Walter Veltroni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Walter Veltroni
Walter Veltroni 2008 2.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 lipca 1955
Rzym
Przewodniczący Partii Demokratycznej
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 14 października 2007
do 21 lutego 2009
Następca Dario Franceschini
Burmistrz Rzymu
Przynależność polityczna Demokraci Lewicy
Okres urzędowania od 1 czerwca 2001
do 13 lutego 2008
Poprzednik Francesco Rutelli
Następca Gianni Alemanno
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Walter Veltroni (ur. 3 lipca 1955 w Rzymie) – włoski polityk, były lider Partii Demokratycznej, były burmistrz Rzymu, deputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec, Vittorio Veltroni, był w latach 50. znanym menedżerem w telewizji RAI, zmarł w 1956. Matka była córką Cirila Kotnika, słoweńskiego ambasadora Królestwa Jugosławii przy Stolicy Apostolskiej.

Włoska Partia Komunistyczna[edytuj | edytuj kod]

W wieku 15 lat Walter Veltroni wstąpił do Federacji Komunistycznej Młodzieży Włoskiej (Federazione Giovanile Comunista Italiana)[1]. W 1976 jako członek Włoskiej Partii Komunistycznej został wybrany radnym Rzymu. W radzie miejskiej zasiadał do 1981. W 1987 został po raz pierwszy wybrany do Izby Deputowanych. W niższej izbie parlamentu włoskiego zasiadał do 2001 jako poseł X, XI, XII, XIII i XIV kadencji.

Jako członek sekretariatu krajowego PCI od 1988 brał udział w przekształceniu jej w 1991 w postkomunistyczną Demokratyczną Partię Lewicy (Partito democratico della Sinistra).

Działalność w latach 90.[edytuj | edytuj kod]

Walter Veltroni (w środku) w 2007

Będąc zawodowym dziennikarzem, od 1992 do 1996 pełnił funkcję redaktora naczelnego oficjalnej gazety PDS, "L'Unità". W 1996 z sukcesem wziął udział w kampanii wyborczej i wyborach parlamentarnych. Od 17 maja 1996 do 21 października 1998 zajmował w rządzie Romano Prodiego stanowisko wicepremiera i ministra kultury.

W 1998 po odejściu z rządu stanął na czele Demokratów Lewicy (Democratici di Sinistra), partii powstałej z przekształcenia Demokratycznej Partii Lewicy, zastępując nowego premiera, Massima D'Alemę. Partią tą kierował do 2001. W tym samym roku

W latach 1999–2004 sprawował mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego[2].

Burmistrz Rzymu[edytuj | edytuj kod]

W 2001 wygrał wybory na urząd burmistrza Rzymu. Pokonał Antonia Tajaniego, kandydata Forza Italia[3].

W 2003 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Johna Cabota w Rzymie. W 2006 został uhonorowany przez prezydenta Carla Azeglia Ciampiego najwyższym włoskim odznaczeniem, Cavaliere di Gran Croce (Rycerz Wielkiego Krzyża).

29 maja 2006 ponownie został wybrany burmistrzem Rzymu. W głosowaniu otrzymał 61,4% głosów, pokonując Gianniego Alemanno z Sojuszu Narodowego. Ze stanowiska zrezygnował 13 lutego 2008, by zaangażować się w kampanię wyborczą przed wyborami parlamentarnymi[4].

Partia Demokratyczna[edytuj | edytuj kod]

Walter Veltroni w czasie kampanii wyborczej, marzec 2008

W maju 2007 powołano we Włoszech komitet organizacyjny Partii Demokratycznej, ugrupowania, które na celu miało zjednoczenie ruchu centrolewicowego, skupionego dotychczas w koalicji Drzewo Oliwne. Walter Veltroni od początku był uznawany za jednego z najodpowiedniejszych kandydatów na stanowisko jej przewodniczącego. 19 czerwca 2007 Piero Fassino, lider Demokratów Lewicy, publicznie wezwał go do ubiegania się przywództwo, oferując mu poparcie swojej partii.

Walter Veltroni oficjalnie ogłosił swój udział w wyborach lidera nowej partii 27 czerwca 2007 na wiecu w Turynie. Przewodniczącym Partii Demokratycznej został oficjalnie mianowany na jej kongresie założycielskim 14 października 2007. Zajął to stanowisko dzięki wygraniu otwartego głosowania, odbywającego się w całych Włoszech tego samego dnia. W głosowaniu mogli wziąć udział wszyscy obywatele powyżej 16 roku życia i po wniesieniu opłaty w wysokości 1 euro. Veltroni zdobył 75,1% spośród około 2,5 mln wszystkich oddanych głosów, pokonując m.in. minister Rosy Bindi[5].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2008 blok PD i jej koalicjanta Włochy Wartości przegrał z Ludem Wolności Silvia Berlusconiego i jego sojusznikami. Kierowana przez Waltera Veltroniego partia zajęła drugie miejsce, zdobywając 37,55% głosów poparcia, przechodząc tym samym do opozycji. Lider PD uzyskał w tym głosowaniu mandat posła do Izby Deputowanych XVI kadencji[6], wykonywał go do 2013.

17 lutego 2009 Walter Veltroni zrezygnował ze stanowiska przewodniczącego PD po kolejnej porażce tej partii, tj. przegranych wyborach lokalnych na Sardynii[7]. Cztery dni później jego następcą został wybrany Dario Franceschini[8].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Walter Veltroni, z zawodu dziennikarz, opublikował liczne artykuły i książki na różnorodne tematy, od muzyki, spraw socjalnych, polityki, biografii aż do fikcji literackiej. Wśród nich:

  • 1977: Il PCI e la questione giovanile (Włoska Partia Komunistyczna i pytanie młodzieży)
  • 1978: A dieci anni dal'68. Intervista con Achille Occhetto (10 lat po '68: Wywiad z Achille Occhetto)
  • 1981: Il sogno degli anni sessanta (Marzenie sześćdziesięciolatków)
  • 1982: Il calcio è una scienza da amare (Piłka jest ukochaną nauką)
  • 1990: Io e Berlusconi (e la Rai) (Berlusconi i ja (i RAI))
  • 1992: I programmi che hanno cambiato l’Italia (Pragramy, które zmieniły Włochy)
  • 1992: Il sogno spezzato. Le idee di Robert Kennedy (Niespełniony sen. Idee Roberta Kennedy)
  • 1992: La sfida interrotta. Le idee di Enrico Berlinguer (Przerwane wyzwanie. Idee Enrico Berlinguera)
  • 1994: Certi piccoli amori (Pewna mała miłość)
  • 1995: La bella politica) (Piękna polityka)
  • 1997: Certi piccoli amori 2 (Pewna mała miłość II)
  • 1997: Governare da sinistra (Od lewicy do rządzenia)
  • 2000: I care
  • 2000: Forse Dio è malato. Diario di un viaggio africano (Być może Bóg jest chory: Pamiętnik afrykańskiej podróży)
  • 2003: Il disco del mondo. Vita breve di Luca Flores, musicista (Dysk świata: krótkie życie muzyka Luca Flores)
  • 2004: Senza Patricio (Bez Patricio)
  • 2006: La scoperta dell'alba (Odkrywanie świtu)
  • 2007: Che cos'è la politica? (książka+DVD)
  • 2007: La nuova stagione. Contro tutti i conservatorismi

Przypisy