Tatu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tatu logo.png
Tatu at VivaComet 2008 (cropped).jpg
t.A.T.u. podczas występu na gali wręczenia VIVA Comet 2008 w Polsce
Rok założenia 1999
Pochodzenie  Rosja (Moskwa)
Gatunek pop, pop rock, techno, chillout, synth pop, electronic, dance-pop[1]
Aktywność 1999–2011;2014
Wytwórnia płytowa Neformat, Universal, Interscope, T.A. Music, Soyuz Music, Misteriya Zvuka, Coqueiro Verde, Pelo Music
Powiązania Nieposiedy, Iwan Szapowałow
Obecni członkowie
Jelena Katina
Julija Wołkowa
Współpracownicy
Troy MacCubbin
Sven Martin
Steven Wilson
Domen Vajevec
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Tatu, stylizowane na t.A.T.u. (ros. Тату) – rosyjski duet muzyczny, w którego skład wchodzą Julija Wołkowa i Jelena Katina, założony w 1999 roku przez Iwana Szapowałowa, grający muzykę pop, pop rock, techno, chillout, synth pop, electronic i dance-pop[2].

Zespół zaczął swoją międzynarodową karierę po wydaniu debiutanckiego singlaJa soszła s uma” (wersja angielska: „All the Things She Said”), który trafił na pierwsze miejsca nie tylko rosyjskich, ale także światowych list przebojów (m.in. w Australii[3], Danii[4], Niemczech[5], Irlandii[6], Meksyku[7], Nowej Zelandii[8], Wielkiej Brytanii[9] oraz we Włoszech[10]). Inne piosenki duetu, takie jak „Nas nie dogoniat” (ang.: „Not Gonna Get Us”) czy „All About Us”, także dotarły na wysokie miejsca notowań radiowych. Grupa wydała łącznie sześć albumów studyjnych, w tym trzy rosyjsko- i trzy angielskojęzyczne. Ich debiutanckie wydawnictwo – 200 po wstriecznoj (ang.: 200 km/h in the Wrong Lane) – zyskało od Międzynarodowej Federacji Przemysłu Fonograficznego (IFPI) status platynowej płyty w Europie za uzyskanie wyniku ponad miliona sprzedanych egzemplarzy, dzięki czemu t.A.T.u. stał się pierwszym zespołem, który otrzymał certyfikat za ten sam album w dwóch różnych wersjach językowych. Łącznie zespół sprzedał ponad 15 milionów sztuk płyt[11], a debiutancki został najchętniej kupowanym albumem w ich całym dorobku.

W 2003 roku t.A.T.u. reprezentował Rosję podczas 48. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Nie wier', nie bojsia”, z którym ostatecznie zajął trzecie miejsce[12]. W 2011 roku zespół ogłosił rozpad z powodów osobistych oraz planów rozpoczęcia przez wokalistki solowych karier[13]. W grudniu trzy lata później duet zjednoczył się ponownie na potrzeby koncertów, a w 2014 roku potwierdził powrót do współpracy po występie podczas ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 organizowanych w Soczi. Kilka dni później wycofał się z decyzji ze względu na brak porozumienia między wokalistkami[14].

Historia[edytuj | edytuj kod]

1999–2000: Początki[edytuj | edytuj kod]

Przed wspólnym występowaniem pod nazwą t.A.T.u. Jelena Katina i Julija Wołkowa śpiewały w dziecięcym zespole muzycznym Nieposiedy razem z Sergiejem Łazariewem i Władem Topałowem. Po pojawieniu się nieprawdziwych komentarzy o wyrzuceniu Wołkowej ze składu (z powodu jej niewłaściwego zachowania – palenia papierosów, spożywania alkoholu) i rzekomych kłótniach z pozostałymi członkami grupy, wokalistki postanowiły zakończyć współpracę z zespołem[15].

Duet t.A.T.u. – Julia Wołkowa i Lena Katina (2003)

W 1999 roku producent Iwan Szapowałow oraz jego partner biznesowy i przyjaciel Aleksander Wojtyńskij planowali stworzyć projekt muzyczny w Rosji, na którego potrzeby przeprowadzili przesłuchania w poszukiwaniu wokalistek. Po wybraniu dziesięciu potencjalnych kandydatek, do współpracy została zaproszona Katina, a pierwszym nagrywanym przez nią utworem został kawałek „Yugoslavia”, będący piosenką-protestem wobec agresji NATO na Jugosławię[16][17]. Po ostatecznym zrezygnowaniu z pomysłu realizowania kompozycji przez jedną wokalistkę, do projektu dołączyła – 14-letnia wówczas – Wołkowa. Producenci postanowili nadać duetowi nazwę Тату, która jest skróconą formą rosyjskiej frazy Эта девочка любит ту девочку, oznaczającej Ta dziewczyna kocha tę dziewczynę[18]. Na potrzeby wydania debiutanckiego anglojęzycznego albumu wokalistki postanowiły zmienić pisownię nazwy na t.A.T.u., aby uniknąć porównań z australijskim zespołem Tatu[19].

Przez kolejny rok Katina i Wołkowa nagrywały utwory na swój pierwszy album studyjny. Jego współproducentką została Elena Kiper, z którą Szapowałow podpisał umowę po zrezygnowaniu Wojtińskiego z pracy nad projektem. Oprócz Kiper do współpracy zaproszony został również Trevor Horn, który pomógł wyprodukować płytę oraz napisał anglojęzyczną wersję singla „All the Things She Said[15].

