Butylowany hydroksytoluen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Butylowany hydroksytoluen
Butylowany hydroksytoluen
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C15H24O
Masa molowa 220,35 g/mol
Wygląd biały lub żółtawobiały, krystaliczny proszek[2]
Identyfikacja
Numer CAS 128-37-0
PubChem 31404[5]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Butylowany hydroksytoluen, BHT, E321organiczny związek chemiczny znajdujący zastosowanie w przemyśle chemicznym. Jest to antyoksydant zapobiegający psuciu się wielu produktów żywnościowych oraz leczniczych[6]; jego toksyczny wpływ na nerki może być większy niż BHA.[potrzebne źródło]

Może wywoływać wysypkę, pokrzywkę, rzadko duszność. W wysokim stężeniu wywołuje nowotwory u zwierząt laboratoryjnych. Jednak z innych badań wynika, że może hamować działanie innych rakotwórczych związków. W wielu krajach jest niedozwolony w produktach dla dzieci.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Butylowany hydroksytoluen otrzymuje się w reakcji p-krezolu z izobutylenem katalizowanej kwasem siarkowym[7].

CH3(C6H4)OH + 2CH2=C(CH3)2 → ((CH3)3C)2CH3C6H2OH

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Butylowany hydroksytoluen (ang.). The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-06-16].
  2. 2,0 2,1 Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VIII. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491. ISBN 978-8388157-53-0.
  3. 3,0 3,1 Butylowany hydroksytoluen (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.
  4. 4,0 4,1 4,2 Butylowany hydroksytoluen (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-06-16].
  5. Butylowany hydroksytoluen – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  6. Farmacja stosowana: podręcznik dla studentów farmacji. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 719. ISBN 9788320037784.
  7. Helmut Fiege, Heinz-Werner Voges, Toshikazu Hamamoto, Sumio Umemura, Tadao Iwata, Hisaya Miki, Yasuhiro Fujita, Hans-Josef Buysch, Dorothea Garbe, Wilfried Paulus: Phenol Derivatives. W: Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. Wyd. 6. Weinheim: Wiley-VCH, 2003, s. 10.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]