Michał Kleiber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Kleiber
Ilustracja
Michał Kleiber (2006)
Pełne imię i nazwisko

Michał Aleksander Kleiber

Data i miejsce urodzenia

23 stycznia 1946
Warszawa

Prezes Polskiej Akademii Nauk
Okres

od 1 stycznia 2007
do 19 marca 2015

Poprzednik

Andrzej Legocki

Następca

Jerzy Duszyński

Minister nauki i informatyzacji[1]
Okres

od 19 października 2001
do 31 października 2005

Poprzednik

Andrzej Wiszniewski[2]

Następca

Michał Seweryński[3]

Przewodniczący Polskiego Komitetu ds. UNESCO
Okres

od 2020

Poprzednik

Jacek Purchla

Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Wielki Komandor Orderu Feniksa (Grecja)
Michał Kleiber (pierwszy z prawej) podczas sympozjum poświęconego innowacyjności w medycynie w Senacie (2014)

Michał Aleksander Kleiber[4] (ur. 23 stycznia 1946 w Warszawie) – polski mechanik i informatyk, nauczyciel akademicki, profesor nauk technicznych, w latach 2001–2005 minister nauki w rządach Leszka Millera i Marka Belki, w latach 2006–2010 doradca społeczny prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. kontaktów ze środowiskiem naukowym, w latach 2007–2015 prezes Polskiej Akademii Nauk, od 2020 przewodniczący Polskiego Komitetu ds. UNESCO. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W młodości uprawiał tenis, był mistrzem Polski w drużynie Legii Warszawa. W wieku 11 lat został mistrzem Warszawy w swojej kategorii wiekowej. W ramach mistrzostw Polski grał przeciwko Wojciechowi Fibakowi; miał piłki meczowe, jednak ostatecznie przegrał to spotkanie. Był członkiem drużyny uczestniczącej w rozgrywkach niemieckiej ligi tenisowej[5].

Ukończył studia z budownictwa lądowego na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej (1968[6]) oraz z matematyki na Wydziale Matematyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego (1971[6]). Uzyskiwał następnie stopnie doktora i doktora habilitowanego. W 1989 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. Od lat związany z Instytutem Podstawowych Problemów Techniki PAN, w latach 1995–2006 pełnił funkcję dyrektora tej jednostki[7]. Jest autorem około 250 publikacji naukowych i kilku książek poświęconych zastosowaniom nowoczesnych metod komputerowych w badaniach naukowych, technice i medycynie.

W latach 1976–1981 pracował na niemieckich uniwersytetach w Stuttgarcie, Hanowerze i Darmstadt. W latach 1983–1984 był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, w latach 1992–1993 na Uniwersytecie Tokijskim.

W 1994 został redaktorem naczelnym czasopisma naukowego „Archives of Computational Methods in Engineering” oraz członkiem zarządu International Association of Computational Mechanics. Był przewodniczącym Rady Dyrektorów Placówek Naukowych PAN oraz członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni Naukowych i Tytułu Naukowego. W latach 1998–2001 reprezentował Polskę w Radzie Gubernatorów Wspólnego Centrum Badawczego Unii Europejskiej.

Zasiadał w konwencie Ruchu Stu[8]. Od 19 października 2001 do 31 października 2005 był ministrem nauki i szkolnictwa wyższego (od 2 maja 2004 ministrem nauki i informatyzacji) oraz (do czasu likwidacji) przewodniczącym Komitetu Badań Naukowych w rządach Leszka Millera oraz Marka Belki. W latach 2003–2005 zajmował stanowisko przewodniczącego rządowego Komitetu ds. Umów Offsetowych.

W latach 2006–2010 sprawował funkcję doradcy społecznego prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. kontaktów ze środowiskiem naukowym.

Został członkiem rzeczywistym PAN. Od 1 stycznia 2007 do 19 marca 2015 zajmował stanowisko prezesa PAN. Wybrany na członka Austriackiej Akademii Nauk (2002), Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk (2006, w 2015 wybrany na jej wiceprezesa[9]), Academia Europaea (2009), Senatu Leopoldiny (2011–2015), Europejskiej Rady Badań (2006–2011), Senatu Europejskiego Towarzystwa Badań Materiałowych (2018), oraz Komitetu Sterującego Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji Nauki w Strasburgu (2007–2010). Został także członkiem Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (2009), Akademii Inżynierskiej w Polsce[10] oraz Towarzystwa Naukowego Warszawskiego[11]. W latach 2015 objął funkcję ambasadora Komisji Europejskiej ds. nowej narracji europejskiej[12], którą pełnił do 2019.

W 2005 powołano go na stanowisko prezesa European Materials Forum, zaś w 2017 zgromadzenie ogólne The European Community on Computational Methods in Applied Sciences (ECCOMAS) wybrało Michała Kleibera na prezydenta tej organizacji naukowej[13].

