Balsamowiec mirra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Balsamowiec mirra
Commiphora myrrha - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-019.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd mydleńcowce
Rodzina osoczynowate
Rodzaj balsamowiec
Gatunek balsamowiec mirra
Nazwa systematyczna
Commiphora habessinica (O. Berg) Engl.
A. L. P. P. de Candolle & A. C. de Candolle, Monogr. phan. 4:10. 1883 "abyssinica"
Synonimy

Balsamodendrum myrrha Ehrenb., Comiphora myrhha (Nees) Engl., Balsamodendrum habessinicum O. Berg, Commiphora abyssinica (O. Berg) Engl., orth. var.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Balsamowiec mirra (Commiphora habessinica (Berg) Engler) – gatunek rośliny z rodziny osoczynowatych. Pochodzi z Półwyspu Arabskiego (Oman, Jemen) i północno-wschodniej Afryki (Dżibuti, Etiopia, Somalia, Kenia)[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Duży kolczasty krzew albo niewielkie, także kolczaste drzewko.
Liście
Podzielone, trójlistkowe,
Kwiaty
Niedekoracyjne, małe, jedno- albo obupłciowe, 4-krotne z 8 pręcikami.
Owoce
Małe (wielkości grochu), kuliste, pękające na szwie.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Znaczenie lecznicze posiada wonna mirra, którą pozyskuje się po nacięciu kory. Wyciekający żywiczny sok twardnieje i daje mirrę. Zawiera ona m.in.: żywice, olejki eteryczne, aldehydy, ketony. Jej barwa może być różna – od żółtej do brunatnej. Wykorzystuje się ją w przemyśle kosmetycznym, jako kadzidło i w medycynie. Po rozpuszczeniu mirry w spirytusie, wykorzystuje się ją do leczenia wysypek, środka przeciwzapalnego (w dermatologii) i jako środka dezynfekującego, oraz gojącego rany. Mirra ma zastosowanie również do produkcji perfum i jako ważny składnik kadzidła w obrzędach liturgicznych. W Starożytnym Egipcie służyła do balsamowania zwłok. Zwyczaj ten był obecny także w Izraelu[3].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-19].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-10].
  3. J 19,39

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.