2000–2001: 200 po wstriecznoj[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy singel zespołu – „Ja soszła s uma” – miał swoją premierę jesienią 2000 roku, natomiast w wersji fizycznej został wydany w grudniu tego samego roku. Do utworu powstał teledysk, który wywołał kontrowersje z powodu poruszenia w nim tematyki homoseksualnej oraz ukazania całujących się wokalistek. Klip otrzymał tytuł Teledysku roku od telewizji MTV Russia[20]. W maju kolejnego roku ukazała się debiutancka płyta 200 po wstriecznoj, a niedługo potem – drugi utwór promujący wydawnictwo – „Nas nie dogoniat”, którego nie wydano w formie płyty kompaktowej, tylko zaprezentowano do niego teledysk. W Polsce ukazała się jednak płytowa wersja promocyjnej wersji singla, zawierająca utwory „Ja soszła s uma” i „Nas nie dogoniat”[21]. Podobnie jak drugi singel, trzeci utwór „30 minut” nie doczekał się kompaktowej wersji. Album studyjny okazał się sukcesem w Europie, osiągając wynik ponad 2,5 miliona sprzedanych egzemplarzy. Płyta została także wydana w Japonii, gdzie zyskała status złotej. W 2001 roku zespół wyruszył w trasę koncertową po Ameryce i Europie[22], składającej się z występów w Niemczech, Bułgarii, Słowacji, Czechach i Izraelu[15].

2002–2003: 200 km/h in the Wrong Lane, Konkurs Piosenki Eurowizji i kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2002 roku ukazała się angielska wersja debiutanckiego albumu – 200 km/h in the Wrong Lane. Płyta trafiła na listę dziesięciu najchętniej kupowanych krążków w krajach europejskich – łącznie sprzedano ponad 5 milionów sztuk[23], w tym ponad 200 tysięcy kopii albumu zakupiono w Polsce, gdzie t.A.T.u. odebrało platynową płytę[24]. Pierwszym singlem z płyty został utwór „All the Things She Said”, który trafił na pierwsze miejsca w wielu światowych rozgłośniach radiowych, w tym m.in. w Australii[3], Danii[4], Niemczech[5], Irlandii[6], Meksyku[7], Nowej Zelandii[8], Wielkiej Brytanii[9][25] oraz we Włoszech[10]. Teledysk do utworu wywołał kolejny skandal, ponieważ – według krytyków muzycznych oraz nadawców publicznych – został uznany za klip promujący działania homoseksualne oraz pedofilskie[26]. Niedługo potem zespół zapowiedział swoją brytyjską trasę koncertową, zatytułowaną Show Me Love Tour. Z powodu słabych wyników sprzedaży biletów, koncerty zostały odwołane[27]. Jak się okazało, małe zainteresowanie kupnem biletów było spowodowane negatywnymi opiniami rodziców, którzy uznali, że seksualny wizerunek wokalistek jest nieodpowiedni dla dzieci[28].

Iwan Szapowałow podczas wizyty w Moskwie (2009)

Kolejny singel t.A.T.u. – „Not Gonna Get Us” – został wydany w maju 2003 roku. W tym samym miesiącu Szapowałow został aresztowany za kręcenie teledysku do innego utworu zespołu – „Show Me Love” – na terenie moskiewskiego Placu Czerwonego, ponieważ nie miał na to pozwolenia od władz miasta[29][30]. Wcześniej prace nad klipem zostały zakłócone w Wielkiej Brytanii, gdzie ekipa planowała nakręcić kilka scen pod siedzibą brytyjskiego parlamentu[31]. Po otrzymaniu upomnienia od policji zespół wraz z około stoma statystkami, ubranymi w (charakterystyczne dla duetu) szkolne mundurki[32], przeniósł się na Tower Bridge[31]. Nagrane fragmenty zostały wykorzystane w teledysku do singla „Show Me Love”, który w fizycznej formie ukazał się jedynie w Polsce[33]. Niedługo potem na rynku ukazał się pierwszy singel promocyjny zespołu – „30 Minutes[34] oraz czwarty singel, którym okazał się cover utworu zespołu The Smiths – „How Soon Is Now?[35].

W maju 2003 roku t.A.T.u. został wybrany wewnętrznie przez rosyjskiego nadawcę publicznego (Pierwyj kanał) na reprezentanta Rosji podczas 48. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Nie wier', nie bojsia” autorstwa Marsa Łazara, Iwana Szapowałowa i Walerija Polijenki[36][37]. Przed finałem konkursu organizatorzy zapowiedzieli, że duet zostanie zdyskwalifikowany, jeżeli nie dostosuje się do zasad Konkursu Piosenki Eurowizji. Na scenie nie mogło bowiem dojść do erotycznych zachowań, z którymi kojarzone były wokalistki[38], a kontrowersyjne fragmenty tekstu musiały zostać zmienione[39][40]. Groźby wykreślenia z listy uczestników pojawiły się także podczas prób generalnych, kiedy Wołkowa nie pojawiła się na próbie z powodu bólu gardła[3]. Organizator konkursu, czyli łotewska telewizja LRT Televizija (LTV), nagrał nawet próbę generalną zespołu, by w razie spontanicznego zachowania wyemitować nagranie z przygotowań[15]. Co więcej, same artystki wzbudzały wiele kontrowersji, lekceważąc konferencje prasowe oraz nie przestrzegając rozkładu prób[41]. Na początku wtorkowych prób dziennikarze wygwizdali je tuż po tym, jak te skrytykowały wygląd sceny oraz prace świateł w Skonto Olympic Hall[3], w piątek zostały wybuczane za przerwanie prezentacji, słaby wokalnie występ oraz brak zainteresowania przygotowaniami[42].