Został przewodniczącym kapituł konkursów „Teraz Polska[14] i „Popularyzator Nauki” (którego był inicjatorem)[15], a także przewodniczącym kapituły Rankingu Szkół Wyższych „Perspektywy[16]. Od 2017 redaktor naczelny portalu internetowego i miesięcznika opinii „Wszystko Co Najważniejsze[17].

We wrześniu 2020 minister spraw zagranicznych Zbigniew Rau powołał go na funkcję przewodniczącego Polskiego Komitetu ds. UNESCO na pięcioletnią kadencję[18].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z lekkoatletką Teresą Sukniewicz-Kleiber, w 1970 wybraną najlepszym sportowcem Polski w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego”.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

W 2001 wyróżniony Nagrodą Fundacji na rzecz Nauki Polskiej za opracowanie nowych metod analizy i optymalizacji w nieliniowej termomechanice ciał odkształcalnych[26]. W 2007 otrzymał tytuł „Ambasadora Gospodarki Elektronicznej” przyznany przez Związek Banków Polskich, a w 2012 Nagrodę im. Adama Mickiewicza nadawaną przez Trójkąt Weimarski za zasługi dla współpracy polsko-niemiecko-francuskiej[27]. W 2014 wyróżniony Złotym Medalem z Diamentem wręczonym przez Akademię Polskiego Sukcesu[28] oraz Specjalną Perłą Honorową za wieloletnią promocję Polski zagranicą[29], którą przyznał mu magazyn „Polish Market”.

W 2014 redakcja serwisu PAP „Nauka w Polsce” nadała mu Nagrodę Jubileuszową w ramach konkursu „Popularyzator Nauki”[30]. W tym samym roku otrzymał wyróżnienie „Osobowość 25-lecia Wolności RP” przyznane za działalność na rzecz rozwoju cywilizacyjnego przez Mazowieckie Zrzeszenie Przemysłu, Handlu i Usług[31]. W 2019 wyróżniono go tytułem „Lidera Bezpieczeństwa Narodowego” nadanym przez grupę organizacji działających na rzecz bezpieczeństwa narodowego, tytułem „Człowieka Roku 2018” przyznanym przez Federację Związków Powiatów i Gmin RP[32], statuetką „Złoty Inżynier Ćwierćwiecza”[33] przyznaną przez Federację Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT oraz tytułem „Superoptymista Roku” nadanym przez Fundację Jestem Optymistą[34].

Tytuły doctora honoris causa przyznały mu Politechnika Lubelska (2003)[35], Politechnika Krakowska (2004)[36], Politechnika Śląska (2011), Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy (2012), Akademia WSB w Dąbrowie Górniczej (2021)[37] i Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie (2021)[38]. Tożsame wyróżnienia nadały mu również uczelnie w Mons (Belgia) i Darmstadt (Niemcy) oraz Polski Uniwersytet na Obczyźnie w Londynie (Wielka Brytania). Politechnika w Metz (Francja) przyznała mu tytuł inżyniera honorowego[39]. Wyróżniony także przyznawanym w Belgii medalem za osiągnięcia innowacyjne[39].

