Sopot Festival

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sopot Festival
Pełna nazwa Polsat Sopot Festival
Nazwa angielska The Sopot International Song Festival
Lokalizacja Gdańsk (1961–1963)
Sopot (od 1964)
Aktywność w latach 1961–1980, 1984–2009, od 2012
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa festiwalu

Polsat Sopot Festival (początkowo Międzynarodowy Festiwal Piosenki, w okresie 1977-1980 Międzynarodowy Festiwal Interwizji, po wznowieniu w 1984 ponownie pod pierwotną nazwą, od 1992 do 2009 Sopot Festival, od 2012 do 2013 Sopot Top of the Top Festival, od 2014 Polsat Sopot Festival) – polski festiwal muzyczny odbywający się w Operze Leśnej w Sopocie.

Historia imprezy[edytuj | edytuj kod]

Scena Sopot Top of the Top Festival

Pierwszy festiwal trwał od 21 do 27 sierpnia 1960. Jego pomysłodawcą był Władysław Szpilman. Do 1963 włącznie festiwale odbywały się w hali Stoczni Gdańskiej a później festiwal przeniósł się do Opery Leśnej. Pierwszym konferansjerem festiwalu był Lucjan Kydryński, który w latach 60. prowadził audycję radiową „Rewia piosenki”, a pierwszymi „konferansjerkami” były natomiast Irena Dziedzic znana wtedy z Telewizji i Zofia Słaboszewska. Spośród aktorów zapowiadali też w pierwszych festiwalach Mieczysław Voit, Elżbieta Czyżewska. W pierwszych festiwalach wykonano wiele pięknych melodyjnych piosenek.

Największy rozkwit festiwal przeżywał w latach 1977-1980, kiedy Telewizja Polska postanowiła uczynić z niego konkurencję dla Festiwalu Eurowizji, organizując Festiwal Interwizji. Zamysł zrealizowano z rozmachem, na jaki mogła już sobie pozwolić znakomicie doinwestowana przez Macieja Szczepańskiego TVP. Począwszy od charakterystycznej dla propagandy sukcesu telewizyjnej czołówki, przez imponującą – pełną światła i szkła, umiejętnie eksponującą las za sceną- scenografię, aż po dobór gwiazd i nagród (jacht pełnomorski jako Nagroda Publiczności) – festiwal próbował, mniej lub bardziej udanie, realizować polskie marzenie o wielkiej imprezie na światowym poziomie.

Na Festiwalu Interwizji organizowano 3 konkursy międzynarodowe:

  1. Konkurs o Grand Prix z udziałem przedstawicieli stacji telewizyjnych, w którym oceniano piosenki (kompozycje)
  2. Konkurs wytwórni fonograficznych o Grand Prix du Disque, w którym oceniano interpretację piosenek (czyli wykonawców)
  3. Konkurs Piosenki Polskiej- zgodnie z festiwalową tradycją zagraniczni uczestnicy obu konkursów przedstawiali swoje interpretacje polskich przebojów. Celem było propagowanie polskiej twórczości na szerszą skalę. Nagrodą w tym konkursie był Bursztynowy Słowik. Na zakończenie każdego z 4 festiwalowych wieczorów występowała jedna gwiazda – 3 razy zagraniczna i raz (w dniu konkursu polskiego) polska.

Najwięcej emocji festiwal wzbudził w 1979, gdy na scenie wystąpiła ówczesna gwiazda pierwszej wielkości, zespół Boney M., z zakazaną w Polsce piosenką Rasputin[1] (telewizja nadała ten występ z jednodniowym poślizgiem, wycinając kontrowersyjną – godzącą w sojusz z ZSRR – piosenkę). To wtedy Demis Roussos porwał do tańca Irenę Dziedzic, a Andrzej Rosiewicz latał jako pszczoła nad całą Operą Leśną.

W latach 1981-1983 festiwal nie odbywał się ze względu na sytuację w kraju. W wielu artykułach prasowych w tym okresie pojawiły się artykuły podsumowujące całą historię festiwalu, panowało przekonanie, że impreza ta zniknęła na zawsze z kalendarza imprez. Wznowienie festiwalu w 1984, ponownie pod nazwą „Międzynarodowy Festiwal Piosenki” było prawdziwym wydarzeniem, oznaczającym tzw. postępującą normalizację sytuacji w kraju. Największym wydarzeniem tego festiwalu był występ, już pierwszego dnia, Charles’a Aznavoura. Była to największa zagraniczna gwiazda piosenki jaka odwiedziła Polskę od kilku lat.

