Giorgio Napolitano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Giorgio Napolitano
Presidente Napolitano.jpg
Data i miejsce urodzenia 29 czerwca 1925
Neapol
Prezydent Republiki Włoskiej
Okres urzędowania od 15 maja 2006
Poprzednik Carlo Azeglio Ciampi
Minister spraw wewnętrznych Włoch
Przynależność polityczna Demokratyczna Partia Lewicy
Okres urzędowania od 1996
do 1998
Poprzednik Giovanni Rinaldo Coronas
Następca Rosa Russo Iervolino
Przewodniczący Izby Deputowanych
Przynależność polityczna Demokratyczna Partia Lewicy
Okres urzędowania od 1992
do 1994
Poprzednik Oscar Luigi Scalfaro
Następca Irene Pivetti
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Order Wojskowy Włoch I Klasy Wielki mistrz Orderu Zasług w Pracy Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Solidarności Włoskiej (2001–2011) Kawaler Wielkiego Krzyża Honoru Orderu Gwiazdy Włoch Order Vittorio Veneto Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Kollana Odznaczenia „Gwiazda Palestyny” (Palestyna) Order Orła Białego Kollana Orderu Gwiazdy Rumunii Order Podwójnego Białego Krzyża I Klasy (Słowacja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Giorgio Napolitano (wym. [ˈdʒɔrdʒo napɔliˈtaːno]; ur. 29 czerwca 1925 w Neapolu) – włoski polityk i prawnik. Od 15 maja 2006 prezydent Republiki Włoskiej.

Wieloletni działacz komunistyczny, parlamentarzysta krajowy i eurodeputowany, przewodniczący Izby Deputowanych XI kadencji, minister spraw wewnętrznych, senator dożywotni.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec, Giovanni, był eseistą, poetą i adwokatem, zaś matka Carolina Bobbio pochodziła z mieszczańskiej rodziny[1]. W 1947 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Neapolu.

W 1942 wstąpił do faszystowskiej grupy uniwersyteckiej[1]. W 1945 został członkiem Włoskiej Partii Komunistycznej (PCI). Był członkiem władz partyjnych różnych szczebli (w tym komitetu centralnego). Do tego ugrupowania należał aż do jego rozwiązania w 1991 i powołania przez jej bardziej umiarkowane skrzydło Demokratycznej Partii Lewicy. Z tą ostatnią w 1998 współtworzył Demokratów Lewicy.

Od 1946 do 1948 pracował w sekretariacie włoskiego centrum gospodarczego na rzecz południowych Włoch (tzw. Mezzogiorno). Działał też w ruchu na rzecz odrodzenia tego regionu (wł. Movimento per la Rinascita del Mezzogiorno). W 1953 z ramienia komunistów został po raz pierwszy wybrany do Izby Deputowanych II kadencji. W 1956 popierał interwencję ZSRR na Węgrzech[1]. Uzyskał reelekcję w 1958 na III kadencję, którą zakończył w 1963. W 1968 powrócił do niższej izby krajowego parlamentu, zasiadał w niej od tej pory nieprzerwanie do 1996 jako poseł V, VI, VII, VIII, IX, X, XI i XII kadencji. Każdorazowo startował z okręgu wyborczego w rodzinnym Neapolu. W parlamencie od 1981 do 1986 stał na czele frakcji poselskiej PCI. Od czerwca 1992 do kwietnia 1994 przewodniczył Izbie Deputowanych XI kadencji.

W maju 1996 w rządzie Romano Prodiego objął urząd ministra spraw wewnętrznych, pełniąc także obowiązki koordynatora ochrony cywilnej. Funkcje te wykonywał do października 1998[2].

W 1989 został wybrany do Parlamentu Europejskiego III kadencji, był członkiem grupującej ugrupowania komunistycznej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej. Zrezygnował po trzech latach z mandatu[3] (w związku z objęciem stanowiska przewodniczącego Izby Deputowanych). Po raz drugi został europosłem w wyniku wyborów w 1999. Należał do frakcji socjalistycznej, przewodniczył przez całą kadencję Komisji Spraw Konstytucyjnych. Mandat eurodeputowanego V kadencji wykonywał do 2004[3].

23 września 2005 za zasługi społeczne prezydent Carlo Azeglio Ciampi mianował go dożywotnim senatorem[4]. Po wygranych przez centrolewicową koalicję Unia wyborów parlamentarnych w 2006 jego kandydatura została wysunięta na urząd prezydenta Włoch. 10 maja 2006, w czwartym głosowaniu, został wybrany na to stanowisko, otrzymując 543 głosów spośród 1009 elektorów[5]. Urzędowanie rozpoczął 15 maja 2006, rezygnując w rezultacie z mandatu senatora.

Ze względu na zaawansowany wiek wykluczał ubieganie się o reelekcję w wyborach w 2013[6]. Jednakże przedłużający się pat polityczny i idący za tym brak wyboru nowego prezydenta podczas pięciu głosowań, skłoniły polityka do wyrażenia zgody na kandydowanie z poparciem m.in. PD, PdL i SC[7]. 20 kwietnia 2013 podczas szóstego głosowania Giorgio Napolitano zdobył 738 głosów. Został tym samym wybrany na drugą kadencję jako pierwszy prezydent w historii Włoch[8].

Jako prezydent określany przydomkiem Il principe rosso[9] („Czerwony książę”), co stanowi aluzję do jego wieloletniej komunistycznej przeszłości.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Piotr Kowalczuk: Na kłopoty 88-latek. rp.pl, 27 kwietnia 2013. [dostęp 27 kwietnia 2013].
  2. Skład pierwszego rządu Romano Prodiego na stronie Rządu Republiki Włoskiej (wł.). [dostęp 21 marca 2011].
  3. 3,0 3,1 Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 21 marca 2011].
  4. Carlo Azeglio Ciampi (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 21 marca 2011].
  5. Napolitano elected Italy’s leader (ang.). bbc.co.uk, 10 maja 2006. [dostęp 21 marca 2011].
  6. Prezydent Włoch nie chce reelekcji. rp.pl, 15 kwietnia 2013. [dostęp 20 kwietnia 2013].
  7. Napolitano zgadza się na reelekcję. rp.pl, 20 kwietnia 2013. [dostęp 20 kwietnia 2013].
  8. Druga kadencja prezydenta Włoch. rp.pl, 20 kwietnia 2013. [dostęp 20 kwietnia 2013].
  9. Intervista del Presidente della Repubblica Giorgio Napolitano al Frankfurter Allgemeine (wł.). quirinale.it, 16 lipca 2006. [dostęp 21 marca 2011].
  10. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it. [dostęp 23 stycznia 2012].
  11. Rad Bieleho dvojkríža, I. trieda (słow.). prezident.sk. [dostęp 23 stycznia 2012].
  12. M.P. z 2012 r. poz. 873

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]