Wiktor Czanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Czanow
ilustracja
Pełne imię i nazwisko Wiktor Wiktorowycz Czanow
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1959
Stalino
Data i miejsce śmierci 8 lutego 2017
Kijów
Wzrost 184 cm
Pozycja bramkarz
Kariera juniorska
Lata Klub
Szachtior Donieck
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1978–1981 Szachtior Donieck 62 (0)
1982–1990 Dinamo Kijów 202 (0)
1990–1993 Makabi Hajfa 78 (0)
1993–1994 Bene Jehuda Tel Awiw 28 (0)
1994–1995 CSKA-Borysfen Boryspol 10 (0)
W sumie: 380 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1977–1978  ZSRR U-18
1979–1980  ZSRR U-21
1982–1990  ZSRR 21 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1995–1996 CSKA-Borysfen Kijów (asystent)
1996 CSKA-Borysfen Kijów
2006–2007 Dynamo Kijów (asystent)

Wiktor Wiktorowycz Czanow, ukr. Віктор Вікторович Чанов, ros. Виктор Викторович Чанов, Wiktor Wiktorowicz Czanow (ur. 21 lipca 1959 w Doniecku w Ukraińskiej SRR, zm. 8 lutego 2017 w Kijowie[1]) – radziecki i ukraiński piłkarz, grający na pozycji bramkarza, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski. Młodszy brat Wiaczesława Czanowa, również bramkarza, oraz syn Wiktora Czanowa, też bramkarza.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek Szachtara Donieck. W latach 1978-1981 występował w pierwszym zespole górniczego klubu z rodzinnego Doniecka. Po wywalczeniu sobie miejsca w składzie Szachtara zdobył szerokie uznanie i wkrótce trafił do Dynama Kijów, jednego z najlepszych radzieckich klubów. Tam z kolei wygrywał rywalizację z Mychajłem Mychajłowem. Przez kilka sezonów występował w lidze izraelskiej. W 1991 zdobył mistrzostwo Izraela z Maccabi Hajfa. W 1995 zakończył karierę jako bramkarz ukraińskiego CSKA-Borysfenu Boryspol.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodnik radzieckiej reprezentacji zdobył mistrzostwo Europy U-18 w 1978 oraz mistrzostwo Europy U-21 w 1980. 10 marca 1982 w meczu towarzyskim z Grecją zadebiutował w pierwszej reprezentacji ZSRR, ale na stałe trafił do niej w 1986. Drużynę radziecką prowadził wówczas szkoleniowiec Dynama Walery Łobanowski. Uczestniczył w jednym meczu mistrzostw świata w 1986, zaś dwa lata później rozegrał kilkanaście minut w jednym ze spotkań mistrzostw Europy w 1988, w których drużyna radziecka zajęła drugie miejsce. W reprezentacji Związku Radzieckiego był najczęściej dublerem uważanego za jednego z najlepszych bramkarzy świata Rinata Dasajewa. Do 1990 rozegrał 21 meczów w barwach Sbornej.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Bo zakończeniu kariery piłkarskiej przez pewien czas pracował jako asystent i pierwszy trener w zespole CSKA-Borysfen Kijów. Później rozstał się z futbolem i zajął się działalnością biznesową, pełnił m.in. funkcję dyrektora firmy z branży turystycznej. W grudniu 2006 po raz kolejny zastąpił w Dynamie Mychajłowa, tym razem na stanowisku trenera bramkarzy.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • rekordzista w liczbie bezbramkowych meczów reprezentacyjnych ZSRR – dopiero w 17. meczu po 7,5 latach od debiutu puścił pierwszego gola strzelonego przez przeciwnika (przedtem puścił bramkę samobójczą 21 września 1988)
  • najlepszy bramkarz ZSRR (wg magazynu Ogoniok): 1986
  • najlepszy bramkarz Izraelu: 1991
  • 6-krotnie wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR: nr 2 (1986, 1988), nr 3 (1980, 1981, 1982, 1989)
  • członek Klubu Jewhena Rudakowa: 151 meczów na „0"
  • członek Klubu Lwa Jaszyna: 148 meczów na „0"

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]