Wiedźmin (opowiadanie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy opowiadania. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Wiedźmin – pierwsze opowiadanie o wiedźminie Geralcie autorstwa Andrzeja Sapkowskiego i debiut literacki pisarza. Opublikowane zostało w grudniowym numerze miesięcznika „Fantastyka” z 1986 roku, będąc jedną z prac nadesłanych na konkurs ogłoszony przez to czasopismo. W konkursie tym zdobyło III nagrodę (pierwszą uzyskało opowiadanie Wrocieeś Sneogg, wiedziaam... Marka S. Huberatha)[1]. Wznowione zostało w zbiorze Wiedźmin (Reporter, 1990) oraz Ostatnie życzenie (superNowa, pierwsze wydanie 1993)[2].

Do opowiadania nawiązuje fabuła 8. odcinka serialu Marka Brodzkiego Wiedźmin. Geralta zagrał Michał Żebrowski, a Foltesta Edward Żentara.

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

W opowiadaniu występują:

  • Geralt z Rivii – wiedźmin
  • Foltest – król Temerii, ojciec strzygi
  • Velerad – grododzierżca Wyzimy
  • Ostrit – możnowładca, wróg Foltesta

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Do Wyzimy, stolicy Temerii, przybywa tajemniczy jeździec z Rivii. W przydrożnej karczmie zaczepia go banda oprychów. Riv zabija ich, następnie rzuca zaklęcie i przejmuje kontrolę nad umysłem jednego ze strażników, którzy chcieli go aresztować. Zostaje zaprowadzony przez strażników do grododzierżcy Wyzimy, Velerada. Wyjaśnia mu, że jest wiedźminem Geraltem z Rivii i przybył tu dowiedziawszy się o ogłoszeniu króla Temerii, Foltesta, który obiecuje nagrodę za zdjęcie czaru ze strzygi, w którą zamieniła się jego córka. Velerad wyjaśnia Geraltowi, że w młodości król Foltest miał romans z własną siostrą, Addą. Z tego związku narodziła się dziewczynka. Adda umarła przy porodzie, a jej córeczka wkrótce potem i obie zostały pochowane w królewskim grobowcu. Po siedmiu latach wyszła stamtąd strzyga, która zaczęła zabijać ludzi. Wychodzi z krypty podczas pełni księżyca i jest wyjątkowo niebezpieczna. Strzyga morduje mieszkańców Wyzimy już od sześciu lat. Próby zabicia strzygi nie powiodły się. Według pewnego czarodzieja ze strzygi można zdjąć klątwę, należy jedynie przeżyć w grobowcu królowej Addy jedną noc i wyjść z niego po trzecim pianiu koguta. Czarodziej zginął próbując tego dokonać, lecz król uwierzył, iż strzygę można odczarować i nie pozwala jej zabić.

Geralt przychodzi do króla Foltesta. Utrzymuje, że odczarowanie strzygi jest możliwe, będzie to jednak wyjątkowo niebezpieczne. Król potajemnie odwiedza Geralta w jego komnacie. Ostrzega go, by nie dał się zwieść obietnicami możnowładców, którzy obiecują nagrodę za zabicie strzygi i upozorowanie wypadku przy pracy a także ochronę przed królewskim gniewem. Oczywiste jest, że w mieście nikt nie wstawi się za wiedźminem. Geralt, który rzeczywiście otrzymał taką propozycję, oznajmia, że nie ma zamiaru jej przyjmować. Wyjaśnia królowi, że po odczarowaniu królewna będzie normalna, ale tylko fizycznie, bo psychicznie będzie miała mentalność trzy-czterolatki, ale i to z czasem minie. Foltest zezwala wiedźminowi na zabicie potwora tylko wtedy, gdy odczarowanie okaże się niemożliwe lub jeśli Geralt będzie musiał bronić swego życia.

Geralt wyrusza do grobowca, by wypełnić zlecone mu przez króla zadanie. Przyjeżdża tam możnowładca Ostrit, który proponuje wiedźminowi nagrodę w zamian za poniechanie zadania. Liczy, że gdy w kraju zapanuje chaos, detronizacja króla będzie łatwiejsza. Geralt nie przyjmuje propozycji i Ostrit atakuje go. Wiedźmin jednak z łatwością nokautuje i wiąże przeciwnika. Ostrit wyznaje, że kochał królewnę Addę i być może przeklął ją i jej potomstwo, gdy wybrała miłość własnego brata. Wiedźmin uwalnia szlachcica, który chwilę potem ginie z ręki strzygi. Po nasyceniu się możnowładcą stwór atakuje Geralta, który skutecznie broni się wykorzystując wrażliwość strzygi na srebro. Po długiej walce Geralt odpędza strzygę, kładzie się w grobowcu Addy i rzuca zaklęcie, chroniące przed otwarciem sarkofagu przez potwora.

Rano Geralt budzi się i zastaje leżącą na ziemi królewnę. Wychodzi z trumny i pochyla się nad dziewczynką. Ogląda jej zęby, jednak nie zauważa, że ta ma jeszcze szpony, którymi tnie go w szyję. Geralt w desperacji chwyta ją zębami przy karku i trzyma, aż do zupełnego odczarowania; zakłada sobie prowizoryczny opatrunek, po czym traci przytomność. Gdy budzi się dwa dni później w komnacie, Velerad oddaje mu jego broń i nagrodę, oraz potwierdza przewidywania wiedźmina co do dziewczynki[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Informacja na stronie Andrzeja Sapkowskiego
  2. Informacja w serwisie Esensja.pl
  3. Andrzej Sapkowski: Ostatnie życzenie. Warszawa: SuperNOWA, 2000, s. 34-36. ISBN 83-7054-061-9.