Ałła Pugaczowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ałła Pugaczowa
Ałła Pugaczowa odbiera Order Zasług dla Ojczyzny od prezydenta Dmitrija Miedwiediewa w dniu swych 60 urodzin (2009)
Ałła Pugaczowa odbiera Order Zasług dla Ojczyzny od prezydenta Dmitrija Miedwiediewa w dniu swych 60 urodzin (2009)
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1949
Moskwa,  Rosyjska FSRR,  ZSRR
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Ałła Pugaczowa w Wikicytatach

Ałła Borisowna Pugaczowa, ros. Алла Борисовна Пугачёва (ur. 15 kwietnia 1949 w Moskwie[1]) – rosyjska piosenkarka, kompozytorka, aktorka, autorka tekstów, reżyser i producent muzyczny.

Ukończyła wydział dyrygentury chóralnej Szkoły Muzycznej im. M. Ippolitowa-Iwanowa w Moskwie oraz wydział reżyserii estradowej w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej im. A. Łunaczarskiego w Moskwie (1981).

Pugaczowa dysponuje głosem o rozpiętości ponad 3 oktaw (sopran - kontralt) i charakterystycznej barwie z chrypką. Wykształciła swoisty styl interpretacji, z pogranicza piosenki aktorskiej i rockowej, prezentowany w ramach konceptualnych widowisk estradowych: teatru piosenki.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1975 roku otrzymała Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Piosenki "Złoty Orfeusz" w Słonecznym Brzegu za interpretację piosenki Arlekino. Grand Prix prestiżowego socjalistycznego festiwalu otwierało możliwość wydania płyty w monopolowej wówczas radzieckiej wytwórni „Melodia”. Wydany w 1975 roku winylowy krążek z 3 nagranymi przez Pugaczową piosenkami stał się kultową sensacją w ZSRR. Jaskrawa odmienność stylu wykonawczego Pugaczowej wobec dotychczasowych standardów radzieckiej estrady wywołała niesłychany rezonans wśród publiczności. „Arlekino” utorowała sobie drogę do radia, piosenkarka pojawiła się w telewizji, a singel „Ałła Pugaczowa” sprzedano w nakładzie ponad 15 mln, co jest porównywalne ze światowymi rekordami w tej dziedzinie.

Ałła Pugaczowa w Berlinie, 1976

W 1978 wykonywaną przez artystkę piosenkę Wsio mogut koroli nagrodzono Grand Prix II Festiwalu Interwizji w Sopocie. Jednocześnie wokalistka zbierała pochwały za główną rolę w filmie muz. Żenszczina, kotoraja pojot (reż. A. Orłow), do którego skomponowała muzykę i kilka piosenek.

Od początku lat 80. stała się w ZSRR obiektem swoistego kultu. Poświęciła się wówczas także pracy kompozytorskiej, tworząc wiele sławnych piosenek, zwłaszcza we współpracy z poetą Ilją Rieznikiem. Od 1985 zwróciła się ku muzyce rockowej. W 1997 reprezentowała Rosję na konkursie Eurowizji w Dublinie. W 1998 roku zaprezentowała jubileuszowy program Izbrannoje. Występowała z koncertami w większości krajów europejskich, także w USA, Izraelu i Indiach. Jest m.in. laureatką przyznawanego przez International Biographical Centre w Cambridge imiennego medalu 2000 Outstanding Musicians, nagród w plebiscytach popularności. Szacuje się, że płyty Pugaczowej osiągnęły na całym świecie łączny nakład 250 mln egzemplarzy, co stawia ją w gronie absolutnych liderów światowego show-biznesu zaraz po The Beatles, grupie ABBA i Elvisie Presleyu.

Została odznaczona m.in. Orderem Zasług dla Ojczyzny II i III klasy oraz azerbejdżańskim Orderem Przyjaźni.

Od 2011 roku jest przewodniczącą jury w rozrywkowym programie Faktor A "Фактор А", którego nazwa została specjalnie utworzona na cześć Ałły Pugaczowej.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Słynne były też wielokrotne małżeństwa i rozwody piosenkarki (kolejni mężowie to: Mykołas Orbakas (1969-1973) z tego związku urodziła się córka Pugaczowej - Kristina Orbakaitė, również piosenkarka; Aleksandr Stefanowicz (1976-1980); Jewgienij Bołdin (1985-1993) i dwukrotnie młodszy od niej Filipp Kirkorow (1994-2005)). 24 grudnia 2011 roku poślubiła o 27 lat młodszego rosyjskiego aktora i piosenkarza Maksima Gałkina[2] stając się dodatkowo w wieku 64 lat matką[3]. Pugaczowa należy do najbogatszych Rosjan, pod swoim nazwiskiem produkuje perfumy, buty i odzież. Znana również z poddania się licznym operacjom plastycznym.

Wybrane piosenki[edytuj | edytuj kod]

  • Robot (Робот) (1965)
  • Arlekino (Арлекино) (1975)
  • Wsio mogut koroli (Всё могут короли) (1977)
  • Sonet Szekspira (Сонет Шекспира) (1977)
  • Nie otriekajutsia lubia (Не отрекаются любя) (1977)
  • Maestro (Маестро) (1981)
  • Stary zegar (Старинные часы) (1981)
  • Milion szkarłatnych róż (Миллион алых роз) (1983)
  • Przyszłam i mówię (Пришла и говорю) (1985)
  • Ałło (Алло) (1988)
  • Miłość podobna do snu (Любовь похожая на сон) (1994)
  • Primadonna (Примадонна) (1997)
  • " Miłość jak ... " (2008)
  • Sady wiśniowe (Вишнёвые Сады) (2009)

Przypisy

  1. David MacFadyen: Red stars: personality and the Soviet popular song, 1955-1991. McGill-Queen's Press, 2001, s. 211. ISBN 9780773521063.
  2. Алла Пугачева и Максим Галкин поженились (ros.). mail.ru, 2012-12-26. [dostęp 2013-08-02].
  3. Ałła Pugaczowa i Ryszard Kalisz: późne rodzicielstwo coraz bardziej popularne! (pol.). 2013. [dostęp 2013-10-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Piotrowski: Ałła Pugaczowa - fenomen piosenkarstwa rosyjskiego. Toruń 2003.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]