Bitwa o przylądek Gloucester

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa o przylądek Gloucester”
II wojna światowa, Wojna na Pacyfiku
Marines Browning M1917 Cape Gloucester.JPEG
Czas 26 października 1943 - 22 kwietnia 1944
Miejsce przylądek Gloucester
Terytorium Nowa Gwinea
Przyczyna potrzeba zdobycia japońskiego lotniska na Gloucester
Wynik pyrrusowe zwycięstwo aliantów
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone
 Australia
 Japonia
Dowódcy
Stany Zjednoczone William H. Rupertus Japonia Iwao Matsuda
Straty
310 zabitych
1083 zaginionych
1000 zabitych

Bitwa o przylądek Gloucester – jedna z bitew wojny na Pacyfiku, która toczyła się od końca grudnia 1943 do kwietnia 1944 roku na wyspie Nowa Brytania, części terytorium Nowej Gwinei.

Bitwa była częścią operacji Cartwheel, głównej akcji strategicznej aliantów na południowo-zachodnim obszarze Pacyfiku na przełomie 1943 i 1944 roku, po amerykańskim zwycięstwie na Guadalcanalu. Głównym celem Amerykanów i Australijczyków było zdobycie i wykorzystanie japońskiego lotniska wojskowego na przylądku. Miało to przyczynić się do jeszcze głębszej izolacji głównej bazy japońskiej w Rabaulu. Wtórnym celem było zapewnienie swobodnej żeglugi flot sprzymierzonych przez cieśninę oddzielającą Nową Brytanię od Nowej Gwinei.

Działania wstępne na przylądku Gloucester rozpoczęły się 15 grudnia, kiedy to amerykański 112 Pułk Kawalerii wylądował na Arawe na południowo-centralnym wybrzeżu, by blokować drogi japońskim posiłkom i dostawy ze wschodu na zachód.

Główne działania rozpoczęły się 26 grudnia. Japońskie pozycje zostały ostrzelane przez amerykańską i australijską marynarkę wojenną, a następnie zmiękczone przez ataki z powietrza. Kilka godzin później na brzegu wylądowała 1 Dywizja Marines pod dowództwem generała majora Williama H. Rupertusa.

Przeciwko marines stanęła japońska 17 Dywizja Piechoty, dowodzona przez generała majora Iwao Matsudę, która została powiększona przez "Matsuda Force" - 65 Brygadę Piechoty i elementy japońskiej 51 Dywizji Piechoty. Siedziba Matsudy znajdowała się w Kalingi, obok trasy wzdłuż wybrzeża na północny zachód od Mount Talawe, w odległości ośmiu kilometrów od lotniska w Cape Gloucester.

Japończycy wykorzystali sprawdzoną taktykę walki - oddali plaże prawie bez oporu, a po zdobyciu przyczółka przez aliantów nękali ich kilka miesięcy nieustannymi kontratakami. Po przejściu Amerykanów i Australijczyków do natarcia, stawiali zdecydowany opór. Przylądek Glouceter został zdobyty dopiero w kwietniu 1944 roku. Tysięczny garnizon Gloucester uległ całkowitej zagładzie, jednak bitwa ta była jedną z niewielu batalii w Wojnie na Pacyfiku, w której straty aliantów były większe od japońskich. Współwinnym takiego stany rzeczy był niekompetentny dowódca William H. Rupertus, przez którego to Amerykanie ponieśli ciężkie straty w bitwie o Peleliu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Flisowski: Burza nad Pacyfikiem Tom 2. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989. ISBN 83-210-0412-1.
  2. Hough, Frank O., and John A. Crown (1952). "The Campaign on New Britain". USMC Historical Monograph. Historical Division, Division of Public Information, Headquarters U.S. Marine Corps. http://www.ibiblio.org/hyperwar/USMC/USMC-M-NBrit/index.html. Retrieved 2006-12-04.
  3. Miller, John, Jr. (1959). "CARTWHEEL: The Reduction of Rabaul". United States Army in World War II: The War in the Pacific. Office of the Chief of Military History, U.S. Department of the Army. pp. 418. http://www.ibiblio.org/hyperwar/USA/USA-P-Rabaul/index.html. Retrieved October 20, 2006.
  4. Shaw, Henry I.; Douglas T. Kane (1963). "Volume II: Isolation of Rabaul". History of U.S. Marine Corps Operations in World War II. http://www.ibiblio.org/hyperwar/USMC/II/index.html. Retrieved 2006-10-18.