Alfons II Aragoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alfons II
król Aragonii, hrabia Barcelony i Prowansji
Alfonso II Arragon.JPG
Król Aragonii
Okres panowania od 1162 (wraz z matką),
od 1164 (samodzielnie)
do 1196
Poprzednik Petronela Aragońska
Następca Piotr II Katolicki
Hrabia Prowansji
Okres panowania od 1167
do 1173
Poprzednik Douce II Prowansalska
Następca Rajmund Berengar III Prowansalski
Hrabia Barcelony
Okres panowania od 1162
do 1196
Poprzednik Rajmund Berengar IV
Następca Piotr II Katolicki
Dane biograficzne
Dynastia Barcelońska
Urodziny 1152
Śmierć 25 kwietnia 1196
Ojciec Rajmund Berengar IV
Matka Petronela Aragońska
Żona Sancha
Dzieci Piotr II Katolicki
Alfons
Konstancja Aragońska
Eleonora
Sancha
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Alfons II[1]Trubadur, Cnotliwy[2] (ur. 25 marca 1157, zm. 25 kwietnia 1196 w Perpignan) – hrabia Barcelony 1162-1196 jako Alfons I, król Aragonii 1162-1164 (wraz z matką) oraz 1164-1196 (samodzielnie) jako Alfons II, hrabia Prowansji 1167-1196 jako Alfons I, hrabia Girony, Osony, Besalu, Cerdagne i Roussillon.

Był synem Ramona Berengara IV, hrabiego Barcelony i Petroneli, królowej Aragonii. Alfons II był pierwszym królem Aragonii z dynastii barcelońskiej, ponieważ jego ojcu, mimo sprawowania faktycznych rządów w królestwie, przysługiwał jedynie tytuł księcia aragońskiego. Królową Aragonii do momentu abdykacji była matka Petronela, przedstawicielka dynastii pampeluńskiej, sprawującej władzę w Aragonii od początków X w.[3]

W odniesieniu do okresu zapoczątkowanego datą wstąpienia na tron Alfonsa II używa się terminu „Korona Aragonii” na określenie terytoriów, nad którymi rozciąga się władza aragońskiego króla[4].

Początkowo nosił popularne w jego rodzie imię Ramon, jednak później jego ojciec zmienił je na Alfons, bliższe tradycji aragońskiej.

Po śmierci ojca 5-letni Alfons objął nominalną władzę w hrabstwie Barcelony. Do roku 1164 rządy w Katalonii w imieniu syna jako regentka sprawowała Petronela[5]. Matka abdykowała na rzecz syna w czerwcu 1164 r., gdy Alfons miał zaledwie 7 lat. Rządy w Aragonii i Katalonii w imieniu małoletniego władcy sprawowała rada regencyjna złożona z najwyższych rangą dostojników aragońskich i katalońskich[6].

Alfons II kontynuował rekonkwistę swoich poprzedników, nadto umacniał swoje wpływy w południowej części obecnej Francji, przyłączył do hrabstwa Barcelony Roussillon i Urgell (zob. Alt Urgell), nadto objął władzę w hrabstwie Prowansji oraz podporządkował min. Carcassonne, Nîmes, Bigorre oraz Béarn. Sukcesy króla doprowadziły do sporu z hrabiami Tuluzy oraz z królestwem Kastylii, co spowodowało, iż w 1179 r. Alfons II zawarł układ z królem Kastylii Alfonsem VIII rozgraniczający wpływy Aragonii i Kastylii na obszarach objętych rekonkwistą. Już wcześniej w 1170 r. Alfons II pomógł Alfonsowi VIII w walce o utrzymanie tronu kastylijskiego, w zamian za co odzyskał utraconą w 1158 Saragossę i potwierdzenie suwerenności Aragonii wobec Kastylii. Król Alfons II był wielkim protektorem trubadurów.

Żoną Alfonsa II była poślubiona w 1174 Sancza (zm. 1208), córka króla Kastylii Alfonsa VII oraz Rychezy (Ryksy, która była córką księcia polskiego Władysława II Wygnańca). Z tego związku pochodziły dzieci:

Przypisy

  1. (katal. Alfons II d’Aragó, aragon. Alifonso II d’Aragón, kast. Alfonso II de Aragón) Według numeracji aragońskiej Alfons II, kolejny władca tego imienia po Alfonsie I Walecznym. Według katalońskiej numeracji właców był Alfonsem I.
  2. (katal. el Trobador, kast. el Trovador; katal. el Cast, hiszp. el Casto) L’Arxiu de la Corona D’Arago, Madrid: Ministerio de Cultura 1980, s. 15. Helena Buffery, Elisenda Marcers, Historical Dictionary of the Catalans, Lanham: Scarecrow Press 2010, s. 33..
  3. Kazimierz Jasiński, Kompendium genealogii europejskiej ciąg dalszy, „Studia źródłoznawcze”, t. 30, 1987, s. 184. – Dynastia pampeluńska jest niekiedy nazywana od swojego założyciela dynastią Iñiga (Jimena). Jej przedstawiciele panowali w Królestwie Pampeluny od końca VIII w., w Viguerze w X w., w Królestwie Nawarry w latach 905-1234, jako hrabiowie i królowie Aragonii w latach 912-1164 oraz jako władcy Kastylii i Leonu w latach 1010-1137.
  4. Rafał Hryszko, Zarys dziejów politycznych Katalonii w czasach unii z Aragonią (do schyłku XIV w.), [w:] Libre de Sent Soví. katalońska średniowieczna księga kucharska, Kraków: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagellonica” 2010, s. 21.
  5. Theresa Earenfight, The King’s Other Body. Maria of Castile and the Crown of Aragon, Philadelphia: University of Pennsylvania Press 2011, s. 25.
  6. Theresa M. Vann, Queens, Regents and Potentates, Woodbridge: Boydell & Brewer 1995, s. 55.


Poprzednik
Petronela
Aragon Arms.svg Król Aragonii
1162-1196
Aragon Arms.svg Następca
Piotr II Katolicki
Poprzednik
Douce II
Blason province fr Provence.svg Hrabia Prowansji
1167-1173
Blason province fr Provence.svg Następca
Rajmund Berengar III