Wiesław Skałkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiesław Skałkowski
Data urodzenia 18 maja 1930
Data śmierci 24 czerwca 2005
Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku
Okres od 14 listopada 1972
do 1975
Przynależność polityczna PZPR
Poprzednik Kazimierz Grabowski
Naczelnik Miasta Sanoka
Okres od 1975
do 1979
Przynależność polityczna PZPR
Następca Ryszard Grzebień
Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku
Okres od 26 marca 1979
do 1979
Przynależność polityczna PZPR
Poprzednik Stanisław Czekański
Następca Aleksander Żmuda
Wicewojewoda Krośnieński
Okres od 1979
do 1981
Przynależność polityczna PZPR
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” Złota Odznaka Honorowa TPPR Odznaka „Zasłużony dla Sanoka” Odznaka Zasłużony dla SFA

Wiesław Władysław Skałkowski (ur. 18 maja 1930, zm. 24 czerwca 2005) – polski działacz komunistyczny PZPR, Przewodniczący Prezydium MRN w Sanoku i Naczelnik Miasta Sanoka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grobowiec rodziny Skałkowskich w Sanoku

Urodził się jako syn Władysława (1899-1953) i Anny z domu Korneckiej (zm. 1982[1]). Ojciec w okresie II Rzeczypospolitej był funkcjonariuszem Policji Państwowej, a po wybuchu II wojny światowej podczas okupacji niemieckiej był żołnierzem ZWZ-Armii Krajowej[2], ps. Dąb, oficerem wywiadu w oddziale partyzanckim OP-23[3]. Miał siostrę Janinę oraz dwóch braci: Tadeusz, poległy w bitwie o Kołobrzeg 1945, i Zygmunt (1928-2012), żołnierz AK, późniejszy nauczyciel, inspektor szkolny w Lesku i Sanoku[4][5]. Syn Zygmunta, Wiesław Władysław Skałkowski (ur. 1956) był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej[6].

Wiesław Skałkowski ukończył szkołę powszechną w Sanoku, następnie Technikum Administracyjno-Gospodarcze, a 2 lipca 1973 studia na kierunku administracji z tytułem magistra na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Był zatrudniony w Spółdzielni Wielobranżowej „Pokój” w Sanoku, w tym od 1952 do listopada 1953 był jej prezesem. Po odbyciu służby wojskowej pracował w Okręgowym Przedsiębiorstwie Mięsnym w Rzeszowie od 1955 do 1957, a od 1957 był zatrudniony w Sanockiej Fabryce Autobusów na stanowisku planisty działu ekonomicznego. W fabryce pracował przez 18 lat. W tym czasie w jej ramach był twórcą i od 1965 prezesem Spółdzielni Domków Jednorodzinnych[7][8], które wybudowała ok. 50 domów w dzielnicach Błonie i Posada.

W latach 1950-1955 Wiesław Skałkowski był członkiem Związku Młodzieży Polskiej. Od 3 marca 1955 był w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej jako kandydat, od 16 marca 1956 członek. W Autosanie był I sekretarzem Oddziałowej Organizacji Partyjnej (OOP) PZPR. Po likwidacji powiatu sanockiego w wyniku rozporządzenia Rady Ministrów z 6 października 1972[9] Wiesław Skałkowski został Przewodniczącym Prezydium Miejskiej Rady Narodowej (MRN) w Sanoku (w składzie Prezydium znalazł się także m.in. Edward Zając)[10] wybranym podczas jej sesji inauguracyjnej 14 listopada 1972[11]. Kilka dni wcześniej, 10 listopada 1972 został członkiem egzekutywy Komitetu Miejskiego (KM) PZPR w Sanoku[12]. Na mocy zmian reorganizacyjnych z końca 1973 (MRN stała się organem władzy państwowej, zaś jej przewodniczącym zostawał z urzędu I sekretarzem KM PZPR) 15 grudnia 1973 Wiesław Skałkowski został pierwszym naczelnikiem miasta (funkcję pełnił do 1979)[13]. Od 1 czerwca 1975 miasto Sanok terytorialnie i urzędowo zostało przyporządkowane do województwa krośnieńskiego. Od 1975[14] do 29 stycznia ponownie był członkiem egzekutywy KM PZPR[14]. Od 1976 do 1978 był słuchaczem Wieczorowego Uniwersytetu Marksizmu-Leninizmu. W 1978 był członkiem Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w Sanoku[15]. Od 24 lutego do 27 grudnia 1979 pełnił funkcję I sekretarza KM PZPR w Sanoku, a 26 marca 1979 także przewodniczącym MRN w Sanoku (na obu stanowiska zastąpił Stanisława Czekańskiego)[16][17]. Jego następcą na tym stanowisku został Aleksander Żmuda[17], a Wiesław Skałkowski 28 grudnia 1979 został powołany na stanowisko wicewojewody krośnieńskiego[18] (funkcję pełnił od 1979 do 1981)[17]. Pełnił ten urząd do 30 stycznia 1981, po ustąpieniu Aleksandra Żmudy zastąpił na stanowisku I sekretarza KM PZPR[19][20][21], ponownie wybrany w maju 1981[22] i sprawował tę funkcję do 29 stycznia 1990[23][24]. Był wybierany członkiem plenum Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krośnie: 13 listopada 1975[25][26], 17 lutego 1978[27], 17-18 czerwca 1981[28][29], 27 stycznia 1984[30], i pełnił tę funkcję w latach 80[31]. W grudniu 1986 został wybrany członkiem Egzekutywy KW PZPR w Krośnie[32]. Jako przedstawiciel PZPR w kwietniu 1988 został wiceprzewodniczącym Miejskiego Kolegium Wyborczego w Sanoku[33]. W 1990 przeszedł na emeryturę.