Lena Katina (2003)

Pomimo kontrowersji, singel był jednym z faworytów imprezy[43]. Podczas koncertu finałowego, który odbył się 24 maja, propozycja zajęła trzecie miejsce ze 164 punktami na koncie. Maksymalną sumę 12 punktów zespół otrzymał od telewidzów z Chorwacji, Ukrainy, Łotwy, Estonii oraz Słowenii. Wielka Brytania oraz Irlandia nie przyznały im żadnego punktu[41].

Po koncercie finałowym Pierwyj kanał zgłosił protest przeciwko wynikom konkursu – podejrzewał manipulację głosami w Irlandii, gdzie punkty przyznali krajowi jurorzy, a nie telewidzowie. Według telewizji „pojawiły się różnice między głosami widzów a [irlandzkiego] nadawcy Raidió Teilifís Éireann (RTÉ)[15]. Strona rosyjska uważała, że zamiana punktacji publiczności na głosy jurorów – spowodowana zbyt późnym dostarczeniem wyników głosowania telefonicznego – wpłynęła na mniejszą liczbę punktów od Irlandii dla propozycji t.A.T.u., a co za tym idzie, przegraną duetu[15]. Do zwycięstwa zabrakło wokalistkom trzech punktów[44].

W tym samym miesiącu t.A.T.u. zmienił datę swojej niemieckiej trasy koncertowej z powodu gościnnego występu podczas ceremonii wręczenia nagród MTV Movie Awards 2003. Miesiąc później zespół odwołał koncert w Rydze oraz czerwcowy występ w Japonii, za co otrzymał grzywnę w wysokości 180 tysięcy dolarów[45].

2003–2004: Koniec współpracy z Szapowałowem, ciąża Wołkowej[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec września 2003 roku zespół wydał swój debiutancki album kompilacyjny pt. Remixes, a dwa miesiące później – rozszerzoną wersję płyty, zawierającą dwa nowe utwory („Prostyje dwiżenija” i eurowizyjna propozycja „Nie wier', nie bojsia”) oraz teledyski[46]. Pierwszy album DVD grupy – Screaming for More – ukazał się 24 listopada 2003 roku, a znalazły się na nim klipy do singli oraz materiały zakulisowe. 12 grudnia w rosyjskiej telewizji transmitowany był specjalny program poświęcony historii zespołu pt. Anatomy of t. A. T. u., podczas którego wokalistki przyznały się do bycia heteroseksualistkami[47]. Na początku 2004 roku t.A.T.u. rozwiązał umowę z Szapowałowem oraz wytwórnią Neformat. Jak wyznały wokalistki, producent był bardziej zainteresowany skandalami wokół artystek niż nagrywaniem kolejnych utworów[48]. Przed zakończeniem współpracy wokalistki nakręciły z Szapowałowem reality show pt. Tatu w „Podniebiesnoj”, podczas którego pokazano m.in. duet podczas nagrań swojego drugiego albumu studyjnego. Dokument był emitowany w rosyjskiej telewizji od stycznia do marca 2004 roku. W związku z zajściem w ciążę Wołkowej, zespół postanowił zawiesić działalność[49][50].

2005–2007: Udany powrót, Ludi inwalidy, Dangerous and Moving[edytuj | edytuj kod]

Julia Wołkowa (2003)

W 2005 roku Wołkowa i Katina rozpoczęły nagrywanie materiału na nowy album studyjny wraz z nowym menedżerem, Sergiejem Gałojanem. W sierpniu ogłoszono, że pierwszym singlem promującym angielską wersję płyty będzie utwór „All About Us”, a rosyjską wersję – „Ludi inwalidy”. 5 października tego samego roku na rynku ukazał się krążek Dangerous and Moving, który został wydany pod szyldem wytwórni Universal Music Group i Interscope Records[51][52]. Rosyjska wersja albumu – Ludi inwalidy – została wydana dwa tygodnie później[53]. Płyta została sprzedana w ponad 2,5 milionach egzemplarzy. Drugim singlem promującym anglojęzyczne wydawnictwo został utwór „Friend or Foe”, w którym partie basowe nagrał amerykański wokalista Sting[54]. Niedługo po premierze teledysku do piosenki, perkusista grający z zespołem na koncertach – Roman Ratiej – został zastąpiony przez Steve'a „Boomsticka” Wilsona. Do składu grupy dołączył także basista Domen Vajevec. 25 marca 2006 roku t.A.T.u. otrzymał nagrodę TRL w kategorii Najlepszy zespół. Miesiąc później zespół nakręcił kolejny program typu reality show pt. t.A.T.u. Expedition, który transmitował rosyjski kanał muzyczny Muz TV. Podczas dokumentu pokazane zostały fragmenty przygotowań premiery drugiej płyty oraz nagrania teledysku do trzeciego singla – „Gomenasai”. W kwietniu grupa wyruszyła w trasę koncertową Dangerous and Moving Tour, a sierpniu poinformowała o odejściu wokalistek z wytwórni Universal/Interscope z powodu różnicy zdań w sprawie wyboru poszczególnych utworów na single.

