Emilio Colombo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Emilio Colombo
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1920
Potenza
Data i miejsce śmierci 24 czerwca 2013
Rzym
Premier Włoch
Przynależność polityczna Chrześcijańska Demokracja
Okres urzędowania od 6 sierpnia 1970
do 17 lutego 1972
Poprzednik Mariano Rumor
Następca Giulio Andreotti
Przewodniczący Parlamentu Europejskiego
Przynależność polityczna Chrześcijańska Demokracja
Okres urzędowania od 8 marca 1977
do 16 lipca 1979
Poprzednik Georges Spénale
Następca Simone Veil
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Medal 2500-lecia Imperium Perskiego
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Emilio Colombo (ur. 14 kwietnia 1920 w Potenzie, zm. 24 czerwca 2013 w Rzymie) – włoski polityk, działacz Chrześcijańskiej Demokracji, premier Włoch w latach 1970–1972, przewodniczący Parlamentu Europejskiego od 1977 do 1979. Przez ponad 45 lat nieprzerwanie parlamentarzysta krajowy. Wiceminister i minister w około trzydziestu rządach. Od 2003 dożywotni członek Senatu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia prawnik. Zaangażował się w działalność młodzieżowych organizacji chrześcijańskich, pełnił m.in. funkcję wiceprzewodniczącego akcji katolickiej[1]. Później przez wiele lat był jednym z liderów Chrześcijańskiej Demokracji.

W 1946 został posłem do powołanej po II wojnie światowej konstytuanty (Assemblea Costituente della Repubblica Italiana), która działała do 1948. W tym samym roku został po raz pierwszy wybrany do Izby Deputowanych. W niższej izbie włoskiego parlamentu zasiadał nieprzerwanie do 1992 jako poseł I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X i XI kadencji[2].

Pomiędzy 1948 a 1993 Emilio Colombo wielokrotnie wchodził w skład włoskich rządów jako:

  • podsekretarz stanu ds. rolnictwa w 5. i 6. rządzie Alcide De Gasperiego (1948–1951),
  • podsekretarz stanu ds. robót publicznych w 8. rządzie Alcide De Gasperiego, rządzie Giuseppe Pelli, 1. rządzie Amintore Fanfaniego i rządzie Mario Scelby (1953–1955),
  • minister rolnictwa i leśnictwa w 1. rządzie Antonia Segniego i rządzie Adone Zoliego (1955–1958),
  • minister handlu zagranicznego w 2. rządzie Amintore Fanfaniego (1958–1959),
  • minister przemysłu i handlu w 2. rządzie Antonia Segniego, rządzie Fernanda Tambroniego, 3. i 4. rządzie Amintore Fanfaniego (1959–1963),
  • minister skarbu oraz częściowo p.o. ministra budżetu i planowania gospodarczego w 1. rządzie Giovanniego Leone, 1., 2. i 3. rządzie Aldo Moro, w 1., 2. i 3. rządzie Mariano Rumora, w 2. rządzie Giovanniego Leone (1963–1970),
  • minister skarbu w 1. rządzie Giulia Andreottiego (1972),
  • minister bez teki ds. kontaktów z ONZ w 2. rządzie Giulie Andreottiego (1972–1973),
  • minister finansów w 4. rządzie Mariano Rumora (1973–1974),
  • minister skarbu w 5. rządzie Mariano Rumora, 4. i 5. rządzie Aldo Moro (1974–1976),
  • minister spraw zagranicznych w 2. rządzie Francesca Cossigi, rządzie Arnalda Forlaniego, 1. i 2. rządzie Giovanniego Spadoliniego i 5. rządzie Amintore Fanfaniego (1980–1983),
  • minister budżetu i planowania gospodarczego w rządzie Giovanniego Gorii (1987–1988),
  • minister finansów w 1. rządzie Giuliana Amato (1992–1993)[1].

Od 6 sierpnia 1970 do 17 lutego 1972 sprawował urząd premiera. Zaplecze rządu stanowiły partie chadeków, Socjalistów, socjaldemokratów i republikanów. Od 6 marca 1971 do końca urzędowania pełnił jednocześnie obowiązki ministra sprawiedliwości[3].

W 1976 został powołany w skład Parlamentu Europejskiego. Rok później objął stanowisko jego przewodniczącego, które zajmował przez dwa lata. W pierwszych powszechnych wyborach europejskich uzyskał mandat eurodeputowanego, z którego zrezygnował po niespełna roku (przewodniczył w tym czasie Komisji ds. Kwestii Politycznych). Po raz kolejny został wybrany do PE III kadencji w 1989, zasiadał w nim do 1992. Wchodził w skład grupy Europejskiej Partii Ludowej[4]. Po rozwiązaniu chadecji w pierwszej połowie lat 90. działał m.in. we Włoskiej Partii Ludowej[5].

14 stycznia 2003 prezydent Carlo Azeglio Ciampi mianował Emilio Colombo dożywotnim senatorem[2].

Odznaczony m.in. francuską Legią Honorową II klasy i Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Italii (1993)[6].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]