Catherine Ashton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Catherine Ashton
Baroness Ashton headshot.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1956
Upholland
Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
Okres urzędowania od 1 grudnia 2009
do 1 listopada 2014
Poprzednik nowe stanowisko
Następca Federica Mogherini (nominat)
Komisarz UE ds. handlu
Okres urzędowania od 3 października 2008
do 1 grudnia 2009
Poprzednik Peter Mandelson
Następca Benita Ferrero-Waldner
Przewodnicząca Izby Lordów
Lord Przewodniczący Rady
Przynależność polityczna Partia Pracy
Okres urzędowania od 27 czerwca 2007
do 3 października 2008
Poprzednik lady Amos
Następca lady Royall
Odznaczenia
Order Podwójnego Białego Krzyża II Klasy (Słowacja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Catherine Margaret Ashton, baronessa Ashton of Upholland, (potocznie Lady Ashton, ur. 20 marca 1956 r. w Upholland w hrabstwie Lancashire) – brytyjska polityk, była komisarz Unii Europejskiej ds. handlu międzynarodowego, obecnie Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Członkini Izby Lordów, pełniła także funkcję przewodniczącego Izby oraz Lorda Przewodniczącego Rady. Należy do Partii Pracy.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość i kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Córka Harolda i Clare Ashtonów. Naukę rozpoczęła w Upholland Grammar School. W 1977 r. uzyskała licencjat z socjologii w Bradford College w Londynie[1][2].

Po ukończeniu studiów pracowała w Kampanii na rzecz Rozbrojenia Nuklearnego (CND) dochodząc w 1982 r. do funkcji skarbnika i wiceszefa tej organizacji. Reprezentowała CND na zjazdach brytyjskiej Partii Komunistycznej, współpracowała z periodykiem "Marxism Today", aktywistami komunistycznymi w Holandii (grupa "Stop The Neutron Bomb") i z Francuską Partią Komunistyczną. Z ramienia CND występowała przeciw rządowi Margaret Thatcher podczas wojny z Argentyną o Falklandy. Była rzecznikiem wycofania Wielkiej Brytanii z paktu NATO i sprzeciwiała się integracji europejskiej[3][4].

Po 1982 r. pracowała dla kilku organizacji zajmujących się m.in. nierównościami społecznymi na rynku pracy. Przez większość lat 90. była niezależnym konsultantem politycznym. Po przerwie związanej z wychowywaniem dzieci, w 1998 r. stanęła na czele administracji służby zdrowia hrabstwa Hertfordshire. Równocześnie była także wiceprzewodniczącą Narodowej Rady ds. Rodziców Samotnie Wychowujących Dzieci.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Wielka Brytania[edytuj | edytuj kod]

2 sierpnia 1999 r. została kreowana parem dożywotnim jako baronessa Ashton of Upholland. W 2001 r. została parlamentarnym podsekretarzem stanu w ministerstwie edukacji i zdolności. W 2002 r. objęła kierownictwo nad projektem "Pewnego Startu" w tym samym ministerstwie. Dwa lata później parlamentarnym podsekretarzem stanu w ministerstwie spraw konstytucyjnych, gdzie odpowiadała za Archiwa Narodowe i Urząd Państwowej Kurateli. W 2006 r. lady Ashton została członkiem Tajnej Rady, a w maju 2007 r. parlamentarnym podsekretarzem stanu w nowo utworzonym resorcie sprawiedliwości.

28 czerwca 2007 r. nowy premier Gordon Brown postawił ją na czele Izby Lordów, co oznacza automatycznie miejsce wśród ministrów zasiadających w Gabinecie. Stanowiska rządowe utraciła w przebudowie gabinetu w październiku 2008 r.[5].

Unia Europejska[edytuj | edytuj kod]

3 października 2008 ogłoszono, iż rząd Wielkiej Brytanii nominował ją na stanowisko komisarza UE ds. handlu, na którym zastąpiła swego partyjnego kolegę Petera Mandelsona, powołanego w skład Gabinetu[6]. 22 października jej kandydaturę zatwierdził Parlament Europejski[7].

19 listopada 2009 Rada Europejska powierzyła jej pełnienie funkcji wysokiego przedstawiciela Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Jest to nowy urząd, utworzony na mocy traktatu lizbońskiego. Baronessa Ashton stała się pierwszą osobą pełniącą to stanowisko[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żoną dziennikarza i działacza społecznego, Petera Kellnera. Ma z nim syna Roberta i córkę Rebeckę. Małżonkowie mieszkają w St Albans.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]