Bitwa o Corregidor (1942)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Zobacz też: inne Bitwy o Corregidor.
Bitwa o Corregodor
II wojna światowa, wojna na Pacyfiku, część kampanii filipińskiej
Map of Corregidor 1941.jpg
Corregidor w 1941 roku
Czas 5 maja6 maja 1942
Miejsce wyspa Corregidor i okolice
Terytorium Filipiny
Przyczyna japońska potrzeba całkowitej likwidacji sił amerykańskich na Luzonie i otwarcia wejścia do Zatoki Manilskiej
Wynik zwycięstwo Japonii
masakra jeńców w bataańskim marszu śmierci
Strony konfliktu
 Japonia  Stany Zjednoczone
Dowódcy
Japonia Masaharu Homma
Japonia Kureo Tanaguchi
Japonia Kizon Mikami
Stany Zjednoczone George F. Moore
Stany Zjednoczone Johnatan M. Wainwright
Siły
ok. 6500 żołnierzy
50 dział
25 czołgów
13 000 żołnierzy amerykańskich i filipińskich
56 dział na Corregidorze
59 dział sąsiednich fortów
Straty
900 zabitych
1200 rannych
800 zabitych
1000 rannych
11 000 pojmanych

Bitwa o Corregidor – bitwa stoczona na wyspie Corregidor i w jej okolicach w dniach 2 stycznia – 6 maja 1942 roku pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Japonią.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Japońska artyleria ostrzeliwuje wyspę Corregidor

7 grudnia 1941 roku lotnictwo i marynarka japońska zaatakowała Naval Base Pearl Harbor. Rozpoczęła się wojna na Pacyfiku. Tego samego dnia, 8 grudnia czasu filipińskiego, zaatakowana została Manila.

Przez cały grudzień 1941 roku stolica Filipin była intensywnie bombardowana i nieustannie szturmowana. 2 stycznia następnego roku została ogłoszona miastem otwartym i opanowana przez Japończyków. Główne siły amerykańsko-filipińskie zostały jednak wycofane na półwysep Bataan.

Główny sztab i stanowisko dowodzenia ulokowano na wyspie Corregidor. Gen. Douglas MacArthur przybył tam łodzią motorową już 2 stycznia. Od początku wiedział, iż obrona będzie trudna. Wojsko filipińskie było słabo wyszkolone i wyposażone w przestarzały sprzęt. Bariera językowa pomiędzy Amerykanami i Filipińczykami praktycznie uniemożliwiała komunikację.

MacArthur postanowił bronić wyspy przez sześć miesięcy. Po tym czasie miała przyjść z Pacyfiku wielka odsiecz morska i odeprzeć Japończyków.

9 stycznia Japończycy zaatakowali Bataan czyniąc w ciągu dnia przeciętne postępy. W nocy z 9 na 10 stycznia Japończycy podkradli się do aliantów od tyłu, ale nie odnieśli sukcesu, jak również w kilku podobnych wypadach w następnych dniach. Filipińska 1. Dywizja Piechoty na skutek naporu Japończyków załamała się i wycofała, choć część jej żołnierzy dostała się w ręce wroga. Doprowadziło to do utraty połowy półwyspu.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Japońscy żołnierze lądują na Corregidorze

11 marca prezydent Franklin Delano Roosevelt rozkazał MacArthurowi ewakuowanie się z wyspy. Generał opuścił Corregidor kutrem torpedowym. Kilka dni później dotarł do Australii bombowcem Boeing B-17 Flying Fortress.

9 kwietnia Bataan skapitulował, co znacząco obniżyło morale obrońców Corregidoru. Silnie ufortyfikowane pozycje wytrzymały 52 japońskie naloty. Przez miesiąc artyleria obu stron prowadziła bezustanną wymianę ognia. 5 maja wysadzony został desant japoński, który zdobywał kolejne pozycje na wyspie, bronione dramatycznie, ale bezskutecznie. 6 maja gen. Wainwright podpisał kapitulację wszystkich fortów pilnujących wejścia do Zatoki Manilskiej. Obrona Corregidoru nie miała szans na powodzenie. Jednak dzięki uwypukleniu przez amerykańską prasę bohaterskiej postawy obrońców, wzrosło morale i nadzieja na zwycięstwo żołnierzy amerykańskich walczących na całym Pacyfiku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Flisowski: Burza nad Pacyfikiem Tom 2. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989. ISBN 83-210-0412-1.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]