Witold Zalewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Zalewski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1921
Siedlce
Data i miejsce śmierci 4 lutego 2009
Warszawa
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła
  • Splot słoneczny
  • Czarne jagody
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Walecznych (1920-1941)
Nagrody

nagroda państwowa III stopnia (1950), nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (1965), nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1981), nagroda Funduszu Literatury (1989), Nagroda Literacka im. Władysława Reymonta (2004)

Grób pisarza Witolda Zalewskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Witold Zalewski (ur. 4 stycznia 1921 w Siedlcach, zm. 4 lutego 2009 w Warszawie) – polski pisarz, publicysta, scenarzysta, reportażysta, uczestnik powstania warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Podczas okupacji niemieckiej działał zarówno w podziemnym życiu literackim jak i w ruchu oporu: studiował historię na tajnych kompletach Uniwersytetu Ziem Zachodnich i należał do Armii Krajowej. Jako pisarz debiutował w 1943 roku na łamach pisma "Dźwigary".

Uczestniczył w walkach w Lubelskiem, następnie walczył w powstaniu warszawskim. Po jego kapitulacji przebywał w niemieckim obozie jenieckim, z którego wyszedł w 1945 roku. Od 1946 pracował w redakcji tygodnika "Pokolenie", zaś od 1948 był współredaktorem "Nowin Literackich". W latach 1952-1963 pracował dla "Przeglądu Kulturalnego", a od 1963 do 1970 dla "Kultury". Był kierownikiem literackim Zespołu Filmowego "Tor". Członek Związku Literatów Polskich[1].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1950 roku z okazji Święta 22 lipca otrzymał Nagrodę Państwową III stopnia za beletryzowany reportaż Traktory zdobędą wiosnę[2]. Powieść należy do odmiany powieści produkcyjnej.

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Literatura i literaci w czasach zniewolenia
  2. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 2, Warszawa 1998, s. 315.
  3. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, T. 9, pod red. J. Czachowskiej, A. Szałagan. Warszawa: WSiP, 2004, s. 373-374. ISBN 83-02-09242-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]