Nasza wytwórnia narzucała nam, jakie mamy wydawać single. Mówili, że jesteśmy znane na całym świecie, więc single powinny być w języku angielskim. A ludzie z Czech, Polski, Słowacji, Bułgarii specjalnie uczyli się rosyjskiego, żeby zrozumieć teksty naszych piosenek.

— Julija Wołkowa, lipiec 2007[55]

Przed rozwiązaniem kontraktu, ukazał się ostatni singel z drugiej płyty t.A.T.u. – „Loves Me Not”. Zakończył on ostatecznie współpracę z Universalem i promocję albumu Dangerous and Moving. Wokalistki założyły wówczas swoją własną wytwórnię muzyczną – T.A. Music[56].

2007–2009: Happy Smiles[edytuj | edytuj kod]

W 2007 roku pojawiły się pierwsze informacje o nowym albumie, zapowiedziano wydanie go własnym nakładem, bez odgórnych nacisków na zespół. Tworzenie materiału rozpoczęło się na przełomie 2006 i 2007 roku, a pierwsze dema nagrano już w styczniu, w Niemczech. Kolejne partie zaczęto dogrywać wiosną – 13 kwietnia wokalistki wyleciały do Los Angeles, by kontynuować sesję nagraniową. W tym samym roku realizowany był film You and I (znany także jako Finding t.A.T.u.) opowiadający historię dwóch fanek zespołu, które poznały się na jednym z koncertów grupy. Budżet filmu wynosił 12 milionów dolarów, a jedną z głównych ról zagrała w nim popularna amerykańska aktorka Mischa Barton, znana m.in. z serialu Życie na fali. Premiera produkcji miała miejsce wiosną 2008 roku na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes[57], do rosyjskich kin film trafił 3 lata później[58]. W sierpniu 2007 roku wydany został także koncertowy album zespołu pt. Truth: Live in St. Petersburg[59].

Wokalistki t.A.T.u. podczas koncertu w Kirowie w 2006 roku

Na początku października wokalistki po raz kolejny wyleciały do Los Angeles, aby nakręcić tam teledysk do singla „Biełyj płaszczik”, będącego pierwszym utworem promującym nowy album. Prace nad klipem, które odbyły się w Hyperion Treatment Plant, zakończono 10 października, a 29 listopada na rosyjskim kanale MTV odbyła się premiera teledysku[60]. W tym samym czasie ogłoszono także datę wydania płyty pod wstępną nazwą Uprawlenije otbrosami – 25 grudnia 2007 roku. Dwa dni później na świat przyszło drugie dziecko Wołkowej[61]. Z tego powodu premierę płyty przesunięto najpierw na kwiecień 2008, a później na lato kolejnego roku. Ostatecznie ukazał się on po trzyletniej przerwie[62]. Chociaż singel zdobył popularność w sieci, wiele stacji radiowych odmówiło emisji z powodu zbyt kontrowersyjnego tekstu, a stacje telewizyjne miały podobne zdanie o teledysku. Z tego powodu utwór dotarł jedynie na 97. miejsce krajowych list przebojów[63].

Na początku 2008 roku pojawiła się informacja, że dystrybucją nadchodzącego albumu w Rosji zajmie się wytwórnia T.A. Music. W marcu okazało się jednak, że przygotowany materiał – maxi-singel „Biełyj płaszczik” – będzie dystrybuowany przez rosyjską wytwórnię Soyuz. Na płycie znalazł się także utwór „220”, będący drugim singlem promującym płytę[64]. Teledysk do utworu nagrano na początku miesiąca w Los Angeles, jego premiera zapowiedziana była na końcówkę kwietnia, ale została przesunięta na początek czerwca. Premiera odbyła się na oficjalnym kanale t.A.T.u. na YouTube, a klip został wysłany do wybranych stacji telewizyjnych w Rosji, Polsce, Ukrainie, Bułgarii i Grecji[65]. W czerwcu 2008 management zespołu odwołał zaplanowane koncerty (m.in. w Stanach Zjednoczonych) i zawiesił promocję nowego albumu na czas nieokreślony z powodu złego stanu zdrowia Wołkowej. Nie podano szczegółów problemów wokalistki, jednak światowe media ogłosiły, że Wołkowa cierpi na depresję, prawdopodobnie poporodową[66].

Z początkiem września rosyjskie sklepy rozpoczęły przedsprzedaż nowego albumu t.A.T.u. Kilka dni później na oficjalnej stronie t.A.T.u. pojawiła się oficjalna informacja o dacie premiery oraz nowej nazwie – Wiesiołyje ułybki – i wyglądzie okładki. Wytłumaczono, że ironiczna nazwa ma związek z faktem, iż rosyjskie media nie chciały grać singli t.A.T.u. uważając je za zbyt drastyczne i poważne. Międzynarodowa wersja płyty – Happy Smiles – trafiła do sprzedaży internetowej na iTunes, natomiast jego premiera odbyła się 21 października[67]. Trzecim singlem z krążka został utwór „You and I”, a czwartym – „Sniegopady”, do którego teledysk ukazał się w kwietniu 2009 roku. W 2008 roku wokalistki zostały także członkiniami komisji jurorskiej podczas konkursu muzycznego Children’s New Wave, który rozegrano 28–29 listopada w moskiewskim Cosmos Concert Hall. Drugiego dnia koncertu wszyscy uczestnicy wykonali z zespołem utwór „Nie żalej”[68]. Tego samego dnia grupa otrzymała statuetkę Legendy MTV podczas ceremonii MTV Russian Music Awards[69].

