Przejdź do zawartości

Witold Nowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Witold Nowacki
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

20 lipca 1911
Zakrzewo

Data i miejsce śmierci

23 sierpnia 1986
Warszawa

Doktorat

1945
Politechnika Warszawska

Doktor honoris causa
Politechnika Gdańska – 1971
Politechnika Poznańska – 1979
Politechnika Łódzka, Politechnika Warszawska – 1981
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy[1]
Grób prof. Witolda Nowackiego na Starych Powązkach w Warszawie

Witold Nowacki (ur. 20 lipca 1911 w Zakrzewie, zm. 23 sierpnia 1986 w Warszawie) – specjalista w dziedzinie mechaniki budowli[2], teorii sprężystości[3] i termosprężystości[4]. Profesor Politechniki Gdańskiej, Uniwersytetu Warszawskiego i Politechniki Warszawskiej, prezes Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Ludwika Nowackiego i Bronisławy z domu Czyżewskiej. Miał liczne rodzeństwo (jego starszą siostrą była Halina Nowacka[5]). Ukończył Gimnazjum Państwowe w Nakle nad Notecią. W okresie II wojny światowej przebywał w obozie jenieckim w Woldenbergu, gdzie zorganizował Studium Dokształcania Politechnicznego.

Doktorat uzyskał na Politechnice Warszawskiej we wrześniu 1945. 15 września 1945 objął kierownictwo Katedry Wytrzymałości Materiałów i Statyki Budowli oraz funkcję prodziekana Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Gdańskiej.

W 1952 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, uczestniczył w organizacji PAN jako Sekretarz Naukowy Wydziału IV Nauk Technicznych (1952–1957), w 1956 został członkiem rzeczywistym PAN. W latach 1957–1965 był zastępcą sekretarza naukowego, w latach 1966–1968 sekretarzem naukowym, w latach 1969–1977 wiceprezesem, w latach 1978–1980 prezesem PAN[6].

Uhonorowany tytułem doktora honoris causa Politechniki Gdańskiej (1971)[7], Politechniki Poznańskiej (1979)[8], Politechniki Łódzkiej (1981)[9] i Warszawskiej (1981)[10].

Zajmował się zagadnieniami statyki i dynamiki, teorii sprężystości, lepkosprężystości, magnetosprężystości oraz teorii niesymetrycznej sprężystości.

W latach 1946–1948 był członkiem PPS, od kongresu zjednoczeniowego PPS i PPR 15 grudnia 1948 roku należał do PZPR. W latach 1964–1970 był zastępcą członka KC PZPR[1], w latach 1980–1981 członek KC PZPR[11]. Członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1968 r.[12] W czerwcu 1968 wszedł w skład Komitetu Honorowego obchodów 500 rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika[13].

Był członkiem Royal Society oraz Akademii Nauk ZSRR.

W lipcu 1964 odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy[14], a 21 lipca 1977 Orderem Budowniczych Polski Ludowej[15]. W 1971 otrzymał nagrodę im. prof. Stefana Bryły[16].

Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 26-6-27)[17].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Jerzego Nowackiego, dziadek Barbary Nowackiej, teść Izabeli Jarugi-Nowackiej.

Literatura przedmiotu[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 673. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Witold Nowacki, Mechanika budowli, t. 1 – 1964, t. 2 – 1967, PWN, Warszawa.
  3. Witold Nowacki, Teoria sprężystości, PWN, Warszawa, 1973.
  4. Witold Nowacki, Termosprężystość, Wrocław 1972, Zakł. Nar. Ossolińskich.
  5. Halina Durnaś (Nowacka). [w:] Genealogy Directory [on-line]. geni.com. [dostęp 2018-11-13].
  6. Członkowie PAN: Skorowidz.
  7. Osoby uhonorowane tytułem doktora honoris causa PG. pg.gda.pl. [dostęp 2011-02-23].
  8. Doktorzy honoris causa Politechniki Poznańskiej. [dostęp 2011-02-23].
  9. Doktoraty honoris causa w PŁ. p.lodz.pl. [dostęp 2011-02-23].
  10. Doktorzy honoris causa PW. pw.edu.pl. [dostęp 2016-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-25)].
  11. Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej [online], katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2017-11-27] (ang.).
  12. Trybuna Robotnicza, nr 133 (7571) 5 czerwca 1968 roku, s. 2.
  13. „Urania”, miesięcznik Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, nr 3, marzec 1969, s. 84.
  14. Lista odznaczonych, „Trybuna Robotnicza”, nr 170, 20 lipca 1964, s. 2.
  15. Nowiny, nr 165 (8951), 22-23-24 lipca 1977, s. 2.
  16. Medal im. prof. Bryły i prof. Żenczykowskiego. zgpzitb.org.pl. [dostęp 2024-02-03].
  17. Cmentarz Stare Powązki: WITOLD NOWACKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-01-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biblioteka Cyfrowa Politechniki Warszawskiej
  • Witold Nowacki: Mechanika Budowli, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976
  • Witold Nowacki, Dźwigary powierzchniowe, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-02476-3, OCLC 751517175.
  • Witold Nowacki: Dynamika budowli, „Arkady”, Warszawa 1972
  • Witold Nowacki: Dynamiczne zagadnienia termosprężystości, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1966.
  • Witold Nowacki: Teoria sprężystości, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1970
  • Witold Nowacki: Teoria niesymetrycznej sprężystości, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1981
  • Witold Nowacki, Zbigniew Olesiak, Termodyfuzja w ciałach stałych, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1991.