Laureat Medalu Kalos Kagathos nadawanego sportowcom osiągającym sukcesy również poza sportem (2003)[40]. Otrzymał również Medal 70-lecia Polskiej Informatyki, przyznany przez kapitułę Polskiego Towarzystwa Informatycznego w 2018[41].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Do 2 maja 2004 minister nauki.
  2. Andrzej Wiszniewski był ministrem nauki.
  3. Michał Seweryński został ministrem edukacji i nauki.
  4. a b Sześcioro zasłużonych w służbie państwu i społeczeństwu, prezydent.pl, 3 maja 2016 [zarchiwizowane 2016-05-03].
  5. Prof. Michał Kleiber: Moja kariera tenisisty jeszcze się nie skończyła, „Wielkopolski Tenis & Squash”, 4 maja 2017 [zarchiwizowane 2020-01-29].
  6. a b Prof. dr hab. inż. czł. rzecz. PAN Michał Kleiber, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2022-05-15].
  7. Dyrektorzy Naczelni IPPT, ippt.gov.pl [zarchiwizowane 2010-11-14].
  8. Podstawowe informacje na temat Ruchu 100, ruch100.org.pl [zarchiwizowane 1997-01-21].
  9. Michał Kleiber wiceprezesem Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk, pap.pl, 26 stycznia 2015 [dostęp 2020-11-01].
  10. Lista członków Akademii Inżynierskiej w Polsce, Akademia Inżynierska w Polsce [zarchiwizowane 2017-08-09].
  11. Aktualna lista członków z podziałem na Wydziały, Towarzystwo Naukowe Warszawskie [dostęp 2020-11-01].
  12. Bokiem do Europy, rp.pl, 24 stycznia 2016 [dostęp 2016-01-26].
  13. Piotr Putek, Profesor Michał Kleiber Prezydentem ECCOMAS, ippt.pan.pl, maj 2017 [dostęp 2017-06-24].
  14. Prof. Michał Kleiber wyróżniony Orderem Orła Białego, terazpolska.pl, 4 maja 2016 [dostęp 2020-11-01].
  15. Dziękujemy za zgłoszenia w konkursie Popularyzator Nauki, pap.pl, 27 października 2020 [dostęp 2020-11-01].
  16. Prof. Kleiber: rankingi kierunków studiów są ważniejsze od rankingów uczelni, pap.pl, 12 czerwca 2017 [dostęp 2020-11-01].
  17. Instytut Nowych Mediów wprowadza magazyn „Wszystko co najważniejsze”. Prof. Michał Kleiber redaktorem naczelnym, wirtualnemedia.pl, 23 czerwca 2017 [dostęp 2020-11-01].
  18. Prof. Michał Kleiber przewodniczącym Polskiego komitetu ds. UNESCO, gov.pl, 1 września 2020 [zarchiwizowane 2021-10-31].
  19. Postanowienie nr rej. 188/2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 kwietnia 2016 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2016 r. poz. 576).
  20. Prezydent powołał członków Kapituły Orderu Orła Białego oraz Kapituły Orderu Odrodzenia Polski, prezydent.pl, 12 sierpnia 2016 [zarchiwizowane 2016-08-13].
  21. Zmiany w składzie Kapituły Orderu Orła Białego, prezydent.pl, 12 października 2021 [dostęp 2021-12-01].
  22. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 października 1998 r. o nadaniu orderów i odznaczenia (M.P. z 1998 r. nr 42, poz. 600).
  23. Prezes PAN odznaczony francuskim orderem zasługi, pap.pl, 28 marca 2012 [dostęp 2016-05-05].
  24. Order Wschodzącego Słońca, Złota i Srebrna Gwiazda dla Prof. Michała Kleibera, prezesa PAN, pl.emb-japan.go.jp, 3 lipca 2012 [dostęp 2012-07-15].
  25. Prezes PAN Profesor Michał Kleiber odznaczony greckim Orderem Feniksa, pan.pl [zarchiwizowane 2016-06-03].
  26. Laureaci Nagrody FNP, fnp.org.pl [dostęp 2020-11-01].
  27. Wręczenie Nagrody im. Adama Mickiewicza 2012, pan.pl, 7 września 2012 [zarchiwizowane 2013-01-13].
  28. Złoty Medal z Diamentem dla „Gazety Wyborczej”. Kto jeszcze odniósł sukces w ostatnim 25-leciu?, wyborcza.pl, 13 lipca 2014 [dostęp 2020-11-01].
  29. Relacja: GALA PEREŁ POLSKIEJ GOSPODARKI, hbrp.pl, 2014 [zarchiwizowane 2016-03-04].
  30. Wyniki konkursu na popularyzatorów nauki. „Przybliżają nam piękno nauki”, polskieradio24.pl, 8 grudnia 2014 [dostęp 2020-11-01].
  31. 25 lat Wolności dla Polskiej Przedsiębiorczości”, budnet.pl, 2 grudnia 2014 [dostęp 2020-11-01].
  32. Andrzej Białas i Michał Kleiber otrzymali Tytuły Człowieka Roku 2018, federacja.krakow.pl, 8 stycznia 2019 [dostęp 2020-11-01].
  33. Laureaci plebiscytu „Złoty Inżynier” nagrodzeni w Pałacu Prezydenckim, liderzyinnowacyjnosci.com, 28 lutego 2019 [dostęp 2020-11-01].
  34. Laureaci nagrody Optymista Roku 2019 wybrani!, polskatimes.pl, 20 sierpnia 2019 [dostęp 2020-11-01].
  35. Doktorzy honoris causa PL, pollub.pl [zarchiwizowane 2015-09-24].
  36. Doktorzy honoris causa PK, pk.edu.pl [dostęp 2011-02-23].
  37. Doktorat Honoris Causa Akademii WSB dla prof. dra hab. inż. Michała Kleibera, dra h.c. multi, wsb.edu.pl, 24 września 2021 [dostęp 2021-12-01].
  38. Prof. Michał Kleiber z doktoratem honoris causa ZUT. „Inżynierowie tworzą świat jakiego dotychczas nie było”, zut.edu.pl, 18 października 2021 [dostęp 2021-10-23].
  39. a b Michał Kleiber, wieloletni prezes PAN z Orderem Orła Białego, pap.pl, 4 maja 2016 [dostęp 2020-11-01].
  40. W Krakowie wręczono medale Kalos Kagathos, sport.pl, 12 października 2003 [dostęp 2020-09-05].
  41. Laureaci medalu 70-lecia polskiej informatyki, pti.org.pl [zarchiwizowane 2018-09-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]