Pełnił funkcję prezesa zarządu Towarzystwa Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka w latach 1973-1980 i 1987-1990[34][35][36]. Od 1 stycznia 1982 do listopada 1984 był kierownikiem Rejonowego Ośrodka Pracy Partyjnej w Sanoku[37]. W listopadzie 1983 zasiadł w Zarządzie Wojewódzkim Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w Krośnie[38]. Był przewodniczącym rady programowej pisma „Gazeta Sanocka – Autosan”[39].

Jego żoną była Cecylia (1932-2009). Wiesław Skałkowski został pochowany w grobowcu rodzinnym, wraz z żoną Cecylią i ojcem Władysławem, na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kondolencje. „Nowiny”, s. 5, Nr 50 z 11 marca 1982. 
  2. Hanna Winiecka: Kryptonim „San”. stankiewicze.com. [dostęp 1 czerwca 2014].
  3. Andrzej Zagórski, Konspiracja w Sanoku w okresie okupacji w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 708.
  4. Zygmunt Skałkowski: Nekrologi. nekrologi.net, 23 listopada 2011. [dostęp 2 czerwca 2014].
  5. Kalendarium działań „Solidarności” w sanockiej oświacie na tle przemian ustrojowych w Polsce. sokolsanok.pl, 3 sierpnia 2014. [dostęp 17 sierpnia 2014].
  6. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2017-04-03].
  7. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 139. ISBN 978-83-935385-7-7.
  8. Stachowicz. MRN w Sanoku 2008 ↓, s. 220.
  9. Andrzej Brygidyn, W latach powojennych. Życie polityczne. W przełomie październikowym w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 800.
  10. Andrzej Brygidyn, W latach powojennych. Życie polityczne. W przełomie październikowym w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 801.
  11. Sesja MRN w Sanoku. Nowe władze aglomeracji miejskiej. „Nowiny”, s. 1, Nr 317 z 15 listopada 1972. 
  12. Nowe władze miejskich instancji partyjnych. „Nowiny”, s. 2, Nr 313 z 11 listopada 1972. 
  13. Andrzej Brygidyn, W latach powojennych. Życie polityczne. W przełomie październikowym w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 802.
  14. a b Jan Kwolek ponownie pierwszym sekretarzem KM PZPR. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 3 (21) z 1-15 lutego 1975. 
  15. Stachowicz. MRN w Sanoku 2008 ↓, s. 258.
  16. Stachowicz. MRN w Sanoku 2008 ↓, s. 262-263, 272.
  17. a b c Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 953.
  18. Stachowicz. MRN w Sanoku 2008 ↓, s. 266.
  19. Plenum KM PZPR w Sanoku. „Nowiny”, s. 2, Nr 21 z 31 stycznia – 1 lutego 1981. 
  20. W. Skałkowski I sekretarzem KM PZPR. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 4 (205) z 1-10 lutego 1981. 
  21. Stachowicz. MRN w Sanoku 2008 ↓, s. 272.
  22. Wiesław Skałkowski ponownie I sekretarzem KM PZPR. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 15 (215) z 20-31 maja 1981. 
  23. Plenum KW PZPR w Krośnie. „Nowiny”, s. 2, Nr 244 z 21-22 października 1989. 
  24. Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 954.
  25. Z obrad Wojewódzkiej Konferencji Partyjnej w Krośnie. „Nowiny”, s. 1-2, Nr 252 z 14 listopada 1975. 
  26. Sanoczanie w wojewódzkich władzach partyjnych. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 22-23 (41-42) z 1-15 grudnia 1975. 
  27. Obradowała II Konferencja Sprawozdawczo-Wyborcza PZPR w Krośnie. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 7 (100) z 1-10 marca 1978. 
  28. Członkowie KW PZPR w Krośnie. „Nowiny”, s. 3, Nr 23 z 15 czerwca 1981. 
  29. Reprezentanci Sanoka w partyjnych władzach województwa. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 19 (219) z 1-10 lipca 1981. 
