122P/de Vico
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| 122P/de Vico | |
| Odkrywca | Francesco de Vico |
| Data odkrycia | 20 lutego 1846 |
| Nazwy alternatywne | 1846 IV, P/1846 D1, P/1995 S1 |
| Elementy orbity | |
| Półoś wielka | 17,68081 j.a. |
| Mimośród | 0,9627 |
| Peryhelium | 0,65933 j.a. |
| Aphelium | 34,70229 j.a. |
| Okres orbitalny | 74,35 lat |
| Nachylenie orbity względem ekliptyki | 85,38275° |
| Długość węzła wstępującego | 79,6245° |
| Argument szerokości peryhelium | 12,99609° |
| Moment przejścia przez peryhelium | 6 października 1995 |
| Charakterystyka fizyczna jądra | |
| Średnica | kilka-kilkanaście km |
122P/de Vico – kometa okresowa należąca do grupy komet typu Halleya.
Spis treści |
Odkrycie i nazwa [edytuj]
Kometę tę odkrył astronom włoski Francesco de Vico 20 lutego 1846 roku w rzymskim obserwatorium Collegio Romano.
W nazwie znajduje się zatem nazwisko odkrywcy.
Orbita komety [edytuj]
Orbita komety 122P/de Vico ma kształt bardzo wydłużonej elipsy o mimośrodzie 0,96. Jej peryhelium znajduje się w odległości 0,659 j.a., aphelium zaś 34,7 j.a. od Słońca. Jej okres obiegu wokół naszej Dziennej Gwiazdy wynosi 74,35 roku, nachylenie do ekliptyki to wartość 85,38˚.
