Bojownik bezbronny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bojownik bezbronny
Betta imbellis[1]
Ladiges, 1975
Samiec
Samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Infragromada doskonałokostne
Rząd okoniokształtne
Podrząd błędnikowce
Rodzina guramiowate
Podrodzina Macropodusinae
Rodzaj Betta
Gatunek bojownik bezbronny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Samica

Bojownik bezbronny[3], bojownik karłowaty[4] , bojownik łagodny[5] (Betta imbellis) – gatunek słodkowodnej ryby labiryntowej z rodziny guramiowatych (Osphronemidae). Bywa hodowany w akwariach.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

W handlu stosuje się również inne nazwy: bojownik spokojny, bojownik czarny i bojownik niebieski[6].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w rowach melioracyjnych i w wodach stojących na Półwyspie Malajskim, w południowej części Tajlandii. Spotykany był również w Malezji i Singapurze.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Bojownik bezbronny został odkryty w roku 1970 przez Ditricha Schallera, który odłowił go niedaleko Kuala Lumpur w Malezji. Pierwszym, który opisał gatunek był niemiecki zoolog Werner Ladiges. Do Polski bojownik trafił kilka lat później w roku 1976 i został przywieziony z byłej NRD.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ryba o spokojnym usposobieniu, choć w większej grupie, wśród samców może wystąpić terytorializm, co może doprowadzać do krótkich, pozorowanych walk. Ciało krępe, płetwy krótsze i mniej efektowne niż u bojownika wspaniałego. Barwa samca granatowa. Płetwa grzbietowa owalna, odbytowa i ogonowa niebiesko ubarwione. Końcówki płetw brzusznych, odbytowej i ogonowej w kolorze czerwonawym.

Samice są w kolorze beżowym. W poprzek ciała biegną brązowe pasy. Płetwa grzbietowa u samicy jest mniejsza, ostro zakończona.

Ryba ma dodatkowy narząd labiryntowy, znajdujący się w komorze skrzelowej, umożliwiający pobieranie powietrza atmosferycznego. Bojownik bezbronny dorasta do 6 cm długości. Samice są nieco mniejsze.

Warunki w akwarium[edytuj | edytuj kod]

Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik mały do średniego, o niskim poziomie wody
Temperatura wody 24–28 °C
Twardość wody ok. 8
Skala pH 6–7
Pokarm rureczniki, wazonkowce, rozwielitki, ochotki, oczliki, suchy pokarm
Uwagi akwarium należy przykryć (ryby mogą wyskakiwać)

Warunki hodowlane[edytuj | edytuj kod]

Bojownik bezbronny jest rybą płochliwą. Lubi przebywać w przyciemnionych rejonach akwarium. Wówczas jego aktywność jest większa.

Tarło[edytuj | edytuj kod]

Przed tarłem samiec buduje pieniste gniazdo pod powierzchnią wody. Wskazana jest wcześniejsza separacja samic od samców. To rozdzielenie przed tarłem jest dobrym stymulatorem w okresie godowym. Tarło ma miejsce pod gniazdem, w wodzie miękkiej i przy niskim jej poziomie. Odbywa się wielokrotnie, aż do wyczerpania zapasu ikry. Ikra w liczbie do 150 ziaren składana jest do wcześniej przygotowanego gniazda z piany. Opiekę nad ikrą przejmuje samiec. Narybek wykluwa się po ok. 30 godzinach, w temperaturze ok. 28 °C w wodzie lekko zasadowej.

Narybek początkowo dokarmiany jest „pyłem”, drobnym pokarmem (orzęski, wrotki, nicienie). Do czasu, aż u narybku nie wykształci się zdolność do oddychania powietrzem atmosferycznym (ryba labiryntowa), należy zadbać o dobre natlenienie wody.

Krzyżowanie gatunku[edytuj | edytuj kod]

Możliwa jest forma hybrydowa bojownika bezbronnego z bardziej znanym gatunkiem z rodzaju Bettabojownikiem wspaniałym[7][6].

Przypisy

  1. Betta imbellis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Betta imbellis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Adam Latusek. Bojownik bezbronny czyli mało doceniana nowość akwarystyczna. „Akwarium”. 47 (5/78), 1978 (pol.). 
  4. Kahl Wally, Kahl Burkard, Vogt Dieter: Atlas ryb akwariowych. Przekład: Henryk Garbarczyk i Eligiusz Nowakowski. Warszawa: Delta W-Z, 2000. ISBN 83-7175-260-1.
  5. Ulrich Schliewen: Wodny świat akwarium. Tłum. Wiesław Wiśniewolski. Warszawa: Muza, 1998. ISBN 83-7079-701-6.
  6. 6,0 6,1 Latusek, 1978
  7. Ivan Petrovický, Tropikalne ryby akwariowe, PWRiL, Warszawa, 1985, ISBN 83-09-00975-5, s. 174

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]