Enrico Letta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Enrico Letta
Enrico Letta 2013.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1966
Piza
Premier Włoch
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 28 kwietnia 2013
do 22 lutego 2014
Poprzednik Mario Monti
Następca Matteo Renzi
Minister przemysłu i handlu Włoch
Przynależność polityczna Włoska Partia Ludowa
Okres urzędowania od 22 grudnia 1999
do 11 czerwca 2001
Poprzednik Pier Luigi Bersani
Następca Antonio Marzano
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Enrico Letta (ur. 20 sierpnia 1966 w Pizie) – włoski polityk, były minister w kilku rządach i eurodeputowany, parlamentarzysta. Od 28 kwietnia 2013 do 22 lutego 2014 premier Włoch.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia wyższe z zakresu nauk politycznych na Uniwersytecie w Pizie. W 2001 uzyskał stopień naukowy będący włoskim odpowiednikiem Ph.D. z zakresu europejskiego prawa wspólnotowego. Pracował jako profesor kontraktowy m.in. Uniwersytecie Carla Cattaneo i w Scuola Superiore di Sant'Anna.

Politycznie zaangażował się w działalność Chrześcijańskiej Demokracji. W latach 1991–1995 pełnił funkcję przewodniczącego Europejskich Młodych Chrześcijańskich Demokratów (młodzieżówki Europejskiej Partii Ludowej)[1].

Od 1993 do 1994 pracował w gabinecie ministra spraw zagranicznych Beniamina Andreatty. W latach 1996–1997 był urzędnikiem Ministerstwa skarbu. Po rozwiązaniu chadecji na skutek afer korupcyjnych, znalazł się w gronie założycieli Włoskiej Partii Ludowej, w której zajmował stanowisko zastępcy sekretarza krajowego. W okresie 1998–1999 sprawował urząd ministra polityki wspólnotowej w pierwszym rządzie Massima D'Alemy, następnie do 2000 ministra przemysłu w drugim gabinecie tego samego premiera. Od 2000 do 2001 był ministrem przemysłu i handlu zagranicznego w rządzie, którym kierował Giuliano Amato[1].

W 2001 z ramienia Margherity został posłem XIV kadencji[2]. Trzy lata później z listy Drzewa Oliwnego uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego[3]. Z PE odszedł w 2006, gdy wygrał wybory do Izby Deputowanych XV kadencji[2]. W drugim rządzie Romano Prodiego został sekretarzem premiera w randze podsekretarza stanu (2006–2008)[1]. W 2007 przystąpił do nowo powołanej Partii Demokratycznej, w której m.in. obejmował stanowisko zastępcy sekretarza generalnego. W 2008[2] i w 2013 uzyskiwał reelekcję do izby niższej parlamentu na XVI i XVII kadencję.

24 kwietnia 2013 prezydent Giorgio Napolitano powierzył mu misję utworzenia rządu, dla której wsparcie poza niemającą większości w Senacie PD zadeklarował także Lud Wolności[4].

27 kwietnia 2013 ogłosił skład nowego gabinetu, współtworzonego przez Partię Demokratyczną, Lud Wolności i centrystów Mario Montiego[5]. Urzędowanie na stanowisku premiera rozpoczął 28 kwietnia 2013 po zaprzysiężeniu. 14 lutego 2014 na żądanie nowego lidera Partii Demokratycznej, Matteo Renziego, podał się do dymisji[6]. Zakończył urzędowanie 22 lutego 2014.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Enrico Letta ma żonę i troje dzieci[7]. Jego wujkiem jest polityk centroprawicowego Ludu Wolności, Gianni Letta, bliski współpracownik Silvia Berlusconiego.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Enrico Letta. palazzochigi.it. [dostęp 2013-04-24].
  2. 2,0 2,1 2,2 Enrico Letta na stronie Izby Deputowanych XVI kadencji (wł.). [dostęp 2013-04-24].
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2013-04-24].
  4. Letta Named Italian Prime Minister as Impasse Ends. bloomberg.com, 24 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-24].
  5. Il governo Letta: Saccomanni all'Economia, Alfano agli Interni e Bonino agli Esteri (wł.). il Sole 24 Ore.com, 27 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-27].
  6. Enrico Letta si è dimesso (wł.). palazzochigi.it, 2014-02-14. [dostęp 2014-02-14].
  7. Umberto Bacchi: Enrico Letta Profile: Mild-Mannered AC Milan Fan who is Italy's Next PM (ang.). ibtimes.co.uk, 2013-04-24. [dostęp 2013-10-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]