2009–2011: Koniec t.A.T.u.[edytuj | edytuj kod]

t.A.T.u. w Echo of Moscow Radio w 2008 roku

21 marca 2009 roku na oficjalnym blogu zespołu pojawił się komunikat informujący, że po 10 latach na scenie sprawy związane z projektem t.A.T.u. zostają zawieszone, a wokalistki skupią się w najbliższym czasie na solowych karierach.

10 maja zespół t.A.T.u. zaśpiewał podczas ceremonii otwarciu 54. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbywał się w Moskwie. Wokalistki zaprezentowały swój eurowizyjny utwór z 2003 roku – „Nie wier', nie bojsia”. Dwa dni później duet wystąpił gościnnie podczas pierwszego koncertu półfinałowego konkursu, podczas którego zaśpiewał singel „Not Gonna Get Us” razem z Chórem Aleksandrowa[70]. 31 maja projekt t.A.T.u. obchodził swoje dziesięciolecie, z tej okazji rosyjski miesięcznik OK! opublikował na swoich łamach okolicznościowy wywiad z wokalistkami oraz sesję zdjęciową[71].

W lipcu management t.A.T.u. niespodziewanie poinformował, że międzynarodowa wersja singla „Sniegopady” (wersja ang.: „Snowfalls”) odbędzie się 13 lipca na antenie MTV Baltic. Tego samego dnia utwór umieszczono na oficjalnych kanałach grupy w YouTube, MySpace oraz iLike[72]. Pod koniec lata na oficjalnej stronie zespołu pojawiła się informacja, że album Waste Management zostanie wydany jako fizyczny krążek i będą go promowały trzy single: „Snowfalls”, „White Robe” (ros.: „Biełyj płaszczik”) oraz „Sparks”(ros.: „220”). Prawa do dystrybucji kupiła niezależna wytwórnia fonograficzna, która krążek wyda tylko na terenie Ameryki Południowej. Informacje o premierze długo wyczekiwanego albumu potwierdziła Katina w wywiadzie prasowym dla magazynu „Argumenty i Fakty”, w numerze wydanym na początku września[73].

W listopadzie 2009 roku na antenie MTV Brazil ukazał się teledysk do singla „White Robe”. W tym samym miesiącu poinformowano, że premiera albumu Waste Management odbędzie się 15 grudnia 2009 na terenie Brazylii, Argentyny i Chile. Album został też wydany w Rosji oraz w formie elektronicznej w Stanach Zjednoczonych i Europie (za pośrednictwem iTunes)[74].

W 2011 roku Katina oraz były management t.A.T.u. ogłosili konkurs na remiksy z dwóch ostatnich krążków. Wybrane w drodze głosowania propozycje wydano na płycie Waste Management Remixes. Oficjalna strona tatu.ru nazwała Waste Management Remixes ostatnim wydawnictwem w historii zespołu.

2012–2013: Reedycja albumu i kulisy rozpadu[edytuj | edytuj kod]

Wołkowa nie wykluczyła nagrywania w przyszłości pod szyldem t.A.T.u., jednak zastrzegła koniec współpracy z obecnym menedżmentem. Wokalistka pozostała w konflikcie z głównym producentem oraz menedżerem projektu – Borisem Renskim, który w wywiadzie w lipcu 2012 roku określił Wołkową jako „jedyne zło” w zespole t.A.T.u. i to ją oskarżył o winę za rozpad grupy oraz nieprofesjonalne zachowanie, powodujące opóźnienia w wydawaniu singli i albumów[75].

12 listopada 2012 roku, czyli w dziesiątą rocznicę wydania debiutanckiego międzynarodowego albumu zespołu, ukazała się specjalna reedycja płyty 200 km/h in the Wrong Lane – 10th Anniversary Edition. Wydawnictwo zawierało nową okładkę, zremasterowane wersje wszystkich utworów, niepublikowany wcześniej kawałek „A Simple Motion” oraz nowe remiksy singli „All the Things She Said” i „Show Me Love”. Krążek wydano nakładem wytwórni CherryTree Records w Stanach Zjednoczonych oraz Universal Music w Europie i Japonii[76]. Pod koniec miesiąca poinformowano, że Katina zwolniła Borisa Renskiego z funkcji menedżera i producenta projektu.

