Antonio Maccanico

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antonio Maccanico
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1924
Avellino
Data i miejsce śmierci 23 kwietnia 2013
Rzym
Sekretarz Generalny Prezydenta Włoch
Okres urzędowania od 1978
do 1987
Poprzednik Franco Bezzi
Następca Sergio Berlinguer

Antonio Maccanico (ur. 4 sierpnia 1924 w Avellino, zm. 23 kwietnia 2013 w Rzymie) – włoski polityk i prawnik, urzędnik państwowy, wielokrotny minister i parlamentarzysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1946 studia prawnicze na Uniwersytecie w Pizie, rok później został urzędnikiem w Izbie Deputowanych. W latach 1962–1963 zajmował stanowisko dyrektora biura prawnego w Ministerstwie Budżetu, w 1964 powrócił do pracy w administracji parlamentu. Publikował prace poświęcone finansom publicznym, a także kwestiom instytucji państwowych. Reprezentował Włochy we wspólnotowej komisji doraźnej opracowującej zasady powszechnych wyborów do Parlamentu Europejskiego, pełnił funkcję jej przewodniczącego od września do grudnia 1975.

W 1978 prezydent Włoch Alessandro Pertini powołał go na urząd sekretarza generalnego. Zachował tę funkcję także w pierwszych latach prezydentury Francesca Cossigi. Odszedł w 1987, obejmując stanowisko prezesa przedsiębiorstwa finansowego Mediobanca.

W kwietniu 1988 mianowano go ministrem spraw regionalnych i problemów instytucjonalnych w gabinecie, na czele którego stał Ciriaco De Mita. Resortem tym kierował także w rządzie Giulia Andreottiego (do kwietnia 1991). W latach 1992–1994 zasiadał w Senacie XI kadencji z ramienia Włoskiej Partii Republikańskiej. Jednocześnie od kwietnia 1993 do maja 1994 był podsekretarzem stanu w rządzie Carla Azeglia Ciampiego.

W 1996, będąc poza parlamentem, stanął na czele nowego ugrupowania pod nazwą Unia Demokratyczna. Po kolejnym kryzysie rządowym w okresie premiera Lamberta Diniego 1 lutego 1996 prezydent Oscar Luigi Scalfaro poprosił go o sformowanie nowego gabinetu. Antonio Maccanico zrezygnował dwa tygodnie później, nie będąc w stanie uzyskać większości w parlamencie. W przedterminowych wyborach w tym samym roku został deputowanym XIII kadencji, reelekcję uzyskał w 2001 na XIV kadencję.

W maju 1996 objął urząd ministra poczty i telekomunikacji w rządzie Romano Prodiego (do października 1998). Od czerwca 1999 do czerwca 2001 ponownie zasiadał w radzie ministrów jako minister ds. instytucjonalnych w gabinetach Massima D'Alemy i Giuliana Amato. W międzyczasie wprowadził Związek Demokratyczny do nowej formacji Demokratów, później z tym ugrupowaniem został członkiem Margherity.

Od 2006 do 2008 był senatorem XV kadencji, w jej trakcie został członkiem Partii Demokratycznej. Nie ubiegał się o reelekcję.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]