Rajd na Makin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rajd na Makin
II wojna światowa, Wojna na Pacyfiku
Nautilus Makin Raid.jpg
26 sierpnia 1942, Marines na pokładzie USS Nautilus przybywają do Pearl Harbor z rajdu na wyspę Makin
Czas 17 - 18 sierpnia 1942 roku
Miejsce Atol Makin w archipelagu Wysp Gilberta
Terytorium Pacyfik
Przyczyna zdobycie informacji i odwrócenie uwagi od głównego obszaru działań
Wynik zwycięstwo Stanów Zjednoczonych
Strony konfliktu
 Japonia  Stany Zjednoczone
Dowódcy
Kōsō Abe Evans Carlson
Siły
73 żołnierzy[1] 211 żołnierzy
Straty
46 - 50 żołnierzy[1]
2 samoloty
2 małe łodzie
21 zabitych
9 pojmanych (później straconych)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kampania na Wyspach Gilberta i Marshalla

Wyspy Marshalla i GilbertaMakinWyspy GilbertaWyspy MarshallaTruk

Rajd na Makin następujący w dniach 17 - 18 sierpnia 1942 roku był dywersyjnym atakiem Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych na japońskie siły wojskowe stacjonujące na wyspie Butaritari w atolu Makin na Pacyfiku. Celem 211 ludzi ppłk. Carlsona było zniszczenie japońskich instalacji, wzięcie do niewoli japońskich żołnierzy, zebranie informacji na temat obszaru Wysp Gilberta oraz odwrócenie japońskiej uwagi od planowanego lądowania sprzymierzonych na wyspach Guadalcanal i Tulagi.

Przygotowania i organizacja[edytuj | edytuj kod]

Rajd należał do jednych z pierwszych lądowych operacji ofensywnych USA podczas wojny. Jedynymi amerykańskimi siłami walczącymi aktywnie na frontach były w tym okresie 32 i 41 dywizja na Nowej Gwinei, 1 Dywizja Marines i 23 dywizja na Guadalcanal, a także 3 i 9 Dywizja Piechoty wraz z 2 dywizją pancerną w Afryce Północnej.

Do tej operacji wyznaczono małą grupę dowodzącą oraz dwie kompanie wchodzące w skład drugiego batalionu uderzeniowego (ang."Carlson's Raiders"). Z uwagi na małą ilość miejsca na pokładzie batalion dowodzący, kompanię A i 18 żołnierzy z kompanii B (łącznie 121 żołnierzy) przetransportowano na okręcie podwodnym USS Argonaut (SS-166), zaś pozostałych z kompanii B (90 żołnierzy) zabrał drugi okręt podwodny USS Nautilus (SS-168). Siły zostały przyłączone do Task Force 7.15.

Atak[edytuj | edytuj kod]

Widok na Makin z peryskopu USS Nautilus

Marines wyszli w morze na małych pontonach wyposażonych w silniki przyczepne krótko po północy 17 sierpnia. Warunki na morzu nie były łatwe: silny wiatr, deszcz, a co za tym idzie wzburzone morze doprowadziły do zatopienia kilku łodzi i uszkodzenia wielu silników motorowych. Aby operacja przebiegała dalej sprawne pontony zaczęły holować uszkodzone. W końcu Amerykanie wylądowali o 5:30 szybko pokonując japoński garnizon na wyspie w sile od 83 do 160 żołnierzy.[2]

Ewakuacja Marines[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu działań batalion został ewakuowany przez te same dwa okręty. Straty US Marines wyniosły 18 zabitych i 12 zaginionych. Zwłoki jednego z zaginionych zostały zidentyfikowane wśród 18 grobów Marines znalezionych na Makin. Z pozostałych jedenastu zaginionych, dziewięciu żołnierzy piechoty morskiej zostało omyłkowo zostawionych podczas ewakuacji. Zostali oni schwytani i przetransportowani przez japońskie siły na Kwajalein, gdzie zostali ścięci. Los pozostałych dwóch żołnierzy jest nieznany.

Wnioski po operacji[edytuj | edytuj kod]

Pomimo tego, że Marines odnieśli sukces, likwidując cały japoński garnizon na wyspie, atak nie przyniósł żadnych innych spodziewanych efektów. Żadni japońscy żołnierze nie zostali schwytani, nie udało się także zebrać istotnych informacji. Ponadto nie zdołano odwrócić uwagi japońskich dowódców od faktycznego przyszłego obszaru działań. Faktycznie, z powodu wysokich strat na Makin, japońskie siły wzmocniły fortyfikacje na wyspach centralnego Pacyfiku, które spowodowały ciężkie straty sił USA podczas kampanii na Wyspach Gilberta i Marshalla.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W rajdzie na Makin brał udział syn ówczesnego prezydenta Franklina Delano Roosevelta - kpt. James Roosevelt. Był on zastępcą dowódcy "2nd Raider Battalion".
  • Jedną z ofiar Rajdu na Makin był plutonowy Clyde Thomason, który zginął podczas szturmu na japońskie pozycje. Został pośmiertnie odznaczony Medalem Honoru, a tym samym stał się pierwszym żołnierzem marines, który otrzymał to odznaczenie w czasie II wojny światowej.
  • Historia walecznych i dzielnych marines w czasie rajdu na Makin została przedstawiona m.in w filmie, a także w grach Medal of Honor: Wojna na Pacyfiku oraz Call of Duty: World at War, w której wcielamy się w rolę żołnierza Korpusu Piechoty Morskiej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 マキン奇襲
  2. Carlson, bazując na własnych obserwacjach i sprawozdaniach mieszkańców wyspy oszacował, że około 160 japońskich żołnierzy zostało zabitych. Jednakże, żołnierze Carlsona naliczyli 83 japońskie ciała. Carlson uważał, że pozostali mogli zginąć w dwóch łodziach i dwóch samolotach. Morison stwierdza, że 60 Japończyków zginęło w jednej z łodzi (Morison, Coral Sea, Midway, and Submarine Actions, str. 235-241)