15 cm ciężka haubica vz. 37

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
15 cm hrubá houfnice vz. 37
Haubica vz. 37 używana przez wojska niemieckie w Grecji (1941)
Haubica vz. 37 używana przez wojska niemieckie w Grecji (1941)
Dane podstawowe
Państwo  Czechosłowacja
Producent Škoda
Rodzaj ciężka haubica
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 149,1 mm
Długość lufy 3600 mm
Donośność 15 100 m
Prędkość pocz. pocisku 580 m/s (pocisk o masie 42 kg)
Masa 5730 kg (marszowa)
5200 kg (bojowa)
Kąt ostrzału -5° do +70° (w pionie)
45° (w poziomie)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

15 cm hrubá houfnice vz. 37 (cs. 15 cm ciężka haubica wz. 37) – czechosłowacka haubica skonstruowana pod koniec lat 30.

Na początku lat 30. w zakładach Škoda powstała haubica która otrzymała fabryczne oznaczenie K1. W 1933 roku uruchomiono jej produkcję na eksport do Turcji, Rumunii i Jugosławii. Haubica K1 wzbudziła także zainteresowanie armii czechosłowackiej, ale przed zakupem zażądała ona wprowadzenia w konstrukcji działa szeregu modyfikacji. Wersja dla armii czechosłowackiej oznaczona jako K1 miała krótsza lufę i pneumatyczne opony. Ponieważ armia czechosłowacka zrezygnowała z trakcji konnej K4 w odróżnieniu od K1 nie była do transportu rozkładana na dwie części.

Po wprowadzeniu drobnych modyfikacji K4 została przyjęta do uzbrojenia armii czechosłowackiej jako 15 cm hrubá houfnice vz. 1937. Według planów haubica vz. 37 miała zostać standardowym ciężkim działem kalibru 150 mm i zastąpić starsze konstrukcje tego typu. W chwili zajęcia Czechosłowacji przez III Rzeszę linie produkcyjne Škody opuszczały pierwsze kompletne haubice vz. 37.

Po testach Niemcy zdecydowali o kontynuowaniu produkcji haubic vz. 37 i przyjęciu ich do uzbrojenia pod oznaczeniem 15 cm schwere Feldhaubitze 37(t) (15 cm s.F.H.37(t)). Stały się one uzbrojeniem wielu jednostek artylerii dywizyjnej, rzadziej korpuśnej, w których zastępowały standardowe 15 cm schwere Feldhaubitze 18.

Haubice s.F.H.37(t) były używane przez jednostki niemieckie podczas kampanii francuskiej w 1940 i ataku na ZSRR w 1941 roku. Po 1944 roku na uzbrojeniu Wehrmachtu pozostały nieliczne s.F.H.37(t) ponieważ większość wyprodukowanych dział została przekazana znajdującym się pod kontrolą niemiecką oddziałom działającym na terenie Jugosławii, oraz armii Słowacji

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes £ Noble Books, 1998, s. 123-124. ISBN 0-7607-1022-8.