| Butylowany hydroksytoluen |
|
|
| Nazewnictwo |
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
|
2,6-bis(1,1-dimetyoetylo)-4-metylofenol
|
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
| farm. |
Butylhydroxytoluenum |
| inne |
2,6-di-tert-butylo-p-krezol
E321 |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C15H24O |
| Masa molowa |
220,35 g/mol |
| Wygląd |
biały lub żółtawobiały, krystaliczny proszek[2] |
| SMILES |
|
CC1=CC(=C(C(=C1)C(C)(C)C)O)C(C)(C)C
|
|
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
128-37-0 |
| PubChem |
31404[5] |
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Butylowany hydroksytoluen, BHT, E321 – organiczny związek chemiczny znajdujący zastosowanie w przemyśle chemicznym. Jest to antyoksydant zapobiegający psuciu się wielu produktów żywnościowych oraz leczniczych[6]; jego toksyczny wpływ na nerki może być większy niż BHA.[potrzebne źródło]
Może wywoływać wysypkę, pokrzywkę, rzadko duszność. W wysokim stężeniu wywołuje nowotwory u zwierząt laboratoryjnych. Jednak z innych badań wynika, że może hamować działanie innych rakotwórczych związków. W wielu krajach jest niedozwolony w produktach dla dzieci.
Otrzymywanie[edytuj]
Butylowany hydroksytoluen otrzymuje się w reakcji p-krezolu z izobutylenem katalizowanej kwasem siarkowym[7].
- CH3(C6H4)OH + 2CH2=C(CH3)2 → ((CH3)3C)2CH3C6H2OH
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Butylowany hydroksytoluen (ang.). The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-06-16].
- ↑ 2,0 2,1 Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VIII. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491. ISBN 978-8388157-53-0.
- ↑ 3,0 3,1 Butylowany hydroksytoluen (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Butylowany hydroksytoluen (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-06-16].
- ↑ Butylowany hydroksytoluen – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
- ↑ Farmacja stosowana: podręcznik dla studentów farmacji. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 719. ISBN 9788320037784.
- ↑ Helmut Fiege, Heinz-Werner Voges, Toshikazu Hamamoto, Sumio Umemura, Tadao Iwata, Hisaya Miki, Yasuhiro Fujita, Hans-Josef Buysch, Dorothea Garbe, Wilfried Paulus: Phenol Derivatives. W: Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. Wyd. 6. Weinheim: Wiley-VCH, 2003, s. 10.
Bibliografia[edytuj]
-4-methylphenol.svg)
