17P/Holmes
| 17P/Holmes | |
 Kometa 17P/Holmes w 2007 roku |
|
| Odkrywca | Edwin Holmes |
| Data odkrycia | 7 listopada 1892 |
| Nazwy alternatywne | 1892V1, 1892III, 1892f, 1899L1, 1899II, 1899d, 1906III, 1906f, 1964O1, 1964X, 1964i, 1972I, 1971b, 1979IV, 1979f, 1986V, 1986f, 1993VII, 1993i |
| Elementy orbity | |
| Półoś wielka | 3,617 j.a. |
| Mimośród | 0,432 |
| Peryhelium | 2,053 j.a. |
| Aphelium | 5,181 j.a. |
| Okres orbitalny | 6,88 lat |
| Nachylenie orbity względem ekliptyki | 19,113° |
| Moment przejścia przez peryhelium | 4 maja 2007 |
| Charakterystyka fizyczna jądra | |
| Średnica | 3,4 km |
17P/Holmes – kometa okresowa odkryta przez Edwina Holmsa w 1892 roku, należąca do rodziny Jowisza.
Spis treści |
[edytuj] Odkrycie
Kometa ta została odkryta przez brytyjskiego astronoma-amatora Edwina Holmesa w nocy z 6 na 7 listopada 1892 roku w czasie jej nagłego pojaśnienia. Odkrycie to nastąpiło, gdy kometa znajdowała się w pobliżu Galaktyki Andromedy. Dokładne wyznaczenie pozycji tego obiektu nastąpiło jednak dopiero po północy, dlatego za oficjalną datę odkrycia uznano 7 listopada. Przez resztę listopada 1892 kometa widoczna była gołym okiem.
[edytuj] Orbita komety
Orbita komety 17P/Holmes ma kształt elipsy o mimośrodzie 0,432. Jej peryhelium znajduje się w odległości 2,053 j.a., aphelium zaś 5,181 j.a. od Słońca. Jej okres obiegu wokół naszej Dziennej Gwiazdy wynosi 6,88 roku, nachylenie do ekliptyki to ok. 19,113˚.
[edytuj] Właściwości fizyczne
Jest to stosunkowo mało aktywna kometa o krótkim czasie obiegu, zaliczana do rodziny Jowisza. Jej jądro ma wielkość ok. 3,4 km.
[edytuj] Obserwacje w 2007 roku
Podczas swego zbliżenia do Słońca (2007) nastąpił znaczny, raptowny i niespodziewany wzrost jasności 17P/Holmes. W nocy z 24/25 października obserwatorzy informowali o osiągnięciu przez nią względnej jasności 2,6m. Była ona zatem widoczna gołym okiem jako „żółtawa, otoczona lekką mgiełką gwiazda” w gwiazdozbiorze Perseusza i przemieszczała się powoli na tle tej konstelacji. Przyczyną nagłego pojaśnienia komety mogła być gwałtowna erupcja na jej powierzchni podobna do erupcji z 1892 roku, która umożliwiła odkrycie tego obiektu.
Podczas obserwacji za pomocą instrumentów astronomicznych wyraźnie widać było dużą komę, która otaczała małe jądro komety. W tamtym momencie ciało to było największym obiektem w Układzie Słonecznym, średnica komy była większa od średnicy Słońca[1].
Przypisy
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- 17P/Holmes w bazie JPL (en)
- Kometa w Cometography (en)
- Zdjęcia komety z Centrum Astronomii UMK (pl i en)
