artykułów w encyklopediach: The Internet Encyclopedia of Philosophy i The Stanford Encyclopedia of Philosophy)[7]. W publikacjach posługuje się pseudonimem autorskim W. Julian Korab-Karpowicz.

Działalność społeczna i polityczna[edytuj]

W roku 1980 był jednym z założycieli Samorządu Studentów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 1980–1981 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Niezależnego Zrzeszenia Studentów na KULu i był delegatem na Pierwszy Ogólnokrajowy Zjazd NZS w Krakowie. Wybuchu stanu wojennego zastał go w Monachium gdzie działał w ramach niemieckiej Solidarności z Solidarnością (Solidarität mit Solidarność). Po wyjeździe do Kanady założył Zrzeszenie Studentów Polskich (Polish Students’ Association) na Uniwersytecie Brytyjskiej Kolumbii. Był też członkiem Towarzystwa Przyjaciół Solidarności (Friends of Solidarnosc Association) w Vancouver.

W latach 1990–1998 był członkiem Porozumienia Centrum. Bezskutecznie ubiegał się z listy tej partii o mandat poselski w wyborach parlamentarnych w 1993. W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia kandydował (jako kandydat bezpartyjny) do Sejmiku Województwa Śląskiego z listy Prawa i Sprawiedliwości[8]. W wyborach prezydenckich w 2015 zadeklarował chęć startu pod szyldem komitetu Przyszła Polska. Zarejestrował komitet wyborczy, jednak zdecydował nie składać podpisów wymaganych do rejestracji kandydatury, udzielając poparcia Januszowi Korwin-Mikkemu.

Po pierwszej turze wyborów zwrócił się z apelem do wyborców Pawła Kukiza i Janusza Korwin-Mikke oraz do swoich sympatyków o głosowanie na Andrzeja Dudę[9].

Działalność zawodowa[edytuj]

W latach 1978–1981 pracował jako inżynier elektronik w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Za granicą pracował w Mueller & Sebastiani (Monachium), Council of Forest Industries (Vancouver) i CRG Marketing Corporation (Waszyngton).

Po powrocie do Polski założył Sopocką Szkołę Języka Polskiego (1990), Instytut Benjamina Franklina Przedsiębiorczości i Zarządzania, Sp. z o.o. (1991), Europejską Fundację Ochrony Zabytków (1993) oraz Policealne Studium Spraw Międzynarodowych (1995).

W latach 1991–1992 pełnił funkcję wiceprezydenta miasta Gdańska. W latach 1998–2000 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako I Sekretarz (ds. konsularnych) Ambasady RP w Oslo.

Od września 2000 roku wykłada na wydziałach filozofii i stosunków międzynarodowych: Uniwersytet Bilkent w Ankarze (2000-2009), Uniwersytet Kyung Hee w Seulu (2009-2010), Anglo-Amerykański Uniwersytet w Pradze (2009 do chwili obecnej) i Uczelnia Łazarskiego w Warszawie (od 2013). Profesor wizytujący na Libańskim Uniwersytecie Amerykańskim w Byblos (2011-2012), Uniwersytecie Stanowym Teksasu w San Marcos (2012)[10] oraz Uniwersytecie Meliksah w Kayseri (2013).

Publikacje[edytuj]

Publikacje książkowe:

  • Harmonia społeczna. Biblioteka myśli współczesnej, 2017[11].
  • Tractatus Politico-Philosophicus: New Directions for the Future Development of Humankind, 2017[12].
  • The Presocractics in the Thought of Martin Heidegger, 2016[13].
  • Tractatus Politico-Philosophicus: Traktat polityczno-filozoficzny, 2015[14].
  • On the History of Political Philosophy: Great Political Thinkers from Thucydides to Locke, 2012.
  • Love and Wisdom: Towards a New Philosophy of Life, 2011.
  • Historia filozofii politycznej. Od Tukidydesa do Locke’a, 2010.
  • A History of Political Philosophy. From Thucydides to Locke, 2010.

Wybrane artykuły:

  • An (Un)Awareness of What is Missing: Taking Issue with Habermas, Modern Age, t. 56, nr 1, 2014.
  • Habermas i (nie)świadomość tego, co zostało utracone, Przegląd Filozoficzny, t. 21, nr 2, 2012.
  • Sociability versus Conflict: Grotius’s Critique of the Doctrine of Reason d’Etat, Archive of the History of Philosophy and Social Thought, t.56, 2011.
  • Ogólnoludzkie wartości i sprawiedliwość dla życia: Od Solidarności w Polsce do Solidarności Globalnej, Pressje, t. 25, 2011.
  • Inclusive Values and the Righteousness of Life: The Foundation of Global Solidarity, Ethical Theory and Political Practice, t. 13, 2010.
  • Political Realism in International Relations, The Stanford Encyclopedia of Philosophy, 2010.
  • Szlachta jako wartość, Politeja, t. 12, 2009.
  • Turkey under Challenge: Conflicting Ideas and Forces, Turkish Policy Quarterly, t. 7, 2008.
  • Heidegger’s Hidden Path: From Philosophy to Politics, The Review of Metaphysics, t. 61, 2007.
  • How International Relations Theorists Can Benefit by Reading Thucydides, The Monist, t. 89, 2006.
  • In Defense of International Order: Grotius’s Critique of Machiavellism, The Review of Metaphysics, t. 60, 2006.
  • Global Authority: Classical Arguments and new Issues, Theoria: Journal of Social and Political Theory, t. 106, 2005.
  • Plato’s Political Philosophy, The Internet Encyclopedia in Philosophy, 2003.
  • Rethinking Philosophy: A Reflection on Philosophy, Myth, and Science, in Philosophy Today, t. 46, 2002.
  • Freedom from Hate: Solidarity and the Nonviolent Political Struggle in Poland, Journal of Human Values, t. 8, 2002.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]