Cyryl Sielecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cyryl Sielecki
Кирило Селецький
ojciec
Kraj działania  Austro-Węgry
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1835
Podbuż
Data i miejsce śmierci 28 kwietnia 1918
Żużel
proboszcz w Żużlu i Cebłowie
Okres sprawowania 1874-1918
Wyznanie katolickie
Kościół greckokatolicki
Inkardynacja diecezja przemyska
Prezbiterat 1860
Odznaczenia
Ord.Franz.Joseph-CAV.png

Cyryl Sielecki (ukr.: Кири́ло Селе́цький, Kyryło Sełećkyj, Cyryl Sełecki; ur. 29 kwietnia 1835 w Podbużu, zm. 28 kwietnia 1918 w Żużlu) - kapłan greckokatolickiej diecezji przemyskiej, ukraiński działacz społeczny i oświatowy, założyciel zgromadzeń zakonnych: Służebnic Niepokalanej Panny Maryi i Sióstr św. Józefa Oblubieńca NMP. Uznawany za sługę Bożego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Cyryl Sielecki urodził się w Podbużu, na terenie Galicji. Pochodził z rodziny o szlacheckich korzeniach. Jego ojciec, Michał, był nauczycielem, a matka, Joanna, opiekowała się dziećmi. Do 1843 r. rodzina Sieleckich mieszkała w Samborze, gdzie Cyryl ukończył szkołę podstawową i gimnazjum oraz zrobił maturę. Następnie wstąpił do Seminarium Generalnego we Lwowie (tym samym rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie Lwowskim). Po trzech latach pobytu we Lwowie znalazł się w seminarium w Przemyślu. Po ukończeniu seminarium poślubił Emilię, córkę księdza greckokatolickiego Mikołaja Iwasiwki. Po sześciu latach wspólnego życia żona Cyryla Sieleckiego zmarła, pozostawiając męża z dwiema córkami. Starsza zmarła wkrótce potem po ciężkiej chorobie, a młodsza wychowywała się u sióstr bazylianek w Jaworowie.

8 stycznia 1860 r. Cyryl Sielecki otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa przemyskiego Grzegorza Jachimowicza. Przez 14 lat nie otrzymał parafii i żył bardzo skromnie. Był wikariuszem i administratorem w Starej Soli, Biliczu Górnym, Miłkowie, Lubaczowie[1] i Jaworowie. Wreszcie w 1874 roku został proboszczem we wsiach Żużel i Cebłów. W obu parafiach zastał znaczne zaniedbania, których naprawieniu poświęcił resztę swojego życia.

Jako proboszcz swoją działalność rozpoczął od odnowy życia religijnego powierzonych mu parafian. Zakończył budowę cerkwi w Żużlu, dbał o wyposażenie cerkwi w Cebłowie, dużą wagą przywiązywał do wystroju obu świątyń. Jego działania znalazły uznanie w oczach bpa Konstantyna Czechowicza podczas wizytacji kanonicznej w parafii Żużel i Cebłów 25 maja 1905 r.

Czynnie włączył się w akcję walki z plagą alkoholizmu w galicyjskich wsiach, którą za przykładem Kościoła łacińskiego podjął Kościół greckokatolicki. We współpracy z miejscową inteligencją organizował bractwa trzeźwości. Troszczył się również o podniesienie poziomu oświaty - zakładał czytelnie, współpracował z Towarzystwem "Proswita", tłumaczył katechizm na język ukraiński. W celu poprawy sytuacji materialnej parafian założył Towarzystwo Jana Miłościwego, którego członkowie zobowiązywali się do niesienia pomocy wdowom, sierotom i osobom samotnym na terenie parafii. Z inicjatywy Sieleckiego 19 listopada 1893 r. w Żużlu powstała ochronka, którą uznaje się za pierwsza w Galicji ochronkę dla ukraińskich dzieci[2].

W swojej działalności społecznej ksiądz współpracował także z miejscowym polskim ziemiaństwem. Szczególnie mocno związany był ze Stanisławem Antonim Potockim, którego poznał jako kapłan w Miłkowie. Potocki miał folwark w Oleszycach i razem z Sieleckim walczył z pijaństwem i analfabetyzmem na wsi. Wspólnie zakładali towarzystwa rzemieślnicze i zarobkowe. Anna Potocka w swoich pamiętnikach nazwała ks. Sieleckiego przyjacielem rodziny[3]. Sielecki korzystał także z doświadczeń duchownych rzymskokatolickich[4], np. Edmund Bojanowskiego, założyciela Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, na którego regule Sielecki wraz z o. J. Łomnickim oparli statut Zgromadzenia Sióstr Służebnic Niepokalanej Panny Maryi[5], którego pierwszy dom zakonny rozpoczął działalność w Żużlu 27 sierpnia 1892 pod opieką i przy materialnym wsparciu miejscowego proboszcza.

Ostatnie 10 lat życia poświęcił nowemu zgromadzeniu - sióstr św. Józefa Oblubieńca NMP.

Za swoją wielostronną działalność religijną i społeczną został uhonorowany tytułem papieskiego szambelana i Orderem Franciszka Józefa (8 VIII 1910).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. grekokatolicy.pl: Cerkiew parafialna pw. św. Mikołaja w Lubaczowie
  2. Селецький Кирило na ukraińskiej Wikipedii
  3. "Drugim przyjacielem od serca mego Męża był ksiądz Cyryl Sielecki" (Anna Potocka, Mój pamiętnik, 1927, s. 175).
  4. Ks. Sielecki został nawet nazwany pierwszym ukraińskim salezjaninem: "The first Ukrainian Salesian was Fr. Kyrylo Seletskyj" - Українська Греко-Католицька Церква
  5. "Z regułą galicyjskich Służebniczek zapoznał się także o. Jeremiasz Łomnicki – bazylianin, zakładając w 1892 r. wraz z ks. Cyrylem Sieleckim i m. Jozafatą Michaliną Hordaszewską Zgromadzenie Sióstr Służebnic Niepokalanej Panny Maryi w obrządku greckokatolickim" (Strona sióstr służebniczek)