Edward Grey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Edward Grey
Ed Grey.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1862
Londyn
Data i miejsce śmierci 7 września 1933
Fallodon
Wielka Brytania Minister spraw zagranicznych
Przynależność polityczna Partia Liberalna
Okres urzędowania od 10 grudnia 1905
do 10 grudnia 1916
Poprzednik lord Lansdowne
Następca Arthur Balfour
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Lord Grey of Fallodon

Edward Grey, 1. wicehrabia Grey of Fallodon KG (ur. 25 kwietnia 1862 w Londynie, zm. 7 września 1933 w Fallodon (pn. Anglia)), polityk brytyjski, minister spraw zagranicznych, krewny Charlesa, 2. hrabiego Grey, premiera Wielkiej Brytanii z lat 1830-1834, członek Partii Liberalnej, minister w rządach Henry'ego Campbella-Bannermana i Herberta Henry'ego Asquitha. W latach 1905-16 kierował brytyjską dyplomacją nieprzerwanie przez dokładnie 11 lat - dłużej niż ktokolwiek inny w historii.

Był synem pułkownika George'a Henry'ego Greya i Harriet Pearson, córki Charlesa Pearsona. Wykształcenie odebrał w Temple Grove School, Winchester College oraz Balliol College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Na studiach grał w tenisa. W 1883 r. wygrał zawody w Oksfordzie. W latach 1889, 1891, 1895, 1896 i 1898 był mistrzem Anglii. W 1884 r. został asystentem prywatnego sekretarza Hugh Childersa, Kanclerza Skarbu. W październiku 1885 r. poślubił Dorothy Widdrington.

Karierę polityczną rozpoczął w 1885 r. jako liberalny członek Izby Gmin z okręgu Berwick-upon-Tweed. W latach 1892-1895 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W roku 1905 został ministrem spraw zagranicznych, przeprowadził wzmocnienie ententy z Francją i zbliżenie do Rosji (1907). Latem 1914 r. próbował skłonić Niemcy do wycofania wojsk z Belgii. Wobec niepowodzenia tych prób, opowiedział się stanowczo za realizacją zobowiązań sojuszniczych, czym doprowadził Wielką Brytanię do udziału w I wojnie światowej. Cesarz Wilhelm II Hohenzollern uznał go potem za głównego wroga Niemiec i osobę odpowiedzialną za przekształcenie wojny w konflikt światowy.

W 1916 r. był zmuszony do usunięcia się z życia politycznego z powodu choroby oczu. Otrzymał tytuł 1. wicehrabiego Grey of Fallodon. W latach 1919-1920 był posłem brytyjskim w Waszyngtonie. W roku 1921 powrócił do polityki, jako przywódca niezawisłych liberałów i przeciwnik Lloyd George'a. Zmarł w 1933 r. Wraz z jego śmiercią wygasł tytuł parowski.

Słynął z precyzyjnego rozkładu zajęć i punktualności. Był wielkim miłośnikiem wędkarstwa i znawcą ptaków. W swojej posiadłości Fallodon stworzył rezerwat dzikiego ptactwa. Został ministrem spraw zagranicznych, choć poza słabą znajomością francuskiego nie mówił w żadnym obcym języku i niemal nie podróżował poza Wielką Brytanię. Mimo to jest uważany za jednego z najwybitniejszych polityków brytyjskich początku XX wieku. Polityczny mentor Winstona Churchilla.

Napisał pamiętniki, wyjaśniające genezę wojny światowej: Twenty-Five Years, 1892—1916 (1925).

Jest autorem znanego zdania, wypowiedzianego w sierpniu 1914 r.: "Gasną światła w całej Europie".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
nowa kreacja
Wicehrabia Grey of Fallodon
1916-1933
Następca
powrót do domeny królewskiej
Poprzednik
Rufus Isaacs, 1. hrabia Reading
Stany Zjednoczone Brytyjski ambasador w Stanach Zjednoczonych
1919-1920
Stany Zjednoczone Następca
Auckland Geddes