W 1988 zorganizowano festiwal pod hasłem „Srebrny Jubileusz”, z okazji 25-lecia imprezy. Gospodarzami festiwalu były dwa pokolenia prezenterów – Krystyna Loska i jej córka Grażyna Torbicka oraz Lucjan Kydryński i jego syn Marcin Kydryński.

Po festiwalu w 1988 (za którego organizację odpowiadał Teatr Muzyczny w Gdyni) na posiedzeniu Komitetu Organizacyjnego w Urzędzie Wojewódzkim ogłoszono, że nie ma środków do sfinansowania następnego. Na kolejne posiedzenie Jerzy Gruza zaprosił Wojciecha Korzeniewskiego z Biura Usług Promocyjnych UP w Sopocie, który zaproponował przejęcie festiwalu w prywatne ręce bez potrzeby dofinansowania ze strony budżetu. Wzbudziło to konsternację, ale po kilku następnych spotkaniach definitywnie wyrażono zgodę. Była to pierwsza tej rangi sprywatyzowana impreza w tamtych czasach w Europie Wschodniej, i to z powodzeniem, bez potrzeby jakiejkolwiek dotacji. W. Korzeniewski został prezydentem festiwalu i przy współpracy zaprzyjaźnionych firm oraz sponsorów organizował festiwale do 1993. Wśród partnerów byli między innymi znani brytyjscy producenci telewizyjni: Gavin Taylor i Ben Challis, którym udało się wyemitować fragmenty festiwalu w kilkunastu stacjach telewizyjnych na świecie, dzięki udziałowi czołowych gwiazd MTV: Johnny Hates Jazz, Dannii Minogue, Hue & Cry, Technotronic, Erasure, Deacon Blue, Alison Moyet, Aztec Camera, OMD, Bros, Jimmy Somerville, Paul King (prowadzący). Były to festiwale najbardziej rozbudowane do tej pory o imprezy towarzyszące, które ogarnęły całe miasto takie jak: Targi muzyczne (hala SKT), festiwale na Molo, Sopot Classic (w kościołach), Wielka gonitwa festiwalowa (hipodrom), festiwale w kinach, restauracjach, teatrze oraz na ul Bohaterów Monte Cassino.

Inna podczas festiwalu w 2009

Najważniejszymi partnerami W. Korzeniewskiego w budowaniu strategii marketingowej festiwali miały: brytyjskie Saatchi & Saatchi, MTV, Fuji TV, ULA ltd oraz Kąpielisko Morskie w Sopocie.

Organizatorem festiwalu od 1994 do 2004 była TVP. Prawo do organizacji straciła w 2004. Organizatorem Sopot Festival od 2005 była telewizja TVN. Po upływie umowy w 2009 TVN zrezygnowało z organizacji tej imprezy. Od 2012 roku festiwal organizuje telewizja Polsat.

W 2006 organizator postanowił powrócić do międzynarodowego charakteru konkursu.

Obok występów konkursowych i występów gwiazd, wiele emocji wzbudzały też występy konferansjerów, zwłaszcza w okresie Festiwalu Interwizji kiedy na scenie brylowała Irena Dziedzic. We wcześniejszych latach uwagę publiczności przyciągał elegancki i kompetentny Lucjan Kydryński. W latach 2005-2009 prowadzenie gali festiwalu należało do Magdy Mołek.

W 2010 i 2011 roku festiwal nie odbył się z powodu remontu Opery Leśnej.

Od 2012 roku festiwal nosi nazwę Sopot Top of the Top Festival, gdzie odbywa się konkurs o Bursztynowego Słowika oraz koncerty towarzyszące. Festiwal jest co roku transmitowany przez Telewizję Polsat. W 2014 festiwal odbędzie się pod nazwą Polsat Sopot Festival.

