Alain Delon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alain Delon
Alain Delon
Imię i nazwisko Alain Fabien Maurice Marcel Delon
Data
i miejsce urodzenia
8 listopada 1935
Sceaux
Zawód aktor, reżyser
Odznaczenia
Oficer Legii Honorowej (Francja) Kawaler Legii Honorowej (Francja) Oficer Narodowego Orderu Zasługi (Francja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Alain Fabien Maurice Marcel Delon (ur. 8 listopada 1935 w Sceaux) – francuski aktor, producent, scenarzysta i reżyser filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie rzymskokatolickiej Édith i Fabien Delon. Kiedy miał cztery lata, jego rodzice rozwiedli się. Został przy matce, która ponownie wyszła za mąż. Uczęszczał do szkoły katolickiej, z której został wyrzucony w wieku piętnastu lat. W latach 1952-56 służył w marynarce wojennej, w 1953 roku walczył podczas I wojny indochińskiej. Zamieszkał potem w Marsylii, gdzie poznał aktora Jeana-Claude'a Brialy i za jego namową w 1957 roku pojechał na festiwal filmowy do Cannes. Tam przyjął pierwszą propozycję zagrania drugoplanowej roli zabójcy Jo w dramacie Yves'a Allégreta Kiedy kobieta jest w coś zamieszana (Quand la femme s'en mêle, 1957). Rok później na planie komedii Bądź piękna i milcz (Sois belle et tais-toi, 1958) w roli Loulou poznał Jeana-Paula Belmondo, z którym zagrał jeszcze w następnych czterech innych obrazach – Sławne miłości (Amours célèbres, 1961), Czy Paryż płonie? (Paris brûle-t-il?, 1966), Borsalino (1970) i Dziewczyna dla dwóch (Une chance sur deux, 1998).

W melodramacie Christine (1958) jego ekranową partnerką była Romy Schneider. Filmowy romans przekształcił się w autentyczne uczucie. Schneider zerwała z rodziną i wyjechała z Delonem do Paryża, gdzie publiczność przyjęła gorąco ich występ na scenie w spektaklu Szkoda, że jest dziwką w reżyserii Luchino Viscontiego. Widzowie z zainteresowaniem oglądali ponowne spotkanie pary kochanków w dramacie kryminalnym Basen (La Piscine, 1969), gdzie zagrał niespełnionego pisarza, który szuka spokoju i stabilizacji w pracy.

Do jednych z jego najlepszych ról należy kreacja biseksualnego mordercy Toma Ripleya, prowadzącego podstępną grę oszustw i kłamstw, nie cofając się nawet przed morderstwem, zabija syna milionera, przyjmuje jego tożsamość i rozpoczyna życie bogatego playboya w thrillerze W pełnym słońcu (Plein soleil, 1960) oraz występ w dwóch produkcjach Luchino Viscontiego: jako idealista Rocco Parondi, jeden z czterech synów rodziny sycylijskiej, który zostaje zawodowym bokserem w dramacie kryminalnym Rocco i jego bracia (Rocco e i suoi fratelli, 1960) oraz w roli cynicznego siostrzeńca księcia w dramacie historycznym Lampart (Il Gattopardo, 1963) z Burtem Lancasterem i Claudią Cardinale.

Karierę kontynuował przede wszystkim w filmach policyjnych i gangsterskich, m.in. Klan Sycylijczyków (Le Clan des Siciliens, 1969), ale także melodramatach np. Zaćmienie (L'Eclisse, 1962). W melodramacie wojennym Teheran 43 (Tegeran-43, 1981) pojawił się jako inspektor Foche. Za rolę zdesperowanego alkoholika w surrealistycznej komedii Nasza historia (Notre histoire, 1984) otrzymał nagrodę Césara.

Swoim wizerunkiem wypracował sobie własną markę produkującą meble, odzież, perfumy oraz papierosy.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z aktorką Nathalie Canovas-Delon (od 13 sierpnia 1964 do 25 sierpnia 1968), z którą ma syna Anthony'ego (ur. 30 września 1964), i z Rosalie Van Bremen (1987-2002), z którą ma syna Alain-Fabien (ur. 1994) i córkę Anouchkę (ur. 1990). Związany także z Mireille Darc (w latach 1969-1984), Romy Schneider (w latach 1959-1964) i piosenkarką Nico, z którą ma nie uznanego przez Delona syna Christiana Aarona Boulogne (ur. 1962).

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Ma 182 cm wzrostu.
  • Jako gwiazda gali Telekamery 1999 odebrał nagrodę specjalną, przyznawaną przez redakcję "Tele Tygodnia" dla najpopularniejszej gwiazdy zagranicznej.
  • Madonna zadedykowała mu piosenkę Beautiful Killer z albumu MDNA.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]