Wild 2
| 81P/Wild | |
 Zdjęcie jądra komety Wild 2 wykonane przez sondę Stardust 2 stycznia 2004 roku |
|
| Odkrywca | Paul Wild |
| Data odkrycia | 6 stycznia 1978 |
| Nazwy alternatywne | 81P/Wild 2, Wild 2 |
| Elementy orbity | |
| Półoś wielka | 3,4505 j.a. |
| Mimośród | 0,5383 |
| Peryhelium | 1,5932 j.a. |
| Aphelium | 5,3078 j.a. |
| Okres orbitalny | 6,41 lat |
| Nachylenie orbity względem ekliptyki | 3,2386° |
| Długość węzła wstępującego | 136,1334° |
| Argument szerokości peryhelium | 41,8389° |
| Moment przejścia przez peryhelium | 2003-09-25,808 |
| Charakterystyka fizyczna jądra | |
| Średnica | 3,3 × 4,0 × 5,5 km |
Wild 2 (nazwa oficjalna 81P/Wild) – kometa okresowa należąca do rodziny komet Jowisza. Została odkryta w 1978 roku przez szwajcarskiego astronoma Paula Wilda.
Wiek komety określa się na ok. 4,5 mld lat. Dawniej miała ona bardziej obszerną i kolistą orbitę, jednak we wrześniu 1974 roku zbliżyła się na odległość zaledwie około 1 miliona km od Jowisza i jego pole grawitacyjne zmieniło tor jej orbity i skierowało ją w stronę planet wewnętrznych. Okres obiegu orbity został wtedy zmniejszony z 43 do 6 lat, zaś peryhelium wynosi aktualnie ok. 1,6 jednostki astronomicznej.
Powierzchnia jądra jest niemal w całości pokryta kraterami. Średnica największego z nich wynosi 2 km. Na powierzchni znajdują się też strome skarpy i wzgórza o wysokości dochodzącej do 100 m. Z obszarów aktywnych jądra wypływają liczne strugi gazu i pyłu tworzące następnie komę i warkocz komety.
Spis treści |
Przelot sondy Stardust obok komety [edytuj]
2 stycznia 2004 roku z komy komety Wild 2 zostały pobrane próbki pyłu przez sondę kosmiczną Stardust. Badania próbek mają pomóc w określeniu pochodzenia komet i Układu Słonecznego. Cząstki zostały pochwycone w specjalny kolektor z aerożelu. Sonda zbliżyła się na odległość 236 km od jądra komety, wykonując 72 fotografie i analizując skład cząstek pyłu. Kapsuła lądownika pojazdu powróciła na Ziemię bez przeszkód 15 stycznia 2006 roku.
Całkowita masa pobranych próbek wynosi 0,0001 grama[1]. Wykorzystując unikalne możliwości synchrotronu Diamond Light Source, pozwalającego zbadać największy zakres pierwiastków, zespół naukowców Uniwersytetu Leicester odkrył w próbkach rentgenowską sygnaturę tlenków żelaza. W trakcie dalszych badań wykazano, że drobiny tlenków żelaza odkryte w próbkach pochodzących z komety powstały w wyniku procesów zachodzących w niskich temperaturach w obecności wody. Zaskakuje jednak fakt, że inne cząstki powstały z kolei w bardzo wysokich temperaturach, sięgających 2000°C gdyż zbudowana z lodu kometa powstała na zimnych kresach Układu Słonecznego.