Zwycięzcy poszczególnych edycji konkursu[edytuj | edytuj kod]

Edycja Data Miasto Artysta Utwór Punkty Zwycięski kraj
1 25-27 sierpnia 1961 Polska Gdańsk Jo Roland „Nous deux” 84  Szwajcaria
2 6, 7 sierpnia 1962 Jeanne Yovanna „Ti krima” 106  Grecja
3 15, 16 sierpnia 1963 Tamara Miansarowa Pust wsiegda budiet sonce 188  ZSRR
Simone Langlois „Toi et ton sourire” 188  Francja
4 6-12 sierpnia 1964 Polska Sopot Nadia Constantopoulou „Je te remercie mon coeur 214  Grecja
5 5 sierpnia 1965 Monique Leyrac „Mon pays” 226  Kanada
6 25, 26 sierpnia 1966 Lana Cantrell „I’m All Smiles” 102  Stany Zjednoczone
7 17 sierpnia 1967 Dana Lerska „Po prostu jestem” 282  Polska
8 24 sierpnia 1968 Urszula Sipińska „Po ten kwiat czerwony” 244
9 27 sierpnia 1969 Henri Dès „Maria Consuella” 324  Szwajcaria
10 27 sierpnia 1970 Robert Charlebois „Ordinaire” 172  Kanada
11 26 sierpnia 1971 Samantha Jones „He Moves Me” 232  Wielka Brytania
12 23 sierpnia 1972 Andrzej Dąbrowski „Do zakochania jeden krok” 182  Polska
Lew Leszczenko „Ja nie był z nim znakom” 182  ZSRR
13 21, 22 sierpnia 1973 Tony Craig „Can Yu Feel It” 182  Wielka Brytania
14 21, 22 sierpnia 1974 Marion Rung „Uskon lauluun” 204  Finlandia
15 20, 21 sierpnia 1975 Glen Weston „I Still Love You” 132  Wielka Brytania
16 25, 26 sierpnia 1976 Irina Ponarowskaja „Toropos” 132  ZSRR
17 26 sierpnia 1977 Helena Vondráčková „Malovaný džbánku” 36  Czechosłowacja
Farah Maria „El recuerdo de aquel”  Kuba
Zdzisława Sośnicka „Kochać znaczy żyć”  Polska
18 24 sierpnia 1978 Ałła Pugaczowa „Wsio mogut koroli” 36  ZSRR
Vaclav Necker „Patrik” 36  Czechosłowacja
Dream Express „Just Wanna Dance with You”  Belgia
19 24 sierpnia 1979 Czesław Niemen „Nim przyjdzie wiosna” 66  Polska
Kessy „Ke ti den thadina”  Grecja
20 20-22 sierpnia 1980 Marion Rung „Where Is the Love” 36  Finlandia
Marika Gombitova „I Want to Share with You”  Czechosłowacja
Nikolai Gnatoak „Na wtrach osennih”  ZSRR
Jigsaw „Sky High”  Wielka Brytania
VOX „Bananowy song”  Polska
21 15, 16 sierpnia 1984 Krystyna Giżowska „Blue Box” 60
Anne Veskil „Nadieżda gasniet”  ZSRR
Lux „I Am Free”  RFN
Eva Maria Pickert „Krei zu sein”  NRD
22 21-28 sierpnia 1985 Herreys „Summer Party” 72  Szwecja
Hans Vermuatrn „I Only Know My Name” 72  Holandia
23 1986 Mara Getz „Hero of My Heart” 176  Stany Zjednoczone
Vicki Benckert „Gråt inte Eva”  Szwecja
24 19-21 sierpnia 1987 Double Take „Rockola” 198  RFN
Maywood „Stay with Me”  Holandia
25 17-19 sierpnia 1988 Kenny James „The Magic in You” 60  Stany Zjednoczone
26 17, 18 sierpnia 1989 Dance With The Strangers „By” 66  Norwegia
Mieczysław Szcześniak „Who Loves People”  Polska
27 17 sierpnia 1990 Lora Szafran „Trust Me at Once” 60
28 23, 24 sierpnia 1991 New Moon „Ice” 60  Łotwa
29 27 sierpnia 1992 Edyta Bartosiewicz „Love” 182  Polska
Sisqó TBA  Austria
Maanam „W ciszy nawet kamień rośnie”  Polska
30 27 sierpnia 1993 Arina „Rain Is Coming Down” 72  Litwa
31 26 sierpnia 1994 Varius Manx „Zanim zrozumiesz” 132  Polska
32 25 sierpnia 1995 Kasia Kowalska „A to co mam...” 82
33 22 sierpnia 1997 Total Touch „Somebody Else’s Lover” 42  Holandia
34 21 sierpnia 1998 Alex Baroni „Male che fa male” 52  Włochy
35 20-22 sierpnia 1999 Małgorzata Ostrowska „Lawa” 112  Polska
36 18, 19 sierpnia 2000 Helena Vondráčková „Veselé Vánoce a šťastný nový rok” 112  Czechy
37 24, 25 sierpnia 2001 Natacha Atlas „Ayeshteni” 70  Belgia
38 23, 24 sierpnia 2002 Irena Santor „Jeszcze kochasz mnie” 46  Polska
39 22,23 sierpnia 2003 Skaldowie „Hymn o miłości” 30
40 2-4 września 2005 Andrzej Piaseczny „Z głębi duszy” 34
41 1-3 września 2006 Mattafix „Big City Life” 63  Wielka Brytania
42 31 sierpnia, 1, 2 września 2007 Feel A gdy jest już ciemno 32  Polska
43 23, 24 sierpnia 2008 Oh Laura „Release Me” 33  Szwecja
44 22, 23 sierpnia 2009 Gabriella Cilmi Sweet About Me 47  Australia
45 24,25 sierpnia 2012 Eric Saade „Hotter Than Fire” 56  Szwecja
46 23, 24 sierpnia 2013 Imany „You Will Never Know” 84  Francja
47 22, 23 sierpnia 2014

