Wagiz Chidijatullin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wagiz Chidijatullin
ilustracja
Imię i nazwisko Wagiz Nazirowicz Chidijatullin
Data i miejsce
urodzenia
3 marca 1959
Gubacha, Rosyjska FSRR
Pozycja obrońca
Wzrost 182 cm
Masa ciała 76 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1976–1980
1981–1983
1984–1985
1986–1988
1988–1990
1990–1993
1993–1994
1994
Spartak Moskwa
CSKA Moskwa
Karpaty Lwów
Spartak Moskwa
Toulouse FC
Montauban FC
Labège FC
Dynamo Moskwa
118 (14)
35 (2)
9 (0)
57 (8)
58 (1)
? (?)
? (?)
15 (1)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
1978-1990  ZSRR 58 (6)

Wagiz Nazirowicz Chidijatullin (ros. Вагиз Назирович Хидиятуллин, tat. Wağiz Nazir uğlı Hidiətullin, ur. 3 marca 1959 w Gubasze, obwód permski) – rosyjski piłkarz pochodzenia tatarskiego, najczęściej występujący jako obrońca, a także jako pomocnik, reprezentant Związku Radzieckiego, działacz piłkarski.

Wychowanek szkoły sportowej w Rostowie. Od 1976 do 1980 był zawodnikiem Spartaka Moskwa. W 1979 wywalczył mistrzostwo ZSRR. W 1980 popadł w konflikt z trenerem Spartaka Konstantinem Bieskowem i odszedł z drużyny. Został zawodnikiem CSKA Moskwa, w którym jednocześnie odbywał służbę wojskową. W 1982 z powodu kontuzji nie pojechał na mistrzostwa świata w Hiszpanii. W trakcie leczenia wyraził chęć powrotu do Spartaka, na co nie zgodziły się wojskowe władze CSKA. Został skierowany do innego klubu wojskowego – SKA-Karpat Lwów. Po odmowie dalszej gry dla Karpat został karnie przeniesiony do służby w oddziale wojsk pancernych. W międzyczasie odnowiła mu się kontuzja, która uniemożliwiła mu grę w piłkę przez kilka kolejnych miesięcy.

Wkrótce pogodził się z Bieskowem i w 1986 powrócił do zespołu Spartaka. W 1987 sięgnął po kolejny tytuł mistrza ZSRR. Rok później opuścił Związek Radziecki i w kolejnych sezonach bronił barw zespołów francuskich, m.in. Toulouse FC. W 1994 zakończył karierę piłkarską w barwach Dynama Moskwa.

Odniósł wiele sukcesów jako zawodnik juniorskiej, młodzieżowej i pierwszej reprezentacji Związku Radzieckiego. W 1976 zdobył mistrzostwo Europy drużyn do lat 18, a rok później mistrzostwo świata drużyn do lat 20. W 1980 zdobył brązowy medal igrzysk olimpijskich w Moskwie. W 1988 z pierwszą reprezentacją ZSRR zajął drugie miejsce na mistrzostwach Europy. Dwa lata później uczestniczył w Mundialu 1990. W latach 19781990 (z przerwą na lata 19821986) rozegrał 58 meczów w reprezentacji ZSRR, strzelił 6 goli.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej w 1995 został przewodniczącym związku zawodowego piłkarzy i trenerów Rosji.

Bibliografia[edytuj]