  30. Sanoczanie w wojewódzkich władzach partyjnych. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 5 (296) z 10-20 lutego 1984. 
  31. Członkowie KW PZPR w Krośnie. „Nowiny”, s. 3, Nr 233 z 6 października 1986. 
  32. I sekretarz KM PZPR Wiesław Skałkowski – członkiem Egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 1 (400) z 1-10 stycznia 1987. 
  33. Wiesław Koszela. Miejskie Kolegium Wyborcze i Miejska Komisja Wyborcza w Sanoku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 13 (448) z 1-10 maja 1988. 
  34. Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 961.
  35. Zbigniew Koziarz. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka (1904–1994). „Rocznik Sanocki”. VII, s. 14, 1995. ISSN 0557-2096. 
  36. Nowe władze TRUMS. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 19 (418) z 1-10 lipca 1987. 
  37. Turniej piłkarski o „Puchar wyzwolenia” (organizator: kierownik ROPP Wiesław Skałkowski). „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 24 (280) z 1-10 września 1983. 
  38. Sanoczanie wyróżnieni na III Zjeździe TPPR. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 32 (288) z 20-30 listopada 1983. 
  39. „Gazeta Sanocka – Autosan” od kuchni. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 10 (481) z 1-10 kwietnia 1989. 
  40. W atmosferze dumy i satysfakcji witamy Święto Odrodzenia. Wysokie odznaczenia państwowe za wydajną i rzetelną pracę. „Nowiny”, s. 2, Nr 165 z 21 lipca 1978. 
  41. Wysokie odznaczenia dla sanoczan z okazji Święta Odrodzenia. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 21 (114) z 20-31 lipca 1978. 
  42. Józef Ząbkiewicz. Dar miasta dla harcerzy. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 13 (484) z 1–10 maja 1989. 
  43. Franciszek Hamerski. Obchody „Dnia metalowca”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 3 z 13 kwietnia 1974. 
  44. Uroczyste obchody 59 rocznicy Wielkiego Października. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 21-22 (66-67) z 15-30 listopada 1976. 
  45. Nagrody i wyróżnienia dla budowniczych zespołu basenów. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 1 (70) z 1-15 stycznia 1977. 
  46. Wiesław Koszela. Odsłonięcie Pomnika Wdzięczności. Złote odznaki TPPR. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 21 (90) z 15-30 listopada 1977. 
  47. Owocne półtora roku współpracy Kraków – Sanok. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 23-24 (92-93), s. 1, 15-31 grudnia 1977. 
  48. Owocna współpraca Sanoka i Krakowa. „Nowiny”, s. 2, Nr 262 z 17 listopada 1978. 
  49. Na linii Sanok-Kraków. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 33 (126) z 20-30 listopada 1978. 
  50. Obchody Dnia Działacza Kultury w Zakładowym Domu Kultury. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 6, Nr 15 (144) z 20-31 maja 1979. 
  51. O problemach kultury na sesji MRN. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 31 (160) z 1-19 listopada 1979. 
  52. Wpisani do „Księgi zasłużonych dla województwa krośnieńskiego”. „Nowiny”, s. 4, Nr 170 z 21 lipca 1983. 
  53. Wiesław Koszela. Dorobek i zamierzenia sanockiej organizacji LOK. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 33 (468) z 20-30 listopada 1988. 
  54. Franciszek Oberc. Samorząd miejski Sanoka a wybitni sanoczanie. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 564, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]