Luigi Berlinguer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Luigi Berlinguer
Luigi Berlinguer.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1932
Sassari
Minister edukacji Włoch
Przynależność polityczna Demokraci Lewicy
Okres urzędowania od 17 maja 1996
do 25 kwietnia 2000
Poprzednik Giancarlo Lombardi
Następca Tullio De Mauro
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Luigi Berlinguer (ur. 25 lipca 1932 w Sassari) – włoski polityk, wykładowca akademicki, były minister edukacji, eurodeputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kuzyn Enrica Berlinguera, przywódcy Włoskiej Partii Komunistycznej, a także Giovanniego Berlinguera, włoskiego europosła.

Ukończył w 1955 studia z zakresu prawoznawstwa na Uniwersytecie w Sassari. Zajął się pracą naukową na Uniwersytecie w Sienie. Pełnił na tej uczelni funkcje dziekana jednego z wydziałów, a w latach 1985–1994 był rektorem tego uniwersytetu. Od 1989 zajmował jednocześnie stanowisko sekretarza generalnego konferencji rektorów (Conferenza permanente dei rettori italiani). W swojej karierze akademickiej doszedł do tytułu profesora. Opublikował kilkadziesiąt pozycji naukowych. Uhonorowany m.in. tytułem doctora honoris causa na Sorbonie i francuską Legią Honorową V klasy.

Od połowy lat 50. należał do Partii Komunistycznej. W okresie 1963–1968 był z jej posłem do Izby Deputowanych IV kadencji z Sardynii. Ponownie w niższej izbie parlamentu zasiadał w latach 1994–2001 w XII (przewodniczył wówczas klubowi poselskiemu Progressisti-Federativo) i XIII kadencji. Od 17 maja 1996 do 25 kwietnia 2000 sprawował urząd ministra edukacji w rządach Romano Prodiego i Massima D'Alemy (z rekomendacji partii Demokratów Lewicy). W 2001 wybrano go do Senatu XV kadencji. Mandat złożył w 2002 w związku z powołaniem w skład jednego z konstytucyjnych organów doradczych (Consiglio Superiore della Magistratura).

W 2009 z listy Partii Demokratycznej został wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego, w którym zasiadał do 2014.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]