Augustus FitzRoy, 3. książę Grafton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Augustus FitzRoy, 3. książę Grafton
Grafton3.JPG
Augustus FitzRoy, 3rd Duke of Grafton Signature.svg
Data urodzenia 28 września 1735
Data i miejsce śmierci 14 marca 1811
Euston Hall
Królestwo Wielkiej Brytanii Premier Wielkiej Brytanii
Przynależność polityczna Wigowie
Okres urzędowania od 14 października 1768
do 28 stycznia 1770
Poprzednik Lord Chatham
Następca Lord North
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Augustus Henry FitzRoy, 3. książę Grafton KG (ur. 28 września 1735, zm. 14 marca 1811 w Euston Hall w Suffolk) – brytyjski arystokrata i polityk, premier Wielkiej Brytanii, najstarszy syn lorda Augustusa FitzRoya (młodszego syna 2. księcia Grafton) i Elizabeth Cosby, córki pułkownika Williama Cosby'ego, gubernatora Nowego Jorku. W prostej linii był potomkiem króla Karola II.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W wieku 12 lat przejął po śmierci swojego stryja George'a tytuł grzecznościowy hrabiego Euston, przysługujący dziedzicowi tytułu księcia Grafton (tytuł książęcy przejął po śmierci swojego dziadka w 1757 r. wraz z miejscem w Izbie Lordów, wcześniej zasiadając od 1756 r. w Izbie Gmin z okręgu Bury St Edmunds). Kształcił się w Westminster School i w Peterhouse na Uniwersytecie Cambridge.

Grafton szybko znalazł się w opozycji do faworyta króla Jerzego III, lorda Bute, który przez pewien czas sprawował urząd premiera. Do jego upadku przyczynił się Grafton, który sprzymierzył się z księciem Newcastle. Pomimo udziału w upadku jego faworyta, król Jerzy uczynił Graftona w 1765 r. członkiem Tajnej Rady. Wszedł tam z porozumienie z Williamem Pittem Starszym.

W tym samym roku został ministrem północnego departamentu w rządzie lorda Rockinghama. Po upadku tego rządu, w gabinecie Chathama Grafton pełnił w latach 1766-1770 funkcję pierwszego lorda skarbu i przewodniczącego Izby Lordów. Choroba Chathama uczyniła Graftona zimą 1767 na 1768 r. głównym kandydatem na stanowisko premiera, które uzyskał w październiku 1768 r. Na tym stanowisku utrzymał się tylko przez 2 lata, stopniowo tracąc poparcie, do czego przyczyniły się w dużej mierze listy tajemniczego "Juniusa" (tożsamość ich autora jest wciąż przedmiotem ożywionych dyskusji, jako potencjalnych "Juniusów" wymienia się min. lorda Chatham, Horace'a Walpole'a i dra Samuela Johnsona), które oskarżały premiera min. o korupcję i zmusiły go do ustąpienia z urzędu w styczniu 1770 r.

W następnych latach Grafton nie był czynnym uczestnikiem życia politycznego Wielkiej Brytanii, aczkolwiek sprawował jeszcze ministerialne urzędy. Był min. dwukrotnie Lordem Tajnej Pieczęci (1771-1775 i 1782-1783). W późniejszych latach był prominentnym unitarianinem.

Książę Grafton był ponadto kawalerem Orderu Podwiązki od 1769 r., kanclerzem Uniwersytetu Cambridge od 1768 r. oraz Lordem Namiestnikiem Suffolk w latach 1757-1763 i 1767-1790.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

29 stycznia 1756 r. w Londynie poślubił Anne Liddell (1738 - 24 lutego 1804), córkę sir Henry'ego Liddella, barona Ravensworth, i Anne Delmé, córkę sir Petera Delmé. Augustus i Anne mieli razem dwóch synów i córkę:

23 marca 1769 r. małżeństwo Augustusa i Anne zostało unieważnione. 24 czerwca tego samego roku w Woburn Abbey (Bedfordshire) poślubił Elisabeth Wrottesley (1 listopada 1745 - 25 maja 1822), córkę sir Richarda Wrottesley'a, 7. baroneta. Augustus i Elisabeth mieli razem dwóch synów i cztery córki:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Charles FitzRoy, 2. książę Grafton
Książę Grafton
1757-1811
Następca
George FitzRoy, 4. książę Grafton