W grudniu wokalistki wystąpiły gościnnie w finale programu The Voice of Romania w celu promocji reedycji swojego debiutanckiego albumu. Był to pierwszy wspólny występ t.A.T.u. od ponad czterech lat. Dwa utwory – „All the Things She Said” oraz „All About Us” – zespół zaprezentował na żywo, pomimo niedyspozycji zdrowotnej Wołkowej, która kilka tygodni wcześniej przeszła operację strun głosowych[77]. W marcu kolejnego roku Lena Katina zwolniła po kilkunastu miesiącach współpracy kolejnego menedżera – Tristrama Buckley'a, który w wywiadach wyznał, że „pracował w strasznych warunkach” oraz że nie otrzymywał od niej należnej mu pensji. Poinformował także, że swoich praw będzie domagał się przed sądem oraz zasugerował, że gdy Wołkowa zaproponowała Katinie odejście od Renskiego, ta wybrała menadżera ponad markę t.A.T.u. i rozpoczęła z nim solową karierę. Buckley poinformował również, że w ciągu kilku lat solowej kariery Katiny – przez niekompetencję Renskiego – zaprzepaszczono szanse na podpisanie kontraktu płytowego z dużymi wytwórniami Interscope Records oraz Warner Bros, a wokalistka przez 4 lata wydała zaledwie jeden oficjalny singel. Obecnie z wokalistką współpracuje tylko jedna osoba związana z projektem t.A.T.u. – dyrektor muzyczny i klawiszowiec Sven Martin[78].

Ponad pół roku później, w październiku 2013 roku, wokalistki znowu pojawiły się razem, występując w japońskiej reklamie batonu Snickers. Spot był utrzymany w konwencji „Nie jesteś sobą, gdy jesteś głodny” i w ciągu tygodnia od premiery na oficjalnym kanale YouTube firmy Snickers Japan obejrzano go ponad 2 miliony razy[79].

2014: Zapowiedź powrotu, nieoczekiwany rozpad[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2014 roku t.A.T.u. potwierdził powrót do współpracy po występie podczas ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 organizowanych w Soczi[14]. 14 lutego zespół zaprezentował swój nowy singel „Love in Every Moment” podczas walentynkowego koncertu Big Love Show, a cztery dni później na oficjalnym fan page’u grupy na Facebooku Katina zamieściła wideo oraz oświadczenie mówiące o zakończeniu współpracy z Wołkową. Powodem ponownego rozpadu duetu było – według Katiny – niewłaściwe zachowanie ze strony Wołkowej w stosunku do niej, negatywne i krzywdzące ją wypowiedzi, odmowa współpracy przez Julię w momencie niezgodności wokalistek w sprawach twórczego rozwoju grupy oraz zagrożenie wykorzystaniem bliskich relacji Wołkowej z telewizją rosyjską Pierwyj kanał w celu uniemożliwienia rozpoczęcia solowej kariery Katiny[80].

Wizerunek[edytuj | edytuj kod]

t.A.T.u. w objęciach podczas koncertu w 2005 roku

Sceniczny wizerunek t.A.T.u. od początku opierał się na wywoływaniu skandalu. Największą sławę zespołowi przyniósł debiutancki album, którego tematyka obracała się w większości na homoseksualnej miłości łączącej artystki. Podczas promocji drugiej płyty, Katina i Wołkowa przyznały, że był to zabieg promocyjny, a w rzeczywistości nie są lesbijkami. Pomimo tego oświadczenia, nie zrezygnowały ze swojego homoseksualnego wizerunku, publicznie deklarując swoją miłość podczas koncertów oraz uważając się za siostry. W wywiadzie udzielonym podczas dziesiątej rocznicy istnienia projektu, Katina poruszyła tę kwestię, mówiąc:

Julka miała jakieś lesbijskie doświadczenia przed t.A.T.u., a ja nie, więc rzeczą oczywistą jest, że na początku czułam się zakłopotana. To było dla mnie obce, ale zgodziłam się, bo zdałam sobie sprawę, że ten temat jest bardzo ważny. Ostatnio byłam na spotkaniu z fanami w Los Angeles i wiele osób nadal nam dziękuje. Pewna dziewczyna powiedziała mi, że t.A.T.u jest przyczyną, dzięki której przetrwała. To straszne kiedy jesteś nastolatkiem i wiesz, że nie jesteś jak inni. Wszystkim twoim przyjaciółkom podobają się chłopcy, a ty pragniesz dziewczyny. Czujesz się samotnie, nikt cię nie rozumie, a potem pojawia się zespół, który mówi, że w życiu wszystko się może zdarzyć, a ty nie powinieneś bać się samego siebie. Kiedy ludzie mówią, że ocaliłyśmy ich od samobójstwa, wydaje mi się że to nie było bezcelowe. (...) Aktorzy grają prostytutki, królów, a naprawdę nimi nie są. Czy oni okłamują ludzi? My w pewnym sensie też jesteśmy aktorkami. Wymyśliłyśmy historię dwóch zakochanych w sobie na zabój dziewczynek i niewątpliwie grałyśmy.

— Lena Katina, październik 2009[81]

Drugi album zespołu opowiadał o problemach międzyludzkich, a sam tytuł rosyjskiego wydania (Ludi inwalidy) budził kontrowersje wśród organizacji broniących praw niepełnosprawnych. Według nich nazwa płyty sugerowała, że inwalidzi nie żyją, tylko funkcjonują oraz cechują się tylko głupotą, okrucieństwem, zachłannością i skąpstwem. Według wokalistek przedstawiciele tych organizacji nie zrozumieli sensu i przesłania zarówno nazwy, jak i treści tytułowego singla. Jak tłumaczyły artystki, poruszyły one temat moralnych inwalidów, do których zaliczają także członków fundacji, którzy donieśli na zespół do moskiewskiej prokuratury.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia t.A.T.u..

