Barbara Kwiatkowska-Lass

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barbara Kwiatkowska-Lass
Imię i nazwisko Barbara Kwiatkowska
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1940
Polska Patrowo
Data i miejsce śmierci 6 marca 1995
Niemcy Baldham
Zawód aktor
Współmałżonek Roman Polański
(19.09.1959 – 1962, rozwód)
Karlheinz Böhm
(1963 – 1980, rozwód)
Rzeźba nagrobna Barbary Kwiatkowskiej-Lass na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie

Barbara Kwiatkowska, pseudonim art. Barbara Lass (ur. 1 czerwca 1940 w Patrowie koło Gostynina, zm. 6 marca 1995 w Baldham w gminie Vaterstetten koło Monachium) – polska aktorka filmowa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i wczesna młodość[edytuj | edytuj kod]

Popularność zdobyła rolą Ewy w komedii Tadeusza Chmielewskiego Ewa chce spać (1957)[1]. Tę rolę aktorka otrzymała dzięki zwycięstwu w konkursie tygodnika „Film”, mającym wyłonić główną bohaterkę tego filmu (nie jest natomiast prawdą, że była laureatką konkursu pod hasłem „Piękne dziewczyny na ekrany”).

Barbara Kwiatkowska tańczyła w Zespole Pieśni i Tańca „Skolimów” oraz uczyła się w warszawskiej Szkole Baletowej[1]. Mimo edukacji tanecznej została zawodową aktorką.

Kariera za granicą[edytuj | edytuj kod]

W 1959 roku trafiła na Zachód, grając główną rolę – obok Jeana-Louisa Trintignanta – we francuskim obrazie Tysięczne okno[1]. Rok później wystąpiła wraz z Alainem Delonem w filmie Co za radość żyć[1]. Grała w produkcjach włoskich, francuskich i niemieckich. Wystąpiła m.in. w filmie Krzysztofa Zanussiego Blaubart (Sinobrody, 1983) oraz w głównej roli – jako Ines – obok Helmuta Griema w Stachel im Fleisch (1981).

Współpracowała z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa[2], działała w niepodległościowym Klubie Niezależnej Myśli Politycznej imienia Juliusza Mieroszewskiego.

Była wiceprzewodniczącą i jednym z założycieli Stowarzyszenia na Rzecz Porozumienia Niemiecko-Polskiego[2]. Między innymi to jej zasługą było wprowadzenie do monachijskiej telewizji kablowej Telewizji Polonia.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

W 1959 roku wyszła za reżysera Romana Polańskiego. Rozwiedli się w 1962 roku[1]. Na planie filmu Rififi w Tokio poznała Karlheinza Böhma, który został jej drugim mężem. Owocem tego związku jest znana aktorka Katharina Böhm (ur. 1964)[1]. Po drugim rozwodzie partnerem życiowym Barbary Kwiatkowskiej był, aż do jej śmierci, muzyk jazzowyLeszek Żądło[1].

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Zmarła nagle na wylew krwi do mózgu[3], 6 marca 1995 roku, podczas koncertu legendy muzyki swingowej Al Porcino[1]. Spoczywa w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[1]. Grób i pomnik jest dziełem wybitnego rzeźbiarza – Mariana Koniecznego.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Koncert ku pamięci Barbary Kwiatkowskiej odbył się w Monachium w Teatrze „Kleine Komedie”, 6 marca 2005 roku w dziesiątą rocznicę jej śmierci[2].

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1957: Ewa chce spać, jako Ewa Bonecka – za tę rolę otrzymała nominację do nagrody Złota Kaczka
  • 1958: Dwaj ludzie z szafą, jako Dziewczyna (niewymieniona w czołówce)
  • 1958: Pan Anatol szuka miliona, jako Iwona Słowikowska
  • 1958: Żołnierz królowej Madagaskaru, jako Sabina Lamięcka
  • 1959: Obrazki z podróży, (niewymieniona w czołówce)
  • 1959: Tysiąc talarów, jako Kasia Wydech
  • 1959: Gdy spadają anioły, jako staruszka w młodości
  • 1959: Słoń, jako Uczennica
  • 1960: Ostrożnie Yeti, jako Panna młoda (niewymieniona w czołówce)
  • 1960: Zezowate szczęście, jako Jola
  • 1960: La Millième fenêtre (Tysięczne okno), jako Ania
  • 1961: Che gioia vivere (Co za radość żyć), jako Franca Fossati (pod pseudonimem Barbara Lass)
  • 1961: Lycanthropus, jako Priscilla
  • 1962: Spóźnieni przechodnie, jako ona sama
  • 1963: Du rififi à Tokyo (Rififi w Tokio), jako Françoise Merigne
  • 1963: La Vice et la vertu (Występek i cnota), jako kelnerka (niewymieniona w czołówce)
  • 1965: Serenade für zwei Spione (Serenada dla dwóch szpiegów), jako Tamara
  • 1967: Jowita, jako Agnieszka „Jowita”

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Filip Gańczak: Taka była pierwsza żona Polańskiego. kultura.newsweek.pl, 2010-03-06. [dostęp 2012-07-16].
  2. 2,0 2,1 2,2 X rocznica śmierci. polonikmonachijski.de, 2005. [dostęp 2012-07-16].
  3. Austria: W kurorcie Bad Ischl.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]