Francesco Cossiga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Francesco Cossiga
Cossiga Francesco.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 lipca 1928
Sassari
Data i miejsce śmierci 17 sierpnia 2010
Rzym
Prezydent Republiki Włoskiej
Przynależność polityczna Chrześcijańska Demokracja
Okres urzędowania od 3 lipca 1985
do 28 kwietnia 1992
Poprzednik Alessandro Pertini
Następca Oscar Luigi Scalfaro
Premier Włoch
Przynależność polityczna Chrześcijańska Demokracja
Okres urzędowania od 4 sierpnia 1979
do 18 października 1980
Poprzednik Giulio Andreotti
Następca Arnaldo Forlani
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną (1951-2001) Order Zasługi Republiki Włoskiej III Klasy (1951-2001) Order Zasługi Republiki Włoskiej III Klasy Sabaudzki Order Wojskowy I Klasy Wielki mistrz Orderu Zasług w Pracy Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Solidarności Włoskiej (1947–2001) Wielki mistrz Orderu Vittorio Veneto Wielki Krzyż Zasługi dla Włoskiego Czerwonego Krzyża Kollana Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Krzyża Południa (Brazylia) Kollana Orderu Zasługi Chile Wielki Order Króla Tomisława (Chorwacja) Krzyż Wielki Orderu Dannebroga (Dania) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Egipt) Krzyż Wielki Orderu Sikatuna (Filipiny) Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Rycerz Krzyża Wielkiego Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Krzyż Wielki Orderu Sokoła Islandzkiego (Islandia) Kollana Orderu Al-Husseina ibn Alego (Jordania) Krzyż Wielki Orderu Dębowej Korony (Luksemburg) Kollana Orderu Pro Merito Melitensi Krzyż Orderu Orła Azteków (Meksyk) Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Rycerzy Pana Naszego Jezusa Chrystusa Wielka Kollana Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Stopień Specjalny Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi RFN Krzyż Wielki Orderu Świętego Maryna (San Marino) Królewski Order Serafinów (Szwecja) I Klasa – Kawaler (Dama) Kollany Orderu Wielka Kollana Orderu Wyzwoliciela (Wenezuela) Order Flagi Republiki Węgier Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Sacro Militare Costantiniano di San Giorgio
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Francesco Cossiga (ur. 26 lipca 1928 w Sassari, zm. 17 sierpnia 2010 w Rzymie) – włoski prawnik i polityk, były premier i prezydent kraju, wieloletni parlamentarzysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia prawnik. Pracował zawodowo jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie w Sassari, gdzie wykładał prawo konstytucyjne.

Od młodości związany z Chrześcijańską Demokracją, do której wstąpił w 1945. W 1958 został po raz pierwszy wybrany do Izby Deputowanych. Posłem pozostawał nieprzerwanie do 1983 w ramach III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. W 1966 objął stanowisko podsekretarza stanu w resorcie obrony, które zajmował w kilku rządach. W 1974 Aldo Moro powierzył mu urząd ministra bez teki, a w 1976 urząd ministra spraw wewnętrznych. Funkcję tę pełnił także w gabinecie Giulia Andreottiego. Ustąpił w 1978 po zamordowaniu Aldo Moro, za co przyjął polityczną odpowiedzialność[1].

Porwanie i zabójstwo byłego premiera nie zachwiało jednak jego karierą polityczną. W sierpniu 1979 Francesco Cossiga stanął na czele włoskiego rządu, który tworzyli chadecy, liberałowie i socjaldemokraci[2]. W kwietniu 1980 sformował drugi swój gabinet, wspierany poza Chrześcijańską Demokracją także przez socjalistów i republikanów[3]. Funkcję premiera pełnił do października 1980.

W 1983 wszedł w skład Senatu, następnie został przewodniczącym tej izby włoskiego parlamentu. 24 czerwca 1985 kolegium elektorskie w pierwszy głosowaniu (większością 752 głosów na 977) wybrało go na urząd Prezydenta Republiki. Stanowisko to zajmował do 1992, ustąpił na dwa miesiące przed końcem kadencji. Kończył urzędowanie w okresie przemian politycznych, które doprowadziły do radykalnych zmian na włoskiej scenie partyjnej. Jak każdy były prezydent został następnie z urzędu dożywotnim senatorem. Pozostał aktywny w działalności krajowej, m.in. w 1998 zorganizował centrową partię polityczną pod nazwą Unia Demokratów na rzecz Republiki (Unione Democratica per la Repubblica), która jednak rozpadła się rok później.

27 listopada 2006 zapowiedział rezygnację z funkcji senatora, którą jednak w głosowaniu z 31 stycznia 2007 Senat odrzucił większością 178 głosów „przeciw” przy 100 głosach „za”[4].

Francesco Cossiga był kuzynem Enrico Berlinguera, przywódcy Włoskiej Partii Komunistycznej[5].

Był także krótkofalowcem, posiadał znak I0FCG.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Donald Sassoon: Francesco Cossiga obituary (ang.). guardian.co.uk, 18 sierpnia 2010. [dostęp 26 marca 2011].
  2. Skład pierwszego rządu Francesca Cossigi na stronie Rządu Republiki Włoskiej (wł.). [dostęp 26 marca 2011].
  3. Skład drugiego rządu Francesca Cossigi na stronie Rządu Republiki Włoskiej (wł.). [dostęp 26 marca 2011].
  4. La biografia di Francesco Cossiga. Vita ed attività politica del „Picconatore” (wł.). italynews.it, 18 sierpnia 2008. [dostęp 26 marca 2011].
  5. Mio cugino Berlinguer: Cossiga racconta un leader (wł.). corriere.it, 10 czerwca 1994. [dostęp 26 marca 2011].
  6. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it. [dostęp 23 stycznia 2012].
  7. Commendatore Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it. [dostęp 23 stycznia 2012].
  8. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 23 stycznia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]