Prowadzący[edytuj | edytuj kod]

Rok Komentator Podawanie głosów
1961 Irena Dziedzic Władysław Szpilman
1962
1963
1964 Lucjan Kydryński Artur Międzyrzecki
1965
1966
1967 Andrzej Kurylewicz
1968
1969 Mieczysław Fogg
1970 Michał Rusinek
1971 Bogumiła Wander Danuta Banaskowa
1972 Krystyna Loska Mirosław Dąbrowski
1973 Lucjan Kydryński Jerzy Połomski
1974 Jacek Bromski Witold Filler
1975 Krzysztof Materna Andrzej Kurylewicz
1976 Krzysztof Materna Andrzej Ikonowicz
1977 Irena Dziedzic Jerzy Krzyżanowski
1978 Zbigniew Napierała
1979
1980
1984 Andrzej Mełuł Henryk Debich
1985 Marek Niedźwiecki Wojciech Trzciński
1986 Grażyna Torbicka Wojciech Trzciński
1987 Wojciech Mann
1988 Czesław Niemen
1989 Marek Sierocki
1990 Alicja Resich-Modlińska
1991 Grażyna Torbicka Alicja Resich-Modlińska
1992 Marek Niedźwiecki Mirosław Baka
1993 Lucjan Kydryński Krzysztof Ibisz
1994 Grażyna Torbicka Wojciech Mann
1995 Maciej Orłoś Renata Przemyk
1997 Artur Orzech
1999 Krzysztof Materna Marek Niedźwiecki
2000 Grażyna Torbicka Artur Orzech
2001 Tomasz Kammel Artur Orzech
2002 Magdalena Mołek Artur Orzech
2003 Tomasz Kammel
2005 Adam Gorko
2006 Piotr Metz
2007
2008
2009

Liczba zwycięstw[edytuj | edytuj kod]

Liczba
zwycięstw
Kraj Rok
16  Polska 1967, 1968, 1972, 1977, 1979, 1980, 1984, 1989, 1990, 1994, 1995, 1999, 2002, 2003, 2005, 2007
6  ZSRR 1963, 1972, 1976, 1978, 1980, 1984
4  Stany Zjednoczone 1966, 1973, 1986, 1988
 Wielka Brytania 1971, 1975, 1980, 2006
 Czechosłowacja 1977, 1978, 1980, 1985
 Szwecja 1985, 1986, 2008, 2012
3  Holandia 1985, 1987 , 1997
2  Szwajcaria 1961, 1969
 Grecja 1962, 1964
 Kanada 1965, 1970
 Finlandia 1974, 1980
 Belgia 1978, 2001
 RFN 1984, 1987
 Francja 1963, 2013
1  Kuba 1977
 NRD 1984
 Norwegia 1989
 Łotwa 1991
 Austria 1992
 Litwa 1993
 Włochy 1998
 Czechy 2000
 Australia 2009

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Sopot Festival

Przypisy