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Albumy rosyjskojezyczne[edytuj | edytuj kod]

Albumy anglojęzyczne[edytuj | edytuj kod]

Albumy kompilacyjne[edytuj | edytuj kod]

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

  • 2001–2002: 200 Po Wstriecznoj Tour
  • 2003: Show Me Love Tour
  • 2005–2007: Dangerous and Moving Tour

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 2003: Screaming for More
  • 2003: Anatomy of t.A.T.u.
  • 2003: Tatu w „Podniebiesnoj”
  • 2012: You and I

Książki i publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 2002: Wsio o Tatu
  • 2003: The Official Photobook
  • 2003: The Meaning Behind All That Things She Said: Love and Peace
  • 2006: Tatu Come Back

Przypisy

  1. Shakespearean "Juliet and Juliet." A Cry For Freedom! (Western Herald Review) (ang.). www.tatysite.net. [dostęp 2014-02-17].
  2. Shakespearean "Juliet and Juliet." A Cry For Freedom! (Western Herald Review) (ang.). www.tatysite.net. [dostęp 2014-02-17].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Single Top 50 (ang.). www.australian-charts.com. [dostęp 2014-02-17].
  4. 4,0 4,1 Tracklisten Top 40 (ang.). www.danishcharts.com. [dostęp 2014-02-17].
  5. 5,0 5,1 Single Top 10 (niem.). www.musicline.de. [dostęp 2014-02-17].
  6. 6,0 6,1 TOP 50 SINGLES, WEEK ENDING 20 February 2003 (ang.). www.chart-track.co.uk. [dostęp 2014-02-17].
  7. 7,0 7,1 Stacie Hebert: T.A.T.U.'s "All The Things She Said" Video: The Next New Thing in Lesbian Visibility? (ang.). W: Afterellen [on-line]. www.afterellen.com, 2003-02. [dostęp 2014-02-17].
  8. 8,0 8,1 Single Top 40 (ang.). www.charts.org.nz. [dostęp 2014-02-17].
  9. 9,0 9,1 Tatu – All The Things She Said (ang.). www.chartstats.com. [dostęp 2014-02-17].
  10. 10,0 10,1 Single Top 20 (ang.). www.italiancharts.com. [dostęp 2014-02-17].
  11. Ewan Palmer: Russian 'Lesbian Group' t.A.T.u to Perform at Sochi Winter Olympics Opening Ceremony (ang.). W: IBT [on-line]. www.ibtimes.co.uk, 2014-02-05. [dostęp 2014-02-17].
  12. Eurovision Song Contest 2003 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2014-02-17].
  13. Jason Lipshutz: T.A.T.u. Calls It Quits Following Release of Remix Album (ang.). W: Billboard [on-line]. www.billboard.com, 2011-04-04. [dostęp 2014-02-17].
  14. 14,0 14,1 Vladimir Kozlov: Russian Pop Act t.A.T.u. Performing at Sochi Olympics Opening Ceremony: Report (ang.). W: Billboard [on-line]. www.billboard.com, 2014-02-06. [dostęp 2014-02-17].
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 15,5 T.A.T.U. Biography (ang.). W: Askmen [on-line]. ww.uk.askmen.com. [dostęp 2014-02-17].
  16. Voitinsky about Yugoslavia (ros.). www.sostav.ru. [dostęp 2014-02-17].
  17. t.A.T.u.: «Мы и сейчас иногда целуемся!» (ros.). W: OK! [on-line]. www.ok-magazine.ru. [dostęp 2014-02-17].
  18. ‘Lesbian’ group Tatu involved in Sochi Olympics opening (ang.). W: Entertainment [on-line]. www.entertainment.inquirer.net, 2014-02-07. [dostęp 2014-02-17].
  19. Russian Pop Music : t.A.T.u. (ang.). W: HubPages [on-line]. www.thegreenbaron.hubpages.com. [dostęp 2014-02-18].
  20. Tatu – nastoletnie Rosjanki podbijają Europę (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2002-06-24. [dostęp 2014-02-18].
  21. TATU* – Nas Nie Dogoniat / Ya Soshla S Uma (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-02-18].
  22. Tatu: na podbój Ameryki (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2002-08-23. [dostęp 2014-02-18].
  23. t.A.T.u. (ang.). www.tatugirls.com. [dostęp 2014-02-18].
  24. ZPAV.pl spis artystów, którzy otrzymali Platynę w Polsce
  25. Tatu: na topie w Wielkiej Brytanii (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2003-01-29. [dostęp 2014-02-18].
  26. Tatu: ocenzurowany Numer Jeden (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2003-02-04. [dostęp 2014-02-18].
  27. Tatu: kolejny skandal w szkolnych mundurkach (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2003-05-07. [dostęp 2014-02-18].
  28. Tatu drop dates after poor sales (ang.). W: BBC [on-line]. www.news.bbc.co.uk, 2003-04-30. [dostęp 2014-02-18].
  29. Thomas Whitaker: Vile Tatu boss arrested over lesbian stunt (ang.). W: The Sun [on-line]. www.thesun.co.uk, 2007-08-01. [dostęp 2014-02-18].
  30. Tatu: obmacywanki przed Leninem (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2003-05-16. [dostęp 2014-02-18].
  31. 31,0 31,1 Tatu kontra brytyjski parlament (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2003-05-08. [dostęp 2014-02-18].
  32. Tatu: kolejny skandal w szkolnych mundurkach (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2003-05-07. [dostęp 2014-02-18].
