Dioptaz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dioptaz
Dioptaz pochodzący z Kazachstanu. Średni wymiar widocznych kryształów wynosi 10 mm.
Dioptaz pochodzący z Kazachstanu. Średni wymiar widocznych kryształów wynosi 10 mm.
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny uwodniony krzemian miedzi
Cu6[Si6O18] x 6H2O
Twardość w skali Mohsa 5
Przełam muszlowy, nierówny
Łupliwość doskonała, trójkierunkowa
Układ krystalograficzny trygonalny
Gęstość minerału 3,28-3,35 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa szmaragdowa lub ciemnozielona (często z niebieskawym odcieniem)
Rysa zielona
Połysk szklisty, czasami tłusty (na powierzchni przełamu)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dioptaz – minerał z gromady krzemianów . Należy do grupy minerałów rzadkich.

Nazwa pochodzi od gr. dia = poprzez i optomai (optos) = widzenie (widziany).

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy krótkosłupowe o delikatnie prążkowanych ścianach zakończone romboedrami. Występuje w skupieniach zbitych i ziarnistych. Prawidłowe kryształy (narosłe, dobrze wykształcone) spotykane są w druzach. Nie topi się w płomieniu dmuchawy, rozpuszcza się w amoniaku i kwasach. Jest kruchy, przezroczysty, czasami zawiera domieszki żelaza.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Minerał wtórny, występuje w strefie wietrzenia kruszców miedzi. Współwystępuje z kalcytem, chryzokolą, malachitem, limonitem, azurytem.

Miejsca występowania: Kazachstan, Namibia, Demokratyczna Republika Konga, Chile, USA, Peru, Rumunia.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • bardzo atrakcyjny kamień kolekcjonerski,
  • czasami bywa stosowany w jubilerstwie do wyrobu biżuterii artystycznej (do początku XIX w. był uważany za odmianę szmaragdu),
  • używany jako imitacja szmaragdu (ma znacznie mniejszą twardość) – najczęściej stosowany szlif brylantowy (kamienie przezroczyste) lub kaboszonowy (odmiany zbite, słabo przeświecające),
  • używany do dekoracji przedmiotów użytkowych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon Przyrodniczy – Minerały i kamienie szlachetne, „Horyzont” 2002
  • C. Hall: Klejnoty, Kamienie szlachetne i ozdobne, Wyd. Wiedza i Życie 1996
  • W. Schumann: Kamienie szlachetne i ozdobne, Wyd. „Alma –Press” 2004
  • W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma – Press” 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]