  33. t.A.T.u. – Show Me Love (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-02-18].
  34. t.A.T.u. – 30 Minutes (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-02-18].
  35. The Smiths: kasa od Tatu! (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2003-02-11. [dostęp 2014-02-18].
  36. About t.A.T.u. (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-05-13].
  37. Sietse Bakker: Officially: Tatu to Eurovision for Russia (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-03-9. [dostęp 2013-10-02].
  38. Sietse Bakker: No kissing t.A.T.u. on Turkish television (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-04-09. [dostęp 2013-10-02].
  39. Tatu: Eurowizja ocenzurowana. W: Interia [on-line]. www.muzyka.interia.pl, 2003-04-07. [dostęp 2013-05-13].
  40. Tatu: Eurowizja bez obmacywania. W: Interia [on-line]. www.muzyka.interia.pl, 2003-04-07. [dostęp 2013-05-13].
  41. 41,0 41,1 Eurovision Song Contest 2003 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-05-13].
  42. Reuters: Russian popsters booed before Eurovision (ang.). W: The Age [on-line]. www.theage.com.au, 2003-05-25. [dostęp 2013-05-13].
  43. Mozart: Eurowizja 2003: Ich Troje na siódmym, Tatu pokonane przez Turcję.. W: Wirtualna Polska [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2003-05-26. [dostęp 2013-05-13].
  44. Tatu skrzywdzone na Eurowizji – twierdzi rosyjska telewizja. W: Wirtualna Polska [on-line]. www.wiadomosci.wp.pl, 2003-05-28. [dostęp 2013-05-13].
  45. Another lawsuit -- t.A.T.u. cancellations in Riga (ang.). www.tatysite.net, 2003-06-13. [dostęp 2014-02-18].
  46. t.A.T.u. – Remixes (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-02-18].
  47. Tatu: We aren't lesbians (ang.). W: The Sun [on-line]. www.thesun.co.uk, 2007-08-03. [dostęp 2014-02-18].
  48. Tatu: menadżer woli skandale niż ich rozwój (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2004-02-11. [dostęp 2014-02-18].
  49. Wenn: Tatu Singer Is Pregnant (ang.). W: Contact Music [on-line]. www.contactmusic.com, 2004-05-16. [dostęp 2014-02-18].
  50. Heteroseksualna ciąża w lesbijskim Tatu (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2004-05-18. [dostęp 2014-02-18].
  51. t.A.T.u. – Dangerous And Moving (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-02-18].
  52. t.A.T.u. – Dangerous And Moving (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-02-18].
  53. t.A.T.u. – Люди инвалиды (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-02-18].
  54. t.A.T.u. ze Stingiem już w październiku (pol.). W: WP [on-line]. www.muzyka.wp.pl, 2004-05-18. [dostęp 2014-02-18].
  55. Źródło cytatu: muzyka.interia.pl.
  56. T.A. Music (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-02-20].
  57. Mischa Barton zakochana w t.A.T.u (pol.). W: Film Onet [on-line]. www.film.onet.pl, 2007-10-17. [dostęp 2014-02-20].
  58. Ты и я / You and I (ros.). W: Kino Teatr [on-line]. www.kino-teatr.ru. [dostęp 2014-02-20].
  59. t.A.T.u. – .TRUTH. Live In St. Petersburg (ang.). W: Discogs [on-line]. www.discogs.com. [dostęp 2014-02-20].
  60. t.A.T.u / Beliy Plaschik (White Robe) (ang.). W: Tatu [on-line]. www.tatu.ru. [dostęp 2014-02-20].
  61. Tatu.ru – news
  62. Tatu – 16 October 2008 (ang.). www.tatu.ru, 2008-10-16.
  63. Historia notowań singla "Biełyj płaszczik"
  64. Strona CD-singla "Beliy Plaschik"
  65. Tatu.ru
  66. Tatu.ru
  67. Tatu – 15 October 2008 (ang.). www.tatu.ru, 2008-10-15. [dostęp 2014-02-20].
  68. Tatu – 27 November 2008 (ang.). www.tatu.ru, 2008-11-27. [dostęp 2014-02-20].
  69. Tatu – 29 November 2008 (ang.). www.tatu.ru, 2008-11-29. [dostęp 2014-02-20].
  70. Tatu – 7 May 2009 (ang.). www.tatu.ru, 2009-05-07. [dostęp 2014-02-20].
  71. Tatu – 15 May 2009 (ang.). www.tatu.ru, 2009-05-15. [dostęp 2014-02-20].
  72. tatu.ru July, 11 – International version of "Snowfalls"
  73. Wywiad dla „Argumenty i Fakty” tatuhq.pl
  74. tatu.ru 15 December t.A.T.u. will release their album "Waste Management" in Brazil, Argentina and Chile.
  75. Interview with Boris Renski Posted 7.5.2012.
  76. 200 km/h in the Wrong Lane - 10th Anniversary Edition
  77. t.A.T.u.'s reunion
  78. TatuHQ.pl: Tristram Buckley: Pracowałem w strasznych warunkach
  79. Rosyjski duet t.A.T.u. w reklamie Snickersa
  80. Обращение Лены Катиной к поклонникам (18.02.14) (ros.). W: Youtube [on-line]. www.youtube.com, 2014-02-18. [dostęp 2014-02-19].
  81. Źródło cytatu: Rosyjski magazyn „Argumenty i Fakty” tatuhq.pl

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons